Ietje.

 Helaas gebeuren er in de Apenhof  ook hele nare dingen.

Ietje, is afgelopen winter gestorven. Diegenen onder u die de open huis dagen bezoeken hebben haar ongetwijfeld gekend. Zij was een uiterst vriendelijk dier waar wij allen nogal dol op waren.

Ietje werd in januari 1975 in de, destijds nog in oprichting zijnde Apenhof, afgestaan. 

Afgelopen voorjaar begon Ietje af te takelen. Ze was niet ziek,had geen pijn maar haar hoge leeftijd begon haar duidelijk parten te spelen. Ze begon minder te eten en werd mager. Tijdens de open huis dagen wilde ze niet naar buiten, haar vermoeidheid won het van haar normale nieuwsgierigheid. WeToen wisten wij dat haar einde dichterbij kwam. De laatste weken kwam ze alleen nog maar naar ons toe als we iets bij ons hadden wat ze erg lekker vond.

Op vrijdag was Dick nog bij de dierenarts met een zieke vogel en toen heeft hij de dokter er al op voorbereid dat hij waarschijnlijk binnenkort  haar ‘t laatste spuitje moest geven. Dr de Vries heeft er een hekel aan als hij een aap moet laten inslapen.

Deze keer had hij geluk. Op de zondag daarna ging Dick‘s morgens voeren en hij had een pepermunt in zijn mond. Ietje zag dat en kwam naar hem toe om het pepermuntje tussen Dick zijn tanden uit te peuteren en lekker op te eten.

Toen Dick een uurtje later weer bij haar kooi kwam lag ze dood op de grond.

Voor ons en de dierenarts gelukkig dat ingrijpen niet meet nodig was, maar voor Jimmie erg triest.

Nadat we Ietje uit haar kooi hadden gehaald werd Jim erg agressief.

Hij dreigde en was ons het liefst aangevallen.

Het was alsof hij ons de schuld gaf. We voelden ons nogal rot omdat Ietje dood was en we voor Jimmie op dat moment niets konden doen. Ook waren wij bang dat hij weg zou kwijnen maar dat gebeurde gelukkig niet. Er is voor Jim geen andere partner in de Apenhof maar wij denken dat hij daar nu niet zoveel behoefte meer aan heeft. Hij is inmiddels weer gekalmeerd en lijkt redelijk tevreden met zijn vrijgezellen bestaan.

Het is voor geen enkel dier leuk om je hele leven in een opvangcentrum te moeten blijven maar we denken dat zowel Ietje als Jimmie toch wel gelukkig geweest zijn.

Als je zo’n hoge leeftijd bereikt als zij dan moet je het toch wel naar je zin hebben. Wij hebben voor haar gedaan wat we konden en troosten ons maar met deze gedachte.