Zien en gezien worden

 Door mijn kijker zie ik een ree. Wat mooi!! Schiet er door me heen. De ree kijkt naar mij met  de daarbij horende instinctieve  reactie…wegwezen… het beeld in mijn kijker is weer leeg.

Wat een verschil. 

Ik ga kijken naar iets wat mij niet wil zien. Dat is het avontuur wat in het natuurbeleven verscholen zit. De bagage is niet de kijker maar de enorme trukendoos die in mijn hoofd zit om datgene te zien wat niet gezien wil worden.

Net  doen of ik niet kijk om het toch maar te kunnen zien. Wegkruipen achter allerlei obstakels in het landschap waar de tegenpartij nog veel beter in is dan ik. Ik neem de vrijheid om te gaan kijken, andersom is er de vrijheid om zo weinig mogelijk gezien te worden. De veiligheid van het onzichtbaar zijn in het landschap. Wat is er toch veel onzichtbaar!Volgens de boeken moet het  bruisen van leven als ik door een willekeurig landschap aan het struinen ben. Natuurlijk zijn er bomen, struiken en planten maar daar heb ik geen verrekijker voor nodig…alleen wat boeken en een loepje of  iets dergelijks.

Nee,  bomen en struiken gebruiken om me er achter te verschuilen zodat ik ook onzichtbaar ben…denk ik. 

De tegenpartij heeft geen verrekijker nodig,  speelt dat spelletje niet mee en is helemaal aangepast aan het zich verdekt opstellen. Totaal geen belangstelling voor een natuurliefhebber. Gewoon in alle rust wat knabbelen of luieren en verdwijnen als dat gedwarsboomd wordt door wie dan ook. Veiligheid voorop en plek genoeg.

De vaste methode die ik me aangeleerd heb om datgene te zien waarvoor mijn zwerftochten bedoeld zijn  is geheel tegenstrijdig met het doel  dat net andersom bezig is maar wel met dezelfde regeltjes. Voorzichtigheid, alertheid en reactie.

Het geduld is voor mij. Ik weet dat ik geduld moet hebben en het onzichtbare is geduldig  zonder het te weten. Wat een tegenstrijdigheden tijdens een wandeling. Gelukkig is er ook de vrijheid om er even mee te stoppen en me over te geven aan het landschap door tegen een van de vele obstakels te gaan zitten en me te verdiepen in het niets denken. Instinctief kijken en daarmee automatisch reageren op datgene wat voorbij komt en eigenlijk onzichtbaar had moeten zijn volgens de regeltjes. 

Er komt een ree voorbij…ziet mij niet en ik hoef niet weg te gaan…

 

Henkko