30 juni 2006, Ron is weer thuis, op zijn verjaardag, een mooi kadootje. Natuurlijkwas hij best wel moe, het was een eind lopen naar de auto, het was best wel warm en de rit naar huis is ook al vermoeiend. Maar het is weer heerlijk voor hem en natuurlijk ook voor ons dat hij weer thuis is!Nu moest ik natuurlijk aan de slag, de wonden moesten verzorgd worden, 3 maal per dag. Nou ik moet zeggen dat viel niet echt mee, ik had nog nooit zoiets gedaan, zelfs niet gezien hoe ze dat doen. In de nek ging redelijk en de grote op de buik ging beter. Pfff gelukt, wel een beetje van brr bij die buikwond, die is aardig groot en diep, maar het moet en het gaat lukken. 's-Avonds ging het  
het een stuk beter, de eerste keer is altijd even moeilijk.
Vrijdagnacht heeft hij niet zo goed geslapen, het is toch even vreemd om na twee weken weer in je eigen bed te liggen, daarbij had hij af en toe kriebelhoest dat is ook niet zo lekker. Vandaag heeft hij voor het eerst weer gedoucht, daarvoor moest hij naar boven, dus eerst een uurtje slapen op bed en daarna in de douche, hij is natuurlijk nog erg moe. Maar het ging heel goed, daarna weer even liggen, kon ik gelijk de wonden weer verzorgen, dat gaat steeds beter, of ik het helemaal goed doe weet ik niet, het ziet er in ieder geval niet slechter uit dan vrijdag. De sondevoeding gaat ook goed 's-nachts, dat moet wel omdat we de pomp natuurlijk niet meer zo snel kunnen zetten, zijn maag kan op dit moment niet zoveel aan, zeker geen 200 ml per uur, maar het geluid valt mee, we slapen er gewoon doorheen. Zondagnacht heeft hij heel goed geslapen, weinig gehoest dat is ook wel fijn, het is toch heel belangrijk als je 's-nachts goed slaapt. Vanmorgen heeft hij een poosje in de tuin gelegen, onder de parasol, daarna weer naar boven en heel even uitrusten en gelijk gedoucht, dus dat gaat ook al weer veel beter. Hij rust nog veel, dat is ook nodig, maar je ziet hem toch langzaam vooruit gaan. Verder verloopt alles goed, we zijn natuurlijk gewend aan die sondevoeding dus dat is geen probleem voor ons. De medicijnen zijn we ook gewend om die via de sonde te doen, alleen de wonden, dat is nieuw. Nu afwachten wat de slikfoto woensdag laat zien, stiekum hopen we dat er geen lekje meer is!
Woensdag 5 juli hebben we heel goed nieuws gekregen, de randen van het weefsel zijn schoon dus is echt alles verwijderd!!! Er waren wel wat lymfeklieren aangetast, maar die zijn allemaal verwijderd en de professor zei dat het bij 50% van de patienten voorkomt, dus het is niet iets waar je bezorgd om hoeft te zijn. Dus op dit moment is Ron helemaal schoon, eigenlijk is hij nu genezen, officieel is dat natuurlijk pas na een jaar of 5, maar dit is natuurlijk al heerlijk nieuws! Verder was de slikfoto goed, geen lekje meer, dus de sonde is eruit en kan Ron beginnen met vla, bouillon en verder alles wat vloeibaar is, over 2 dagen een boterham zonder korstjes en dan zo opvoeren, aangevuld met de pakjes drinkvoeding die we nog hebben. De wonden zagen er ook heel goed uit, nu hoeft er alleen nog een gaasje op om het af te dekken, dan kunnen ze nu op gaan drogen. Dus alles gaat gelukkig de goede kant op, hij kan nu beginnen met herstellen en aansterken! Volgende week gaan we nog een keer terug naar Dijkzigt, het hoefde niet maar als we dat zelf prettig vonden kon dat, nou wij vinden het eigenlijk toch wel prettig even een extra controle.
