Eind september 2005 kreeg Ron last van hikken en opboeren tijdens het eten, hij had ook het gevoel dat er lucht in zijn maag zat, zodat het leek dat het eten niet zo goed zakte.
In oktober is hij naar de huisarts gegaan en kreeg een medicijn om dat te verhelpen, dat hielp even, maar half december ging het eten steeds slechter. Hele kleine hapjes moest hij nemen en als het iets te groot was dan moest hij het eruit gooien. Hij ging steeds minder eten, inplaats van 4 boterhammen mee naar het werk gingen er 2 mee, die moest hij in gedeeltes opeten, een hele boterham tegelijk lukte niet meer.
Begin januari weer terug naar de huisarts, die stelde voor om slikfoto's te gaan maken, dus afspraak gemaakt, helaas kon hij pas 2 februari 2006 terecht.
Het eten ging steeds slechter en hij viel natuurlijk aardig af want als je minder dan de helft eet wat je normaal doet dan gaat het hard. Hij was 13 kilo afgevallen, hij kon het wel missen, eigenlijk was hij nu op zijn goede gewicht, 77 kilo, alleen de manier waarop was natuurlijk niet leuk.
2 februari de slikfoto's gemaakt, Ron zag zelf al dat er een vernauwing zat en er werd een afspraak gemaakt voor een gastroscopie.
Op 7 februari werd de gastroscopie gemaakt en er werd gezegd dat er tumorachtig weefsel was weggehaald Dat werd op kweek gezet en we moesten 14 februari terug voor de uitslag.
Nou dat was een spannende week, we wisten het eigenlijk al, maar je blijft toch nog hopen op een goede uitslag. Eindelijk was het 14 februari, om vijf voor elf moesten we bij de specialist zijn, dat liep een uurtje uit, dus de spanning liep aardig op. Bij binnenkomst werd er direct gezegd dat het niet goed was, je schrikt je wild en je bent toch even lamgeslagen, ondanks dat we het eigenlijk al wisten. De dokter ging uitleggen waar het precies zat en dat er een zware operatie aan zou komen De slokdarm gaat er uit en de maag wordt omhoog gehaald. Maar goed we zeiden gelijk we gaan ervoor en gaan het overwinnen, al zal het natuurlijk soms moeilijk zijn.
Maar eerst moest er nog een scan worden gemaakt om te kijken of er uitzaaingen zitten, dat kon op 17 februari, maar de uitslag kregen we pas 2 maart omdat de dokter een weekje op vakantie ging. Deze 2 weken waren toch wel heel erg moeilijk, de onzekerheid, angst, je wilt weten waar je aan toe ben. Eindelijk was het zover, en gelukkig was alles goed, alleen op allebei de bijnieren zat een plekje, maar volgens de dokter kwam dat nooit voor dat daar uitzaaiingen zitten, ook op 1 lymfeklier zat een plekje, maar die halen ze er toch uit tijdens de operatie, dus gerustgesteld konden we op 8 maart naar Erasmus.