Op Goede Vrijdag kregen we een telefoontje vanuit Dijkzigt, de chirurg belde met de mededeling dat er GEEN uitzaaiingen zijn. Dat was echt een verrassing zo voor de Pasen, dat hadden wij niet verwacht. Zo werd Goede Vrijdag voor ons een geweldige vrijdag!! Nu konden we met een gerust hart naar Dijkzigt een woensdag.
Ron krijgt geen chemo of bestraling omdat hij niet aankomt en dan niet sterk genoeg is voor de operatie. Als hij eerst een behandeling krijgt met chemo of bestraling gaat zijn weerstand en conditie achteruit, dus zou hij na zo'n kuur eerst weer aan moeten sterken. Vandaar dat de artsen besloten hebben om gelijk te opereren, dat duurt alleen nog wel een paar weekjes, maar dat horen we woensdag allemaal.
Ron moet nog wat onderzoekjes ondergaan i.v.m. zijn by-pass operatie in 2004, maar in november 2005 was dat allemaal perfect dus dat zal geen problemen geven.
Ron krijgt nu toch ook wat moeite met de pakjes drinken, vooral de pakjes op yoghurtbasis, het zakt heel langzaam en soms vormt het wat slijm dat hij uit moet spugen. De pakjes op fruitbasis gaan nog redelijk, 's-avonds geen piepklein beetje groente en halve aardappel meer, maar nu een beetje soep, dat gaat nog wel. Het hoeft natuurlijk maar een millimeter te groeien en het zit wat dichter.
Woensdag gaan we het daar natuurlijk ook over hebben, misschien hebben ze een oplossing, het kan ook zijn dat hij een sonde krijgt, niet zo leuk maar hij moet wel sterk blijven voor de operatie, hij is nu 2 kilo afgevallen en weegt nog 75, dat moet natuurlijk niet minder worden.
Ik heb echt bewondering voor hem, het is toch wat als je niks normaals kan eten, zelfs koffie gaat heel slecht, en je hoort hem nooit klagen. Woensdag 19 april zijn we weer naar Dijkzigt gegaan, we hoorden dat de operatie over ongeveer 6 weken is, wisten we eigenlijk al, die wachttijd is vandaag ingegaan. Verder vertelde de arts dat er 2 soorten aanhechtingen zijn, een rechte en een met een bochtje, welke ze doen dat weten we niet, het schijnt niet uit te maken welke het wordt, ze onderzoeken nog steeds welke de beste is, maar denken zelf dat het niet uit maakt.
De grootste complicatie die kan voorkomen is een lekje, dat is niet erg, kunnen ze dichten of een draintje erin doen en dan droogt het vanzelf in. Verder de normale dingen die bij elke operatie kunnen optreden. De operatie is heel zwaar, kan tussen de 3 en 8 uur duren, wij rekenen maar op 8, dan valt het niet tegen. Op de IC ligt Ron 1 a 2 dagen, als alles volgens het boekje gaat. Hoelang op zaal weten we niet, vergeten te vragen.
Als de slokdarm dicht gaat zitten moeten we gelijk bellen of langskomen dan krijgt Ron een sonde.
We zijn ook nog bij de anesthesist geweest, daar moest hij bloed voor prikken, ecg maken en een longfunctie doen en we kregen wat voorlichting over de narcose. Hij krijgt een katheter in zijn rug met een morfinepompje om de pijn te bestrijden.
Morgen moeten we om 1 uur weer naar een andere professor voor het hart, maar dat zal ook allemaal wel goed zijn en dan gaan we maar wachten tot de oproep komt.
Ongeveer 2 weken voor de operatie krijgen we een brief met de opnamedatum, dus als alles meezit en Ron voelt zich goed en de slokdarm zit niet dicht, kunnen we de 29e naar Belgie. De arts vond dat geen probleem.
Bij de internist ging het lekker snel, om 1 uur had Ron een afspraak, kwart over 1 weer buiten. Hij stelde alleen wat vragen en beluisterde Ron en nam de bloeddruk op, die was heel mooi.
