16 Augustus was de eerste controle na de operatie. We hebben gevraagd hoe het nu verder ging met de controle's, daar doen ze niet veel aan, dat kan ook niet. Een scan maken heeft geen zin omdat het een momentopname is, wat ze vandaag niet zien kan er morgen wel zitten. Dus daar beginnen ze niet aan omdat je dan onnodig in de zenuwen zit te wachten op de uitslag. Nu gaan we gewoon over drie maanden weer terug en dat is het. Als je klachten hebt kun je natuurlijk eerder komen, maar anders gaan we 22 november weer en kunnen dan eventuele klachten vertellen. Ze kunnen daar verder niks doen, iets wat net begint zien ze niet, dat kan pas als er klachten zijn, dan weten ze waar ze naar moeten kijken. De dokter zei ook je moet gewoon van elke dag genieten en je moet geluk hebben, ze kunnen ons natuurlijk niet garanderen dat het nooit meer terugkomt. Maar dat wisten we natuurlijk al. je weet nooit wat er ooit gebeurd, je kan gaan slapen en niet meer wakker worden, een fataal ongeluk krijgen of een ernstige ziekte, daar moet je gewoon niet aan denken.Wij gaan er nu van uit dat het wegblijft, komt het toch terug dan zien we wel weer. Misschien komt dat een beetje hard of vreemd over maar zo moet je denken anders hebben we geen leven als we nu al in de war gaan zitten over iets wat misschien nooit zal gebeuren. Hopelijk blijft het geluk aan onze zijde en kunnen we over 5 jaar opgelucht ademhalen!
Over de littekens zei ze dat we die konden masseren en insmeren met vette creme. Die onder zijn navel is nogal pijnlijk bij het hoesten, maar dat is normaal, op die plek is de buikwand vastgezet en daar zit een knoop die pas na een half jaar oplost. Zijn gewicht blijft stabiel dus dat is ook goed, veel aankomen zal hij niet meer, maar dat is niet erg als hij maar niet afvalt. Het eten gaat toch nog steeds niet echt goed, elke avond moet hij toch weer even rennen naar de wc. Brood gaat helemaal niet goed, hij eet nu veel crackers, dat gaat wel goed. Heel raar harde dingen gaat perfect maar als het wat zachter is blijft het toch hangen. Met zijn conditie gaat het steeds iets beter, heel langzaam, mar het gaat in ieder geval vooruit. De kracht in zijn handen gaat ook heel langzaam vooruit, wel beeft hij heel erg als hij zijn armen heeft ingespannen. Je kan echt zien dat die operatie vreselijk zwaar is, Ron was natuurlijk ook heel erg verzwakt toen hij die operatie onderging. Iemand die in goede conditie de operatie ondergaat zal er toch wat sneller van herstelt zijn.
In Oktober zijn we er een weekje tussenuit geweest, een huisje in Duitsland. Nou dat was wel heerlijk, alleen het eten was helemaal niks. Dat was toch heel vervelend, je gaat er toch ook wat over in de war zitten, de angst dat er toch weer wat zit. Hij ging ook weer afvallen, woog nog maar 64 kilo. Maandag 30 oktober heeft Ron gebeld met Dijkzigt en hij kon gelijk dinsdag komen. Ze waren daar verbaasd dat er ook nog maar iets door de slokdarm kon, hij zat zowat helemaal dicht. Allemaal littekenweefsel, wel een opluchting, dat sluit de slokdarm af. Dus hebben ze eerst met elektriciteit gesneden in het littekenweefsel. Ze konden hem nog niet helemaal openmaken, dus volgende week terug. Na afloop moest hij nog een uurtje in de uitslaapkamer blijven, water drinken,dat ging goed en dan naar huis. Bij het oprekken krijg je altijd een roesje en dan moet je een uurtje blijven. Er werd wel gelijk gezegd dat hij de volgende keer niet meer zolang moest wachten, begrijpen deden ze het wel. De eerste dag mocht hij alleen vloeibaar eten, dus soep gemaakt en wat vla gegeten. Woensdag ging hij weer eten, er gingen zo drie boterhammen in en het ging allemaal perfect! 's-Avonds het warme eten ging ook heel goed, eindelijk geen geren van tafel, dat was toch wel heerlijk. Na een week weer oprekken, het heet officieel Dilatatie, nu gewoon met slangen. Ze doen dan een slang in de slokdarm, daar gaat een geleidingsdraad doorheen. Dan halen ze de slang eruit en schuiven steeds iets dikkere slangen over het draadje heen. Ze kwamen bij Ron tot 15 mm, over 2 weken weer terug voor controle. Het eten blijft nu goed gaan, hij weegt in nu weer 69 kilo, dus dat gaat heel goed.