Zaterdagochtend heeft Ron zijn eerste boterham sinds maanden op, zonder korstjes, met likkepot (een soort smeerworst lekker gekruid), het ging heel goed! Alleen smaakt het hem niet erg, hij proeft eigenlijk niet zo wat hij eet, dat is eigenlijk al zo na de operatie, water smaakt ook niet naar water. Woensdag nam hij een glas sinas zonder prik, maar het smaakte naar niks, vla ook niet echt, bouillon smaakte nog wat zoutig, maar veel smaak zat er niet aan. Jammer nu kan hij eindelijk eten en nu smaakt het naar niks, bij mij ging opeens een lampje branden, na de bypass operatie was dat precies hetzelfde, het duurde zeker een week of 5 voordat hij proefde wat hij at, dat komt van de narcose. Zaterdagavond heeft hij wat kibbeling op en 5 patatjes, waarschijnlijk toch net een stukje vis teveel, want na het douchen kwam het een en ander terug via dezelfde weg waar het in was gegaan. De koffie even later kwam ook weer met dezelfde vaart terug dus ook teveel, het is best moeilijk om te bepalen hoeveel hij nu kan eten, maar ja het zal allemaal wel goed komen. Straks nog een bakje yoghurt proberen en wat drinken, niet te laat anders heeft hij er weer last van als we gaan slapen. Met de wonden gaat het heel goed, die in de nek is zo goed als dicht, die op de buik is ook al aardig aan het sluiten. Ron is nog wel moe, maar het weer heeft er ook geen goed aan gedaan natuurlijk, niemand heeft zin in iets met zulke temperaturen. Pijn heeft hij niet, alleen zijn schouder, we zijn het vergeten om het woensdag te vragen aan de chirurg of hij soms weet hoe het komt dat zijn linkerschouder zo'n pijn doet. Met de wond in zijn nek heeft het niets te maken want die zit rechts. Hij heeft eigenlijk al vanaf dat hij weer op de afdeling lag pijn in zijn schouder. Vannacht was het helemaal erg, hij kan hem wel gewoon bewegen, alle kanten op maar hij doet gewoon de hele dag door pijn. Nu gaan we maandag toch maar de huisarts bellen, smeren helpt niet. Nu heeft hij onder de rode lamp gezeten, of dat helpt moeten we nog even afwachten.
Maandag is Ron toch maar naar de dokter geweest voor zijn schouder, die kon niet echt iets zien en heeft hem doorverwezen naar de fysiotherapeut. Gelukkig kan hij morgenochtend al terecht om half 11, dus dat is wel lekker snel, misschien dat ze er al wat aan kunnen doen. Door de constante pijn doet hij natuurlijk niet veel, dus de moeheid blijft zo ook natuurlijk, we hopen dat er snel verbetering in zit dan kan hij eindelijk eens wat aan zijn conditie gaan doen. Verder heeft hij andere medicijnen gekregen, die hij had waren zo groot dat hij ze niet door kon slikken, alles is natuurlijk anders geworden. Het eten gaat redelijk, vanmorgen een bakje yoghurt en de medicijnen, 2 uur later een halve boterham met jam, na een paar uur een bakje vruchtenyoghurt en met het avondeten wat spinazie en een half gekookt ei. Om half 9 nog een lekker bakje ijs en dat is het dan voor vandaag, straks nog medicijnen en dan is de maag echt gevuld. Natuurlijk drinkt hij ook nog wat tussendoor. Hij kan 2 uur voordat hij gaat slapen niks meer eten want dan kan het naar boven komen als hij gaat liggen. Zijn hoofdeind staat ook zo'n 30 graden omhoog, dat moet anders loopt zijn maaginhoud zo naar boven het stukje slokdarm in en dan komt het er natuurlijk uit. Dat zal altijd zo blijven, maar dat is niet erg, het belangrijkste is dat hij weer gezond is en blijft!
Vanmorgen naar de fysiotherapeut, ik heb gereden want Ron had zoveel pijn, hij had zowat de hele nacht niet geslapen van de pijn, dus hij was doodmoe. Ron naar binnen, hij kwam wat opgeluchter naar buiten. Het komt inderdaad van de operatie, zijn arm heeft een aantal uren wijd op een plankje gelegen, daarna heeft hij natuurlijk heel weinig bewogen omdat hij zolang in bed heeft gelegen, daardoor zitten er een aantal knopen in zijn spieren. Ze heeft alvast wat licht gemasseerd en het is ietsje minder geworden de pijn, natuurlijk nog wel pijnlijk maar niet meer zo heftig, dus hopelijk kan hij vannacht weer een beetje slapen. Vrijdag moet hij weer, iedere week op dinsdag en vrijdag. Zij denkt dat ze het met 2 weken onder de knie heeft en dan gaat ze Ron helpen met zijn conditie op te bouwen, dus dat is heel mooi!
Woensdag 12 juli weer naar Dijkzigt, we hadden de chirurg die Ron had geopereerd. Ron vertelde dat het eten niet echt goed gaat. Hij zit al na een paar slokjes drinken vol en de spuugbak hebben we weer tevoorschijn gehaald, telkens komt er weer slijm naar boven. Dat gaat natuurlijk niet goed, hij valt af want hij krijgt zo niet genoeg voedingsstoffen naar binnen. Nu krijgt hij morgen een gastroscopie om te kijken wat er aan de hand is, misschien een vernauwing door irritatie van de aanhechting, we moeten het maar even afwachten morgen weten we meer. De wonden genezen heel goed, die in zijn nek is al bijna dicht en op de buik gaat ook al aardig dicht zitten.
