Op 8 maart naar Erasmus (voorheen Dijkzigt). Daar een hele vriendelijke arts/chirurg gesproken, zij vertelde dat de wachtlijst voor de operatie 4 tot 6 weken is. Verder dat het plekje op de lymfeklier geen uitzaaiing hoeft te zijn, het kan ook gewoon wat opgezet zijn doordat de slokdarm geirriteerd is. Verder moest Ron op 13 maart nog een keer een gastroscopie laten maken en een echoscopie om te zien waar het gezwel precies zat en hoe groot het was, ook zou er weer wat weefsel worden verwijderd omdat ze willen checken of het inderdaad kwaadaardig is. Op 17 maart zouden de artsen overleg hebben en we zouden dan op 22 maart waarschijnlijk horen wat de behandeling zou gaan worden en of Ron in aanmerking zou komen voor een studie. Dan krijg je eerst een chemokuur of bestralingen en daarna de operatie.
13 maart de gastroscopie met echoscopie, daar kreeg Ron een roesje voor dus was het nu niet zo vervelend. Vol goede moed gingen we op 22 maart naar Erasmus, we hadden dit keer de professor, een hele aardige man.
Alleen liep het wat anders dan wat we verwacht hadden, hij begon over de plekjes op de bijnieren waarvan ze zeker wilden weten of dat geen uitzaaiingen waren, dus moest daar eerst naar gekeken worden. Als het wel uitzaaiingen zijn, moet Ron eerst bestraald worden of hij krijgt een chemokuur, dan pakken ze gelijk de slokdarm en eventueel de lymfeklier mee. Drie vliegen in 1 klap noemde de professor het en daarna als het gezwel niet weg is dan alsnog een operatie.
Dat was toch even schrikken. We vertelden nog  dat de arts in het andere ziekenhuis zei dat dat nooit voorkwam, maar nee zei de professor, dat komt wel voor. Maar goed, er veranderd eigenlijk niet veel alleen gaat het wat langer duren, dat vond ook de professor heel vervelend voor ons.
Nu moest Ron 4 april in Amsterdam onder de petscan voor zijn bijnieren, daar kunnen ze zien wat die plekjes zijn en op 6 april weer naar Erasmus voor een CT scan, want die willen ze nog maken voor de lymfeklieren. Ze gaan op zeker en willen alles weten, dat is natuurlijk wel heel goed.
De professor zei ook dat ze er niet zijn om het gezwel weg te snijden, maar om je te genezen en dat is natuurlijk ook helemaal waar. Dus even uithuilen en weer verder want dat Ron beter wordt daar zijn we van overtuigd. We hebben nog gevraagd of het niet uitzichtloos was, maar dat was het zeker niet zei de professor, dus daar moeten we ons maar aan vasthouden.
Omdat Ron zo weinig kan eten, en dan nog vloeibaar of gemalen, vroegen we of de professor daar iets op wist omdat hij natuurlijk veel te weinig calorieen binnenkrijgt en hij moet lichamelijk wel sterk zijn voor de behandelingen die hij gaat krijgen. Hij adviseerde hem Nutridrink, daar zit per pakje 300 cal. in. Dus thuisgekomen meteen de huisarts gebeld en de verzekering en hij kreeg gelijk een recept en de verzekering vergoed het ook nog, dus dat is helemaal mooi.
Eerst kreeg hij een proefpakket, dat was heel mooi, heel veel soorten en smaken dan kun je zelf bepalen wat je lekker vind en wat niet. Vorige week heeft hij gelijk voor een week of drie besteld, dus we hebben een kast vol!!
Het is en blijft natuurlijk wel heel vervelend als je bijna niets kan eten en dat is al een paar maanden zo. We eten maar veel stampotten dat kan hij nog wel aardig weg krijgen, de lekkere dingen komen later wel weer.

DE PETSCAN
Hiervoor moesten we naar Amsterdam. Een hele reis, eerst naar Den Haag met de auto in verband met de files rond Amsterdam, daar de trein gepakt en overstappen op de metro, dan nog een minuut of 5 lopen en we waren in het VU.
Om 10 uur werden we opgehaald en gingen mee naar een kamertje, daar kreeg Ron een infuus met een zoutoplossing, er werden wat vragen gesteld en daarna moest hij een kwartiertje wachten want de vloeistof was nog niet klaar. Om half 11 kwam het vloeistof aan in een loden karretje, daarop een loden kistje en daarin zat de vloeistof in een injectiespuit in een loden omhulsel ( het is nucleare vloeistof, vandaar). Dat zat erin, nu moest Ron een half uur ontspannen in een makkelijke stoel, dus die ging maar een beetje dutten, ik ben maar een wat gaan lezen, want praten mocht ook niet. Na een half uurtje moesten we in de wachtkamer gaan zitten, hij mocht wel koffie of thee zonder melk of suiker drinken, dus dat was wel even lekker. Na ruim een uurtje werden we opgehaald voor de scan. Ron werd op een heel smal bed gelegd en helemaal vastgebonden, zijn hoofd in een soort klem, 3 x 8 minuten bleef de scan op 1 plek, ze deden alleen zijn bovenlichaam.
Dat duurt wel heel lang als je erbij zit, je ziet alleen een stukje hoofd en verder zit je maar rond te kijken, maar goed om kwart voor 1 waren we klaar, dus konden we gelukkig weer naar huis.
Weer dezelfde weg terug, nu zonder files dat viel mee, om 3 uur waren we weer thuis, dus een lekker dagje als je om kwart voor 7 de deur uitgaat.
Maar ja het is voor Ron z'n gezondheid en daar heb je alles voor over.

DE CT SCAN
Vandaag weer vroeg op, we moesten om half negen in Dijkzigt zijn. Mooi op tijd, zonder veel zoeken dit keer, waren we op de afdeling waar de CT scan werd gemaakt. Ron moest al snel mee en kreeg alvast een infuusnaaldje in zijn arm en een glas contrastvloeistof om op te drinken. Dat was wel even lastig, want water drinken, zeker een glas vol valt niet mee voor hem. Heel raar want die pakjes Nutridrink slikt hij zo door, gelukkig want dat is heel goed voor hem, allemaal calorieen en vitamientjes. Na een minuut of tien werd hij naar binnen geroepen, hij kwam al na een minuut of 5 de kamer uit. Het was al gebeurd, dat was wel heel erg snel. Als we dat vergelijken met dezelfde scan in Spijkenisse, dat duurde wel wat langer, maar hier was al het voorbereidende werk natuurlijk al gedaan en dat scheelt veel in tijd.
Gelukkig voelt Ron zich heel goed, doet nog van alles en ziet er ook heel gezond uit, als je hem ziet zou je niet denken dat hij toch een ernstige ziekte heeft.
Nu hebben we de onderzoeken gehad en moeten we wachten tot 19 april, dan horen we als het goed is wat de behandeling gaat worden