Alleen vond hij wel dat Ron een lagere dosis bloedverdunner moet gaan gebruiken, dat is ook beter met het oog op de operatie. Hij gaf groen licht voor de operatie, dus hij heeft nu alle onderzoeken gehad en nu wachten op de oproep, liever vandaag dan morgen, maar we moeten geduld hebben. We hoeven nu niet meer naar Dijkzigt, of de slokdarm moet dicht gaan zitten dan natuurlijk wel. De pakjes drinkvoeding op melkbasis kan hij niet meer wegkrijgen, het blijft in de slokdarm hangen en komt er ineens uit, hij moet soms rennen. Vanmiddag had hij dat ook, onderweg naar huis kwam het ook opeens naar boven, heel z'n broek onder, hij zat natuurlijk achter het stuur en we konden niet even stoppen langs de weg. Vervelend maar je kan er niks aan doen, we hebben nu pakjes op fruitbasis en dat gaat redelijk, maar ook niet echt goed dus toch maar bellen naar Dijkzigt dat het niet meer gaat.
Na wat heen en weer gebel krijgt Ron donderdag 28 april een sonde. Hij blijft toch steeds een beetje uitspugen, gisterenavond was het helemaal raak, een spoor van de huiskamer naar de wc. Dit kwam wel door zijn medicijn tegen chorestorol, dat lost hij nu op en dat is zo vreselijk smerig dat het gelijk na de inname eruit kwam en gelijk nog de rest van de drinkvoeding.
De huisarts hebben we ook nog gebeld of er een andere vorm van dat geneesmiddel was, maar nee dat is er niet, maar Ron hoeft het voorlopig niet meer in te nemen, de chorestorol is nu zo laag bijna een wereldrecord, volgens de dokter, hij krijgt natuurlijk helemaal geen vet meer binnen.
Donderdag moet hij om 11 uur in Dijkzigt zijn voor een gastroscopie, dat is nodig omdat ze dan kunnen zien waar ze precies de sonde doorheen moeten steken.
Dit is wel beter voor hem, hij krijgt niet genoeg voeding binnen en dat moet natuurlijk wel, hij moet lichamelijk wel sterk zijn voor de komende operatie. Donderdagmiddag of vrijdag komen ze met de pomp en instructies bij ons thuis, we hopen op donderdagmiddag want vrijdag gaan we een weekje naar Belgie.  
De sonde is vanmorgen geplaatst, volgens Ron was dat geen pretje, dat doet echt heel veel pijn. Buiten moest hij nog even wat spugen, allemaal bloed natuurlijk, neus snuiten ook allemaal bloed en dat was wel een paar keer, maar dat is natuurlijk ook allemaal normaal, eerst gaat er een dikke buis door je neus met een soort camera en daar gaat dan de sonde doorheen.
De slokdarm zat inderdaad zowat helemaal dicht, ze konden nog net een klein gaatje vinden.
Bij de metro ook nog even in de prullenbak spugen en natuurlijk de nodige zakdoeken volsnuiten.
