Op 17 augustus 2004 onderging Ron een hartkatheterisatie, dit omdat de cardioloog bij andere onderzoeken niets kon vinden en hij toch steeds pijn op de borst had en doodmoe was.De uitslag was niet echt wat wij verwacht hadden, twee dichtgeslibde kransslagaders en ook nog wat vernauwingen, dus dat betekende dat er een bypass operatie bij hem zou plaatsvinden in de Klokkenberg in Breda. Dat was toch echt even heel erg schrikken, zo´n operatie is niet niks en het ziekenhuis is ook niet naast de deur. Maar goed het moet gebeuren, dus we moesten wachten tot de Klokkenberg contact met ons op zou nemen. Er werd na een week gebeld door het Ruwaard dat Ron was ingeschreven voor een bypass operatie en dat de wachttijd voor de operatie 2 maanden was. Dat zou dan de derde week van oktober zijn. Nou dat wachten was geen pretje, telkens als de telefoon ging dacht je, ze bellen, of als de post kwam, gelijk kijken of er wat bij was van de Klokkenberg. We wisten niet hoe ze contact met Ron op zouden nemen, dus als je even weg was geweest gelijk kijken of er nog gebeld was. Deze tijd was heel vervelend, het is echt zenuwslopend dat wachten, je bent toch zenuwachtig omdat je eigenlijk helemaal niet weet wat er gaat gebeuren. Je krijgt wel een boekje van de hartstichting waar het een en ander in staat, maar over het ziekenhuis weet je eigenlijk niks, je krijgt ook wel een boekje met wat informatie, maar dat is een algemeen boekje waar ook niet alles in staat. Op internet konden we ook niet zoveel vinden, niet veel over de IC, ook iets waar je toch een beetje angstig voor was, hoe zou dat eruit zien?  En ook ervaringen van andere mensen kon je haast niet vinden op internet en dat vonden wij eigenlijk heel jammer. Ook ga je als partner overal op letten, als hij pijn in zijn hoofd heeft, of pijn op de borst ben je toch banger als anders. Als Ron de trap opliep en zijn tanden ging poetsen had hij al hoofdpijn, hij moest overdag douchen want ´s avonds was hij te moe daarvoor, het was echt een vervelende tijd dat wachten. Eindelijk op 6 oktober kwam er een brief van de Klokkenberg of we op 14 oktober wilden komen voor wat onderzoeken en een gesprek, dat kwam mooi uit want we zouden 15 oktober met de familie een weekje naar de Ardennen gaan, konden we gelijk vragen of dat verantwoord was. Toch is het dan ook even schrikken als je bericht krijgt, het gaat dan toch echt gebeuren. De 14e gingen we naar Breda, 's-morgens al heel vroeg de deur uit, 7 uur, we moesten om kwart over 9 aanwezig zijn, de reis verliep voorspoedig en om kwart voor 9 waren we al in Breda. Daar aangekomen moesten we ons melden op de 2e verdieping bij de hartpoli. Hier werd de papierwinkel in orde gemaakt voor de onderzoeken die Ron moest ondergaan die ochtend. Dus op naar allerlei afdelingen waar Ron moest zijn, daarna weer terug naar de receptie en moesten we in een wachtruimte gaan zitten tot we aan de beurt waren voor een onderzoek bij de assistent-arts.
Ron was al snel aan de beurt en wat leuk was, ik mocht er gewoon bij zijn.
Het was een gewoon standaard onderzoek, alles beluisteren en hier en daar voelen en kloppen en daarna nog wat vragen die Ron moest beantwoorden.
Wij konden ook vragen stellen en Ron vroeg hoeveel bypasses er geplaatst zouden worden, de arts antwoordde 5 op papier, 3 zeker maar het kunnen er ook 4 of 6 worden, pff dat is niet mis, maar ja het moet toch gebeuren en wat maakt het eigenlijk uit of het er 3 of 5 zijn. Verder wisten we eigenlijk niet wat we nog meer moesten vragen, alleen hoelang duurt het voordat de oproep komt. Nou dat viel eigenlijk een beetje tegen, 4 tot 6 weken, weer zolang wachten, maar goed dat moet iedereen. Weer in de wachtkamer een poosje gezeten en we mochten bij een verpleegkundige komen voor een gesprek. Daar werd het een en ander verteld over de gang van zaken, we kregen ontharingscrème mee, een dag voor de opname moesten we bepaalde plekken ontharen. Ron vroeg of we foto's mochten maken op de IC, hij wilde erg graag zien hoe het eruit had gezien het verblijf op de IC, dit zou hij zelf niet echt bewust meemaken, dat zou nagevraagd worden maar ze dacht dat het wel zou mogen. Zij dacht dat het nog zo'n 3 tot 5 weken zou duren voordat hij opgenomen werd, dus gingen we maar gewoon van 6 weken uit, wat eerder is valt mee. Daarna konden we weer naar huis, wat wel lekker was dat we gewoon mee naar de Ardennen konden en dat was heerlijk even een weekje ertussen uit.
Weer een aantal weken wachten, nu wel meer schrikken als de telefoon ging, maar het duurde nog wel even. Eindelijk op 10 november ging om kwart over drie de telefoon, we wisten het eigenlijk al gelijk, dit is het ziekenhuis en ja hoor Ron moest zich maandag 15 november melden om 9 uur in de Klokkenberg, dinsdag 16 november zou hij geopereerd worden. Nou dat was wel even vreselijk schrikken, maar ook blij natuurlijk dat het nu eindelijk zover is, gelijk bellen naar sommige familieleden om het nieuws te vertellen. Dan is het toch nog een aantal dagen wachten en die kruipen echt voorbij, terwijl je natuurlijk weer vreselijk zenuwachtig bent want het gaat nu echt gebeuren.