Donderdag heeft de dokter gekeken met de gastroscoop, de arts die Ron heeft ontslagen uit het ziekenhuis was er ook bij. Er was niets te zien, geen vernauwing, alles ziet er heel goed uit. De dokter vertelde dat het heel lang kan duren voordat Ron weer normaal kan eten, hij moet steeds hele kleine beetjes eten tot hij vol raakt, dus eigenlijk de hele dag door wat eten. Zijn maag gaat wel weer wat uitrekken zodat hij weer normaal kan eten, maar dat zal wel lang duren. Het gevoel dat het dicht zit is ook normaal, hij moet eigenlijk weer leren slikken, wij hebben het zelf misschien wat verkeerd ingeschat. Wij gingen er een beetje vanuit dat hij na de operatie weer makkelijk zou kunnen eten en drinken, natuurlijk wel hele kleine beetjes, maar we hebben er nooit aan gedacht dat het zo moeilijk zou zijn. Maar ja hoe kun je dat ook weten, zoiets weet je pas als je het zelf meemaakt, het is bij iedereen anders, dus kunnen ze er ook niet veel over vertellen hoe en wat je moet doen. In ieder geval weten we nu wel dat alles goed is, dat helpt misschien ook wel dat het wat beter gaat. Het spugen van slijm is ook heel normaal en het kokhalzen ook, dat is ook wel fijn om te weten, het stelt je toch gerust. Vandaag heeft Ron niet zoveel op, wat drinkbouillon en wat bloemkool met kaassaus, ik heb net een lekkere aarbei-milkshake bij hem neergezet en dat vind hij ook lekker. Hij was erg slaperig vanmiddag, hij heeft een roesje gekregen voor de gastroscopie, dus hij heeft de hele middag wat liggen slapen. Wel lekker dat roesje hij heeft zo geen last gehad van die gastroscopie want dat is echt geen pretje!
Vrijdag kwamen we erachter dat Ron waarschijnlijk wat bloedarmoede heeft, de huid onder zijn oog was spierwit, daar kun je het aan zien. Dus op internet gezocht waar ijzer en vitamine B12 inzit, een hoop gevonden dus zaterdag bij AH staan kijken op potjes kersen, appelstroop, energiedrankjes en natuurlijk een hoop gekocht ook maar weer supradyn, daar zit ook een hoop in. Achteraf is het natuurlijk begrijpelijk dat hij een hoop vitamines tekort kwam, hij heeft zowat een hele week haast niets gegeten. Het werkt heel goed, de hele zaterdag steeds beetjes van voeding waar de extra vitamines en ijzer inzitten gegeten, supradyn ingenomen en sportdrankjes gedronken, zondag werd de huid al weer wat roze dus gaan we de goede kant op. Dit blijven we natuurlijk een aardig tijdje op deze manier doen, maandag had hij geen zware benen toen hij wakker werd, dat kwam wel weer in de loop van de middag maar niet meer de hele dag! Hij voelt zich toch steeds wat fitter worden nu, ligt weer in de tuin en kijkt zelfs de mail weer na, dat heeft hij nog niet veel gedaan, dus het gaat nu echt wat beter! Slikken gaat nog wat moeilijk, zeker drinken, als hij nu een beetje schuin gaat zitten gaat het beter, dus dat doet hij nu. Zijn arm is nog wel wat pijnlijk, morgenochtend moet hij weer naar de fysio, dus hopelijk wordt het dan weer wat minder en kan hij ook weer snel op zijn arm liggen, dat lukt namelijk nog steeds niet en is toch lastig met slapen. Maar het belangrijkste is dat het gelukkig nu wat beter gaat met het aansterken!