We zijn met openbaar vervoer gegaan omdat we bang waren dat we in de file terecht kwamen en dan te laat thuis waren en ook voor het spugen van Ron natuurlijk. We moesten om 2 uur thuis zijn omdat de pomp en de voeding dan zouden komen en inderdaad 5 over 2 stond die mevrouw voor de deur. Een hele vracht dozen met voeding kwam er naar binnen en voedingsslangen, spuiten en natuurlijk de pomp. Ze heeft alles netjes uitgelegd en verteld wat we moeten doen, dat is best nog een aardige klus, je moet er natuurlijk aan wennen. na een uurtje was ze weer weg en hebben we de eerste zak aangesloten, was makkelijk hij zat al helemaal in het apparaat, dus we hoefden hem alleen aan te koppelen. We hebben hem maar op de stand van 200 ml per uur gezet, zij had het over 85 om te beginnen, nou dan zit hij bijna 12 uur met zo'n zak dat is wel erg lang, 200 mocht wel hoor, dat hadden we netjes gevraagd. Je moet zelf uitvinden wat het beste is, als het te snel gaat wordt je misselijk, dat werd Ron niet, hij knapte er zelfs wat van op, hij voelde zich toch wat weeig, hij had de hele dag nog niks op. Dus nu was de zak om 9 uur leeg en moesten we de sonde door gaan spoelen met water, liefst met bubbels dus hebben we spa rood genomen. Dat was wel even wennen, die spuiten zijn maar 20 ml, hij vult maar tot 15 ml, we hebben er natuurlijk helemaal geen verstand van, maar dat komt wel, 3 spuiten gedaan want het moet tussen de 10 en 50 ml. We houden het vandaag maar bij 1 zak, morgen gaan er 2 in, we proberen dan steeds iets meer tegelijk zodat hij korter aan die pomp moet, je kan hem wel meenemen in een rugzak, maar gewoon thuis is toch prettiger. Morgenochtend gaat hij natuurlijk wel mee in de auto anders krijgt hij nooit 2 zakken leeg, er zit een liter in zo'n zak en het is 1000 kalorieen. Het is maar goed dat hij dit heeft want hij stond net op de weegschaal en die gaf 71 kilo aan, dus totaal is hij al 19 kilo afgevallen, dat moet natuurlijk niet meer worden. Als het goed is gaat hij nu weer wat aankomen, want nu krijgt hij genoeg kalorieen binnen, met die pakjes kwam hij niet verder dan zo'n 1250 kalorieen, dat is natuurlijk veel te weinig.
Nu is Ron helemaal total-loss, dus lekker op de bank tv kijken en op tijd naar bed, dan zal het morgen weer beter gaan.
Vrijdagochtend vertrekken we om 11 uur naar Belgie met de hele familie, 16 volwassen en 4 kinderen, onze Linsey van 13 en 3 kleintjes. Zwembad bij het huis, dus wij vermaken ons wel, Ron kan gewoon zwemmen, we moeten alleen een zwembroek kopen want die hij heeft zakken natuurlijk af. Achteraf was Belgie geen succes wat betreft de sondevoeding. De voeding ging zo goed dat we er steeds maar weer een tandje bij deden, de snelheid bedoel ik. Zaterdagavond 360 ml per uur, dat ging goed en Ron blij des te eerder kon hij van het apparaat af en gezellig meedoen. Het ging goed tot zondagochtend, de hoogste druppelstand 400, nou dat hebben we geweten, hij kreeg het warm, werd misselijk en ging overgeven, natuurlijk direct apparaat even uitgezet en later weer op 200. De zondag was voor Ron verder een rotdag, gammel en veel spugen, we waren te enthousiast geweest en ook een beetje dom, maar ja wisten wij veel daar was niks over verteld door de mevrouw die de pomp kwam brengen. Maandag en dinsdag gingen een stuk beter, we hebben samen wat gelopen in de buurt en nog even naar de winkels geweest. Dinsdag zelfs nog even met de groep in het bos gelopen, wat best zwaar was want het ging lekker omhoog. Wij zijn natuurlijk niet zo ver gegaan als de rest, maar toch wel een half uurtje gewandeld. Toen kwam de woensdag, we hadden net gegeten. Ron moest boven even wat slijm uitspugen, komt de sonde uit zijn mond naar buiten, dat was wel even schrikken, het ging net zo goed, gelukkig hebben we een lief nichtje die voor verpleegkundige heeft gestudeerd en die heeft de sonde eruit gehaald. Maar zonder kon natuurlijk niet, dus Ron gebeld met Dijkzigt en gevraagd of we naar Maastricht konden om te vragen of zij er een sonde in konden zetten. Geen probleem we konden er zo heen, dus weer