Sixties - Rock & Roll Band
Home Agenda Bandinfo FATE Gallery Audio & Video Links Contact

2019/2020 - Alle rechten voorbehouden © T. Gamelkoorn - Arnhem

U kunt ons boeken via Contact of via Gigstarter

FRED ter HENNEPE  Sologitaar/Zang

Ik was een jaar of tien toen mijn vader (overigens een niet onverdienstelijke jazz-gitarist in een bigband) een (hollowbody) gitaar voor mij op de kop tikte. Aangezien ik linkshandig was (en nog steeds ben), had hij de snaren omgedraaid. Een cruciale fout die mij heden ten dage nog steeds achtervolgt. De keuze uit het assortiment lefty-guitars is immers niet zo ruim. Bij ieder bezoek aan de guitarshop moet ik daarom lijdzaam toezien, dat het rijke aanbod rechtshandige gitaren niet voor mij is weggelegd.


Ik leerde van pa de eerste akkoorden en samen met broer Carl waren wij de trotse vertolkers van het lied “Oh Carol” van Neil Sedaka, ook vertolkt door The Blue Diamonds.


Met mijn eerste schoolband The Satellites (later gewijzigd in The Frogs) waagde ik met twee klasgenoten de Shadows te imiteren. Met het toen gebruikte materiaal (een oude radio en de goedkope hollobody met een PéGé-element) was dat natuurlijk geluidstechnisch gezien geen doorslaand succes. Likkebaardend stond ik elke dag onderweg naar huis van school voor de etalage van de gitaarwinkel Bas v.d. Rest aan het Westeinde in Den Haag. Ik herinner mij dat een Fender Stratocaster in die tijd 848 gulden kostte. Ik kon toen niet bevroeden dat ik ooit zo’n gitaar zou bezitten.


Een stap voorwaarts maakte ik met mijn tweede schoolband op de HBS, die de naam The Davies kreeg. Ik was toen overigens de zanger. Van het Shadows-geluid was ik inmiddels afgestapt en the Davies vertolkten nummers van de Beatles, The Kinks, the Who, Them, Small Faces etc. In deze band was mijn broer Carl de slaggitarist en Klaasje van der Wal (de latere bassist van Shocking Blue) was de sologitarist, die overigens klasgenoot van mij was op de HBS. Onder het management van Frits Al (alias “Mr. 1 miljoen”), die de band voorzag van VOX-apparatuur, gooide deze band hoge ogen in de beatstad Den Haag en op megafestivals in het westen van het land. Op een talentenjacht werden The Davies tweede na de formatie The Key, die de single “Play Vivaldi” mochten opnemen. Van een plaatopname is het voor The Davies nooit gekomen.


Mijn volgende band heette The Highlanders, wederom een beatgroup voorzien van de eerste VOX-apparatuur in Den Haag. Mijn broer Carl, die inmiddels als sologitarist was begonnen in The Shane, vroeg mij als bassist hem te volgen. Deze band ontwikkelde zich later als soulband met drie blazers. Ik heb deze band moeten verlaten in verband met de vervulling van mijn militaire dienstplicht, die overigens slechts vier dagen duurde!

Na mijn “dienstplicht” sloot ik mij als bassist aan bij Surfgroup Check (later Group Check), een close harmony-band die in Den Haag al de nodige furore had gemaakt.


Niet voor niets werd deze band aangeduid als de Nederlandse Beach Boys. De single “Ciao Baby” heeft twee weken in de top-40 gestaan. We schrijven inmiddels 1968. Naast geregeld drie optredens per week in Nederland, speelde Group Check ook vaak in Duitsland. Mij is vooral bijgebleven een maandcontract in juni 1969 in de Pam-Pam, een nachtclub in Scheveningen. Strikt om 20.00 uur beginnen en doorgaan tot 4.00 uur ’s-nachts met weinig pauzes en dat zes dagen per week! Om de schorre stemmen te smeren, vraten wij ons suf aan gember.

In 1970 werd er getrouwd. Dat betekende meer brood op de plank dan tot dusverre met muziek kon worden opgebracht. Daarbij deed zich nog het verschijnsel voor dat de discorage zich langzaam aankondigde en zaaleigenaren volstonden met het inhuren van DJ’s. Aangezien er toentertijd dus weinig tot geen emplooi meer was voor bestaande bands, heb ik mijn muzikale carrière in 1971 beëindigd en heb ik mijn (bas)gitaar aan de wilgen gehangen. Een muziekloze periode, althans in de actieve betekenis, die daarop volgde, duurde ongeveer vijfentwintig jaar.


Toen in 1996 een collega mij overhaalde mee te gaan naar de vintage gitaarbeurs in Veenendaal, hoorde ik Robert Stechweij nummers van de Shadows vertolken met behulp van zogeheten backing tracks. Mijn eerste gedachte was: die staat te playbacken! Enthousiast als ik was, heeft Robert mij toen aangespoord om met het aanschaffen van de juiste apparatuur dit ook te gaan doen. Ik ben daar heel enthousiast aan begonnen en heb nog een paar gitaarlessen genomen bij René Nodelijk (van The Alligators). Robert Stechweij was overigens de oprichter van de UBHank Guitar Club in Nederland/België/Duitsland. Hij is helaas in 1998 veel te vroeg overleden. Binnen de UBHank club ben ik in contact gekomen met andere linkshandig spelende gitaristen en zo is het project van The Lefties ontstaan. Met deze band, waarin Joop Tromp, de voormalig drummer van The Dizzy Man’s Band het slagwerk verzorgde, heb ik menig optreden mogen doen, zelfs op een festival in München (Duitsland). Door BURNS Ltd. is deze band nog gesponsord en neergezet op verschillende BURNS Promotion festivals.


In 2017 ben ik gevraagd om deel te nemen aan de door de bekende gitarist Jan de Hont nieuw te vormen Maskers 2.0. (v.h. ZZ en de Maskers). Om mij moverende redenen heb ik de samenwerking met De Hont eind 2018 beëindigd.


Inmiddels had ik al kennis gemaakt met de jongens van The Silver Cadillacs (Hank the Knife and the Jets) met het idee om met De Maskers 2.0 op te trekken in gezamenlijke optredens. Dat is er niet van gekomen. Met Alfons, Theo en Eef ben ik nu het verdere avontuur aangegaan in de groep FATE. Ik heb er alle vertrouwen in, dat ik daar veel plezier aan zal beleven.