Het was deze week niet zo'n lekkere week voor Ron, veel kokhalzen en slijm spugen, het was gewoon niet leuk meer. Zat hij 's-middags naar de Tour de France te kijken begon hij opeens te kokhalzen, geluiden als van een balkende ezel, wij zijn eraan gewend maar voor iemand die dat nog nooit gehoord heeft zal het best schrikken zijn. Het komt zomaar opeens en is niet tegen te houden na een flink aantal keren komt er slijm uit, hij had daar al af en toe last van maar deze week was het wel heel erg. De chirurg die Ron heeft geopereerd, belde woensdagmiddag op om te vragen hoe het met hem ging, Ron vertelde over het kokhalzen en het slijm spugen, hij antwoordde dat het heel normaal is, zijn lichaam is zowat helemaal omgegooid en moet daar helemaal aan wennen en dat kan wel een tijdje duren. Dus toch weer wat gerustgesteld, leuk is anders, dat kokhalzen is voor hem heel vermoeiend en helemaal niet prettig en om het te zien is het ook niet bepaald leuk. De hitte was natuurlijk ook niet echt prettig, doordat het in de slaapkamer 30 graden was en het erg benauwd was, kreeg hij steeds kriebelhoest en begon het kokhalzen weer, dus op gegeven moment is hij maar op de bank gaan slapen, in de huiskamer. Daar is het toch een stuk koeler. Vrijdag had hij last van bronchitus dus dat was ook niet echt leuk, nu is hij nog wel wat verkouden maar de bronchitus is gelukkig weer weg. Vandaag, zondag, gaat het eigenlijk een stuk beter, tot nu toe nog geen kokhalzen, wel hoesten maar gelukkig blijft het daarbij. Hoe het komt dat het vandaag beter gaat weten we niet echt, we hebben vandaag wel wat geprobeerd om te kijken of het werkte. De hele week nam hij 's-morgens een glas met supradyn, zijn medicijnen en een flesje drinkvoeding, 's-middags een crackertje met beleg en energydrank, tussendoor nog bouillon en 's-avonds wat groente en wat aardappelpuree, van allebei een groentelepel en later op de avond nog wat vla met vruchten of ijs. Vandaag hebben we het anders gedaan, vanmorgen een glas supradyn en een kopje thee en de medicijnen, tussen de middag een volkoren boterham met gebakken ei, tussendoor wat water en vruchtensap en een kop eigengemaakte kippensoep, vanavond een aardappel en wat rode kool met appelmoes en een piepklein stukje vlees, nu net heeft hij ijs op met kersensap en slagroom. Nu hopen dat het nu goed blijft gaan, het kan natuurlijk ook gewoon dat het lichaam er nu opeens aan gewend is of dat het toch aan de eetgewoonte ligt, aan de energydrank of de drinkvoeding, we wachten maar even af hoe het verder gaat. Het is allemaal best moeilijk, wij hadden eigenlijk toch een beetje verwacht dat het allemaal toch wat soepeler zou verlopen, maar zo is het niet, het is en blijft een hele zware operatie, niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk! Met zijn arm gaat het heel goed, alleen kan hij er nog steeds niet op liggen, dat kan nog wel een paar weken duren vertelde de fysiotherapeute.  
Deze week (het is nu 27 juli) gaat het heel goed met Ron, hij is anderhalve kilo gegroeid! en weegt nu 66 kilo, dat is een heel goed teken. Het eten gaat steeds wat beter en hij kan 's-avonds ook wat meer warm eten naar binnen krijgen. Kokhalzen doet hij bijna niet meer, dus we blijven zo lekker doorgaan, zo gaat het goed. Hij heeft nog wel wat last van de bronchitus, maar het wordt nu gelukkig wat koeler dus we hopen dat dat ook snel wat beter gaat. Maandag ben ik weer begonnen met werken en nu doet hij wat kleine klusjes, zoals de vaatwasser uitruimen, wat stof afnemen en een beetje opruimen. Zelfs met lezen is hij weer begonnen en ook een spelletje achter de pc gaat weer aardig. Vanavond heeft hij de saus voor de spaghetti gemaakt, hij krijgt er weer zin in. Het gaat heel langzaam maar dat geeft niet, hij gaat in ieder geval vooruit en dat is het belangrijkste.
Elke dag gaat het wat beter met Ron, dinsdag (1 augustus) woog hij 67,5 kilo dus dat gaat ook nog steeds goed, het eten en drinken. Sommige dingen kan hij niet wegkrijgen, maandag hadden we sla, nou dat gaat dus echt niet, kipkarbonade, 2 uur sudderen, dat gaat heel goed, schouderkarbonade ging net aan,de volgende keer moeten die wel 3 uur sudderen dan gaat het denk ik wat beter. Donderdag voor het eerst  rijst geprobeerd, met babi pangang dat heeft Ron klaargemaakt, en dat ging heel goed! Er zijn geen regels voor, wat wel kan en mag, je moet alles zelf uitproberen, de hoeveelheid en ook wat je weg kan krijgen, wat nu niet lukt, lukt misschien wel over een paar weken. Brood vind hij echt vreselijk smerig, we hebben alle soorten al geprobeerd maar niks vind hij lekker, alleen croissantjes en afbakbroodjes dat vind hij wel lekker en roggebrood ook, dus dat eet hij nu tussen de middag. Medicijnen moeten ook allemaal door de midden of opgelost worden, voordat deze hele toestand begon slikte hij alles zo in, maar nu niet meer, misschien komt dat nog wel, maar zo lukt het ook wel. Lichamelijk is hij nog wel wat zwak, hij heeft totaal geen kracht meer, b.v. een deksel van een potje appelmoes krijgt hij echt niet open, maar dat komt wel weer. Zin om weg te gaan heeft hij ook nog niet, hij gaat alleen naar fysio.