een heel lief neefje en dat lieve nichtje mee naar Maastricht, nou dat kon wel, ze zetten er een dikkere sonde in en die zat goed zeiden ze. Ron een uurtje daar op bed gelegen met de voeding en we konden weer terug. We waren net thuis toen hij weer begon te spugen, voeding kwam eruit, maar weer even afwachten, nou er kwam steeds voeding uit, hij stopte maar met de voeding misschien zou het donderdag beter gaan. Nou niet dus, hij kwam uit bed en toen was de sonde er een stukje uitgezakt, nichtje hem weer terug geduwt, het was een dikkere harde sonde dus dat kon, en weer voeding proberen, nou dat kwam er dus gewoon ook weer uit met spugen. We hebben toen besloten dat wij naar huis zouden gaan en naar Dijkzigt te bellen of we daar nog terecht konden als we thuis kwamen. Het was best rot om weg te gaan, Linsey bleef daar dus afscheid nemen valt niet mee in zo'n situatie, dat kostte wel wat traantjes, maar we weten dat ze heel goed voor Lins zorgen dus we konden met een gerust hart weg. De terugreis was heel lang (ze wilden ons naar huis brengen, maar dat wilden we zelf niet, we waren al zoveel geholpen en Ron kon rijden) we zijn denk meer dan 10 keer gestopt omdat Ron moest spugen, maar het ging goed. Om half 5 waren we bekaf thuis, even bijkomen en de eerste hulp gebeld in Dijkzigt, we konden komen dus een uur of half 7 vertrokken we naar Dijkzigt. Daar gekomen bleek de sonde helemaal niet in zijn maag te zitten maar gewoon met een bocht omhoog in zijn slokdarm!! Ze hebben hem helemaal onderzocht, bloeddruk was weer fantastisch en verder was ook alles goed, geen uitdrogingsverschijnselen, ze zeiden zelfs, je zou niet zeggen dat U ziek bent, dus wat dat betreft is het heel goed met hem. Na overleggen met de artsen werd besloten dat ze vrijdagmorgen om 10 uur een nieuwe sonde erin zouden doen, met een gastroscopieslang, de oude sonde eruit gehaald en weer naar huis. Vrijdag weer op tijd naar Dijkzigt en de nieuwe sonde werd geplaatst, we kregen nu het advies om heel langzaam te beginnen, een halve zak (500ml) per keer en heel langzaam, dus dat doen we nu. Ron is nu natuurlijk helemaal uitgeteld, dat was hij de eerste keer ook natuurlijk, het is heel pijnlijk, maar spugen heeft hij nog niet gedaan, nu maar hopen dat het zo goed blijft gaan en dat misschien de operatie er snel aankomt.
Helaas ging het vrijdagavond weer niet goed met de sonde, het was een hele klus om hem door te spoelen. De voeding ging nog wel, met onderbrekingen, maar oke. Zaterdagmorgen ging er helemaal geen voeding meer in en doorspuiten lukte ook niet, dus maar weer bellen met Dijkzigt. We konden komen dus gelijk gegaan, daar gekomen moesten we eerst een poosje wachten want er was een spoedgeval. Naderhand gingen ze foto's nemen van de sonde, hij lag in de maag in de rondte gedraaid, dus een stukje omhoog getrokken en de dokter kreeg er een paar spuiten water in. We konden weer naar huis, met het advies als de pomp weer niet werkte dan maar de voeding met de spuit erin spuiten. Thuisgekomen gelijk weer proberen door te spoelen met de grote spuit, nou ik kreeg er echt geen beweging in, met de kleine spuit via het Y stukje van de voedingsslang ging het redelijk, ook heel stroef maar goed hij was doorgespoeld. Voeding aangesloten en dat ging het eerste stuk goed, tot hij blijkbaar toch weer bij een bocht of wat dan ook kwam dan ging het alarm af. Telkens weer, een stukje pompen en weer alarm, weer geprobeerd door te spuiten, nog getwijfeld aan mijn krachten, maar daar lag het niet aan, een kennis kwam langs en die kreeg er ook geen beweging in. Weer bellen naar Dijkzigt, de dokter zei kom maar gelijk dan doen we er een andere sonde in. Helaas belden ze vlak voordat we weggingen terug dat de internist morgenochtend om 11 uur de nieuwe sonde wil plaatsen. We moeten maar proberen wat vocht naar binnen te krijgen, dat is wel gelukt met hulp van de buurman. Gelukkig voelt Ron zich wel heel erg goed en is hij verder ook gezond, (nou ja op dat tumor na dan), dus hij kan nog wel wat hebben, maar het moet natuurlijk niet zo doorgaan.
