Zes dagen na de operatie alweer naar huis, dat is toch heel erg snel, wel heerlijk natuurlijk. De eerste dag thuis merkt hij al wat van de operatie, hij kan gewoon naar boven lopen, zijn tanden poetsen zonder hoofdpijn te krijgen! Dat is toch al heel mooi, moe is hij natuurlijk nog wel, maar anders als voor de operatie.
Spierpijn heeft hij nog steeds, dat zal nog wel enige weken aanhouden, van zijn been heeft hij weinig last, hij draagt wel een steunkous, die moet hij 6 weken dragen. Ook slikt hij nog zes paracetamol per dag voor de pijn, maar het gaat eigenlijk heel goed met hem. Elke dag gaan we even lopen, rijden we naar het winkelcentrum en gaan daar wat boodschapjes doen, autorijden mag Ron niet, dat mag pas na een week of 6, ook fietsen mag nog niet. Het eten smaakt hem nog steeds niet, hij weet wel wat hij eet maar het smaakt eigenlijk naar niks, ook de koffie niet, maar dat komt vanzelf terug, het zijn allemaal dingen die erbij horen, leuk is het niet maar het is nou ook weer niet zo erg.
Op 6 december zijn we bij de cardioloog geweest, ecg gemaakt en bloeddruk is gemeten, alles was goed. Ook is Ron ingeschreven voor een revalidatiecursus van Capri, binnenkort krijgt hij een intake gesprek. De pijn is nog steeds aanwezig, wel in mindere mate maar het borstbeen is nog vrij gevoelig, zeker met hoesten en niezen. De spierpijn is 's morgens bij het opstaan het ergst, de pijn in het been valt alles mee, maar waarschijnlijk zal iedereen dat anders ervaren. De smaak is weer goed, Ron proeft weer wat hij eet en drinkt.
Op 11 januari is Ron begonnen met de hartrevalidatie cursus, op 6 januari heeft hij eerst de fietsproef moeten doen en die was heel goed, beter als de proeven voor de operatie. De hartrevalidatie is twee keer in de week, het bestaat uit 20 minuten oefeningen, daarna 12 minuten lopen cq hardlopen.
Daarna kan er volleybal gespeeld worden of badminton, dit
alles onder controle van een cardioloog, verpleegkundige en een fysiotherapeut. Het gaat gelukkig allemaal heel goed, de spierpijn is een stuk minder, ook het borstbeen is veel minder pijnlijk. Alleen lekt de wond op de borst nog een beetje, maar dat kunnen we volgende week vragen als we weer naar de Klokkenberg gaan.
Op 20 januari moest Ron voor controle terug naar de Klokkenberg, we moesten nu naar het Amphia ziekenhuis aan de Molengracht, in Breda omdat de Klokkenberg daarheen is verhuisd. Dat was wel een heel verschil, de rust van de Klokkenberg of het hectische van het Amphia ziekenhuis. Daar aangekomen moest Ron van zuid naar oost om bloed te prikken, daarna naar noord voor foto's en naar west voor een ecg. Dat duurde ook wel wat langer dan in de Klokkenberg, daar was je direct aan de beurt en hier moest je overal een nummertje trekken. Nadat alle onderzoeken waren voltooid konden we weer terug naar zuid, daar gingen we in de wachtkamer zitten bij de chirurg.
Na een aardig poosje wachten was Ron aan de beurt, de chirurg was tevreden alles was goed, op de foto's kon je nog stukjes ijzerdraad zien, die zijn heel erg strak aangedraaid en staan nog onder spanning. Naar mate het weefsel zich steeds meer gaat aanpassen onder het borstbeen komt er speling bij het ijzerdraad waardoor de pijn zal afnemen en op den duur zal wegtrekken (speling van millimeters) dit is trouwens ook de oorzaak van het lekken van de wond. De plekken waar je het ijzerdraad zag zitten zijn inderdaad de plekken waar Ron nog weleens last van heeft. Verder werd de bloeddruk nog opgemeten, die was ook heel goed en ook de ecg was goed, dus gingen wij met een goed gevoel weer naar huis.
Tot nu toe gaat alles uitstekend, revalidatie wordt met plezier gevolgd en nu op naar de volgende stap: hervatting van werk.
Eind februari is Ron naar de Arbo-arts geweest en die vertelde dat hij, nadat hij 24 maart bij de cardioloog is geweest, 29 maart weer kan gaan beginnen met werken.
We zijn 24 maart bij de cardioloog geweest, alles was heel goed, ecg, fietsproef en de uitslagen van het bloed.
Cholestorol was zelfs 3,7, zo laag is het nog nooit geweest, dus allemaal hele goede berichten.
Dan willen we nog even het volgende kwijt:
Je wordt als partner vreselijk goed opgevangen in de Klokkenberg, je kan alles vragen en mag altijd bellen, ook tijdens de operatie wordt je goed op de hoogte gehouden. De afdeling patiënten betrekkingen regelen alles voor je als je iets wilt weten of wat dan ook. Ook de patiënt wordt heel goed verzorgd, het verplegend personeel is heel kundig, vriendelijk en staan altijd klaar voor de patiënt.
Alle lof voor de Klokkenberg!!
Ook hebben wij heel veel steun gehad van onze familie en hele goede vrienden, ze stonden altijd voor ons klaar en hebben ervoor gezorgd dat ik elke dag 2 keer op bezoek kon bij Ron, daar zijn wij hun natuurlijk heel dankbaar voor, want het was toch elke dag twee keer een rit van een uur en een kwartier heen en terug ook weer natuurlijk en dat is niet niks. Wat hebben wij een geluk dat we zoveel lieve mensen om ons heen hebben!