22 November weer terug voor controle, de slokdarm is weer opgerekt, nu tot 16 mm. Na een uurtje konden we weer weg, eerst even koffie gedronken met wat lekkers erbij en dan op naar de 2e controle bij de chirurg. Daar was alles goed, het is zo gebeurt, hij vraagt naar gewicht of het eten goed gaat en of er klachten zijn. Nu gaan we pas weer over een half jaar, als er klachten zijn kunnen we natuurlijk altijd bellen en gelijk komen. Ook is Ron bij de Arbo-arts geweest, 3 januari 2007 gaat hij weer langzaam beginnen met werken. Eerst 3x2 uur werken kijken hoe dat gaat en 15 januari weer bellen met de Arbo-arts. 21 December is hij weer opgerekt, het was wel weer nodig, hij was eerst  16mm nu nog maar 9 mm. Hij is nu opgerekt tot 15 mm en we moeten 11 januari weer terug komen. Met de Kerst ging het ook allemaal heel goed, hij kon gezellig mee eten. 11 Januari weer opgerekt nu tot 17 mm, dit is zo'n beetje dezelfde maat als bij de "normale" slokdarm. Op 26 januari moet hij weer terugkomen. Het eten blijft perfect gaan, hij weegt 71,5 kilo, dus dat is een mooi gewicht. Het werken gaat ook heel goed, hij werkt nu nog 3x4 uur per week. Dit is voor 2 weken, dan 4x4 uur ook voor 2 weken en zo komt er steeds wat bij. Of hij nog veel moet worden opgerekt weten we niet, het kan nog 1 keer zijn, maar ook nog 10 keer. Dat is bij iedereen anders, het kan in ieder geval geen kwaad, het is gewoon littekenweefsel.
26 Januari is Ron weer opgerekt, er werd geen afspraak meer gemaakt, zodra hij weer last krijgt kunnen we bellen en wordt hij gelijk geholpen.
Het is nu 7 mei 2007 en het gaat hardstikke goed met Ron, hij werkt vanaf 2 april weer volledig en dat gaat heel goed. Oprekken is tot nu toe niet meer nodig geweest, soms blijft er weleens wat hangen maar dat is dan toch meestal een te groot stukje dat niet goed gekauwd is. We hebben er net een weekje Belgie op zitten en dat was geweldig! Heerlijk genieten van alles en lekker eten natuurlijk, we zijn echt heel blij en heel gelukkig dat het zo goed gaat met Ron!! Hij weegt nu 75 kilo dat is een mooi gewicht. 23 Mei gaan we weer voor controle naar Dijkzigt, dat stelt niet zoveel voor maar is toch wel prettig.
Bij de controle op 23 mei was alles goed, er is bloed geprikt om te kijken naar eventueel tekort aan vitamine B-12, dat was goed, ook de waarden van het bloed zijn goed dus toch weer een geruststelling.
Het is nu 2 september, we zijn net terug van een heerlijke vakantie in Marmaris,Turkije. Alles is perfect gegaan, het eten ging heel goed en Ron kon overal aan meedoen. Heerlijk gezwommen, gewandeld, markten bezocht en een bootreisje gemaakt. Hij voelt zich uitstekend en ziet er heel goed uit, zeker met dat mooie bruine kleurtje! Zijn gewicht is nu 76, dat was ook zo voordat we weg gingen, dus hij is goed op gewicht gebleven, ondanks dat hij toch wat minder kon eten dan thuis. Het was daar zo warm dat hij en wij ook natuurlijk, veel moest drinken, dan kan hij toch wat minder eten, vol is vol!