Zondagmorgen om 10 uur vertrokken, onze lieve neef reed voor ons, en natuurlijk te vroeg in Dijkzigt, het is nu natuurlijk veel rustiger op de weg. Om 10 voor half 12 werden we naar binnen geroepen en even later kwam de internist Ron halen. Wij bleven daar wachten, want je mag daar niet bij zijn, nog geen kwartier later kwam Ron alweer terug, dat was wel heel snel, maar wel fijn. De slang zat nu goed en hij had er ook minder last van, zo'n internist kan het denk ik toch beter en sneller dan een assistent-arts. Onder weg helemaal geen last van spugen of snuiten, ook weer mooi meegenomen. Thuisgekomen gelijk de sonde doorgespoeld en het ging gelijk heel soepel, pff dat was toch wel een opluchting. Snel de voeding aangesloten en hij ging lekker op de bank slapen. Nu maar hopen dat het allemaal zo goed blijft gaan, dat heeft hij wel verdiend vind ik. Het waren 5 hectische dagen met ziekenhuisbezoeken, we hopen dat we nu pas weer hoeven als Ron aan de beurt is voor de operatie, misschien heeft hij geluk en is het al snel, maar daar rekenen we maar niet op, normaal is het over nog zo'n 3 1/2 week. We wachten het maar af.
Het gaat nog steeds goed met de sonde, pfff het is toch iedere keer weer spannend of ik hem door kan spuiten, maar het lukt nog steeds. Ron voelt zich weer wat beter, weegt nu 70,5 kilo, dus weer wat aangekomen. Hij wordt het wel zat, het grootste deel van de dag zit hij met die sonde, van een uur of 8 tot 2 uur, dan 3 uurtjes even "los" en dan weer van 5 tot half 11 aan de sonde. Hij kan wel lopen met die sonde maar dat is het dan ook, verder kun je weinig doen, overdag is dat het rotste, de hele dag achter de pc heeft hij ook geen zin in en lezen daar heeft hij de concentratie niet voor op dit moment. Van de week heeft hij wel even in de tuin wat gerommeld en even in het zonnetje gezeten, maar als het weer tijd is voor de voeding moet hij naar binnen, het mag niet warmer worden dan 25 graden anders bederft de voeding en dat is het al snel.
's-Avonds valt het wel mee, Ron kijkt graag films of sport en dat is er haast altijd wel 's-avonds. Stiekum hoopt hij natuurlijk dat hij voor het WK- voetbal ,9 juni, op zaal ligt want op de IC is er geen tv, nou wij hopen dat ook, hoe sneller hoe liever, dit is echt niet leuk. Verder is er niet veel gebeurd afgelopen week, we hadden vrijdag kunnen bellen naar de secretaresse van de professor om te vragen of Ron de volgende 2 weken op de oparatielijst stond. Ron wilde dat liever niet, ik mocht wel bellen maar hij wilde het niet weten. Ik wilde het wel heel graag, maar Ron wil liever niet horen dat hij er niet bij zit omdat hij dan zeker nog 4 weken met die sonde moet lopen en die teleurstelling, daar had hij geen zin in. Oke dat kan ik wel begrijpen, dus niet gebeld, omdat hij natuurlijk gelijk van mijn gezicht af kan lezen wat ze zeggen, hij ziet altijd precies aan me wat er aan de hand is.  Het is niet leuk meer voor Ron om weg te gaan, naar het winkelcentrum is nog te doen, maar als we verder weg gaan moet toch die voeding mee en dat is niet echt prettig. Hij wilde eigenlijk nog heel graag een keer naar zijn werk (collega's) gaan, maar dat is nu ook niet meer mogelijk, het is te ver weg, jammer want zij leven ook zo mee met ons.
