korte verhalen
Het begon met korte verhalen die in naar mijn goede vriend John Burger stuurde. Dan stuurde hij weer een verhaal terug. Meestal fantaseerden we door op elkaars verhalen, hetgeen soms tamelijk bizarre plots opleverde. Een aantal van die schrijfsels vond een weg naar diverse studentenblaadjes. Zo nu en dan stuurde ik er eentje naar een verhalenwedstrijd.

In 1992 won het verhaal De duiktoren de Priem Prijs. Het verhaal werd op 21 november 1992 afgedrukt in een extra bijlage van de Amersfoortse Courant/Veluws Dagblad. In het juryrapport stond:

"De prozawinnaar van dit jaar, Theo de Haan, is erin geslaagd een uitstekend verhaal te schrijven, dat niet alleen over een zelfgekozen einde handelt, maar dat voor de hoofdrolspeler tevens een nieuw begin inluidt. Het is een krachtig geschreven verhaal, waarin een jongen zijn angsten overwint, in de hoop zo de aandacht van een meisje te krijgen. 'De duiktoren' is geschreven in een directe en toegankelijke taal en neemt de lezer vanaf de eerste zin mee langs universele thema's als dood, angst en verlangen. Theo de Haan is er aldus ten volle in geslaagd om het thema 'uitzicht' op een hoogst persoonlijke manier onder woorden te brengen."

In 1994 deed ik met het verhaal Zwaartekracht mee aan een verhalenwedstrijd uitgeschreven door de vereniging Wereldcontact. In won er een fraaie verrekijker mee. Het moet ongeveer zo rond die tijd geweest zijn dat ik besloot een langer verhaal te schrijven.




















Theo de Haan schrijver Amsterdam