Op dinsdagmiddag ging Ron opeens bloed spugen, dus gebeld met Dijkzigt, na overleg met de professor is besloten dat ze hem op zouden nemen. Onze buurman bracht ons weg naar de eerste hulp. Daar gekomen werd hij helemaal onderzocht, bloedgeprikt en een foto gemaakt. Uit de bloedtest kwam dat zijn HB gehalte nog hetzelfde is als een paar weken geleden, nu zouden ze om 8 uur weer bloedprikken om te kijken of het niet zakte, als het erg hard zakt krijgt hij een zak bloed. Verder weten ze nog niet waar het precies vandaan komt, of het een wondje in de slokdarm is of dat het een bloedvaatje van de tumor is. Als het morgen niet over is, het bloeden, dan gaan ze een gastroscopie maken daar kunnen ze meer op zien. Hij baalde er wel van, ging het net zo goed met de sonde, krijgt ie dit weer, het is ook niet leuk zo, we hopen nu helemaal dat ze hem houden en snel gaan opereren. Maar dat moeten we maar weer afwachten, het kan zijn dat hij weer naar huis komt als het bloeden stopt, het kan ook dat ze hem houden tot de operatie over een week of 2,3 of dat ze volgende week al opereren. We zien het wel, we moeten maar afwachten meer kunnen we niet doen. Hij had vannacht nog wel wat gespuugd, maar was het goed gegaan, zijn bloeddruk is goed, dus dat is wel weer fijn. Het HB gehalte was gelijk gebleven dus dat was toch wel positief. Vanmorgen heeft Ron de gastroscopie gehad, de arts ontdekte dat de tumor had gebloed, maar nu is hij weer dicht. Dit kan geen kwaad, hij heeft ook nog in de maag gekeken en daar was ook niks in te zien. Hij kreeg wel een nieuwe sonde, want de oude moest eruit anders kon de slang van de gastroscoop er niet in, zo dicht zit het. Verder was alles goed, de HB waarde was ook goed dus hij kon naar huis. Het komt vaker voor dat tumoren gaan bloeden, het is dunner weefsel en het gaat makkelijker bloeden, vooral met bloedverdunners dan duurt het ook langer voordat het gestold is. Het kan zijn dat het nog eens gebeurd, dan moet Ron gelijk weer komen, niet te hopen dat dat morgen al is, dat zal natuurlijk niet, maar bij wijze van spreken. Het kan ook dat het helemaal niet meer gebeurd, nou dat laatste daar hopen we maar op. Nu heeft hij een afspraak voor 31 mei bij de professor, daarvoor moet hij bloedprikken omdat ze de bloedwaarden in de gaten willen houden. Die afspraak maken ze op de verpleegafdeling, ze weten daar niks over de operatie, daar hebben zij niks mee te maken, ook de dokters op zaal niet, zij behandelen alleen de patienten die daar komen, ook na de operatie. Ron komt daar wel te liggen uiteraard na de operatie als hij van de IC afkomt. We weten nu dus precies waar hij komt te liggen en hoe je er moet komen,dus dat is wel fijn want Dijkzigt is een heel groot ziekenhuis. Nu maar hopen dat die afspraak niet doorgaat omdat hij in het ziekenhuis ligt en al geopereerd is.
Op vrijdag was er helaas geen brief bij de post van het Erasmus, dus toch maar bellen vanmiddag, we willen toch wel een beetje weten wanneer Ron aan de beurt is, ze weten het zo'n 2 weken van tevoren dus wij dachten nu kunnen we wel bellen. Nou de secretaresse wist een voorlopige datum hoor, ik schrok me een bult, 23 juni, dus pas over 5 weken, dat is pas echt een klap in je gezicht!! Ik heb verteld dat Ron in het ziekenhuis had gelegen omdat de tumor bloedde, en dat hij nog niet eens zijn speeksel door kan slikken en dat we ons toch best wel zorgen maken. Ze begreep het allemaal en zou het volgende week met de professor overleggen, maar kon niet beloven dat de datum dan eventueel eerder zou zijn. Dus dat wachten we nu maar weer af, als we niks horen bel ik weer voor een afspraak met de behandelend arts, dan willen we toch graag een gesprek met haar. Weer een teleurstelling, wanneer houd dat nu eens op denk ik weleens, we hadden zo gehoopt dat Ron er voor zijn verjaardag af zou zijn en weer lekker wat kon eten, maar zoals het er nu uitziet ligt hij dan net een week in het ziekenhuis en kan dan nog steeds niks eten, hij is 30 juni jarig. Ik weet wel dat het niet het belangrijkste is, die verjaardag, maar voor Ron is het helemaal geen leuk vooruitzicht om nog 5 weken zo te lopen met die sonde. En onze vakantie naar Kos op 10 augustus, komt zo ook wel op de tocht te staan, het is niet belangrijk en we maken ons er niet echt druk om, maar het had zo lekker geweest om na al die toestanden er even uit te zijn. Maar wie weet gebeurt er een wonder en hebben we nu eindelijk eens een keer geluk en wordt Ron toch eerder geholpen.
Woensdag 31 mei zijn we weer naar Dijkzigt geweest en dit keer hadden we de chirurg die Ron gaat opereren, daar hadden we om gevraagd. Eerst vroeg ze hoe het ging en Ron vertelde dat het wel goed ging, ze dacht dat hij nog wel iets kon drinken, maar we konden haar vertellen dat hij al 6 weken niets meer kan doorslikken, dat wist ze nog niet. Ze begon eerst over de wachtlijst dat ze eigenlijk met de rug tegen de muur. Ze gaat wel proberen om Ron toch sneller te helpen, dus dat is heel mooi als dat zou lukken. Verder zag ze ook aan zijn ogen dat hij bloedarmoede heeft, dat verklaart natuurlijk ook het moe zijn. Hij moest daar ook bloed voor prikken net als voor de HB waarde. als die erg laag is moet hij eventueel een bloedtransfusie. Hij moet ook nog een keer door de scan, dat doen ze altijd als het weer even geleden is. Ze vertelde ook dat ze pas na de operatie echt kunnen zien of er eventueel ergens een uitzaaiing zit, het is een proces van jaren en in het begin kunnen ze er niks van zien, dat is het vervelende van deze ziekte. De patholoog bekijkt alles en dan kan er pas met zekerheid iets gezegd worden. Over de vraag van ons over de vakantie was ze kort en bondig, annuleren, ze vertelde dat Ron zeker wel 2 maanden nodig heeft om te herstellen. Alles moet natuurlijk weer op gang komen, zijn maag heeft al zo'n 3 maanden geen eten gezien. Als we in het buitenland zitten en hij voelt een pijntje of wat dan ook dan zitten we daar en je kan niet zomaar terug, heeft ze natuurlijk helemaal gelijk in. Toen we opstapten zei ze dat ze hoopte Ron snel weer te zien, op de afdeling voor de operatie. Nu hopen dat ze het voor elkaar krijgt, we rekenen er maar niet teveel op, maar ieder weekje eerder is meegenomen. Vanmiddag gelijk maar de reis geannuleerd, jammer maar Ron z'n gezondheid gaat nou eenmaal voor alles, daar zijn wij het alle 3 mee eens.
Zaterdag 3 juni kregen we een brief van Erasmus met de datum, die is 15 juni, dus een week eerder dan gepland. 14 juni om 11 uur wordt Ron opgenomen, 8 juni krijgt hij nog een scan, en een week later de operatie. Wel lekker dat het een weekje eerder is, iedere dag eerder is meegenomen. Wel spannend hoor, maar ook weer een opluchting dat we een datum weten, nu maar hopen dat er de 15e geen transplantatie of spoedoperatie tussen komt, want dat kan altijd nog gebeuren. Maar we gaan er vanuit dat het de 15e gewoon doorgaat en daarna kunnen we eindelijk gaan werken aan het herstel van Ron.