Ik mocht een vogeltentje lenen.
Vroeg in de morgen had ik het ding opgehaald om er de hele dag op uit te kunnen trekken.
Zo op het eerste gezicht was het maar een vreemd geval. Rond en negentig centimeter doorsnee
In mijn jeepie reed ik naar een landgoed waarin drie kleinschalige weilandjes lagen te pronken en waarvan ik wist dat een tentje daar zeker niet op zou vallen.
Om mijn nek hing een schoudertas waarin verrekijker, camera, thermoskan en wat boterhammen een vaste plek hadden.Onder mijn rechterarm dat onhandig rond ding wat het wandelen toen niet tot een optimale bezigheid maakte. Ik kon amper zien waar mijn afgetrapte bergschoenen zich neerzetten. 
Maar, dat wel natuurlijk, ik verheugde me zeer op de dingen die komen gingen. Het weer zat mee, een waterzonnetje in de lucht en wat mist over de weilandjes.Een van de kleine weilandjes boog zich om een bosrandje heen. Ik wilde in de punt van dat bosrandje mijn kleine dagverblijf opzetten. 
Dat laatste werd een probleem. Er was mij voorgelicht dat ik het tentje aan de rand moest vasthouden, dan zakte het vanzelf in de juiste positie. Het zakte wel maar als ik het losliet bleef het zakken en lag het weer netjes op de grond. 
Het een en ander schoot niet op, maar op den duur en veel gehannes bleef het, tot grote opluchting, stevig staan.
Nu ben ik zelf om en nabij de 186 centimeter en daarbij ook nog iets aan de forse kant. Het tentje kwam tot aan mijn zwevende rib en was nog steeds negentig doorsnee. Een ritsluiting moest de ingang voorstellen maar zat dermate laag dat een forse tuinkabouter er net vrede mee kon hebben. Plotseling kwam ik op een helder idee. Ik trek die tent aan! Ik laat hem over mijn hoofd zakken! Het was een goed idee, maar gaan zitten met een tent aan kan best even voor  zeer vreemde taferelen zorgen. Vooral als er ergens nog een tas moest staan. Gelukkig zag ik die door de kijkgaten van het tentje.
Daar stond ik dan, voor mijn gevoel compleet voor joker. Een tent met twee benen.Desalniettemin…ik zat een uurtje of wat later, geheel gecamoufleerd, in de bosrand af te wachten of er misschien een vogel mijn kant uit wilde komen. Al was het maar een kraai! 
Ik had het vreemde gevoel dat door al mijn lawaai zelfs een stevige struisvogel het hazenpad gekozen zou hebben, in plaats van de kop in het zand te steken.Ook niet optimaal  was het nemen van een versnapering. Wat een geklooi in dat ding, met boterhammen, koffie, verrekijker en fototoestel. Hoe fijn zou het zijn om postzegels te gaan verzamelen? Vroeg ik me af.
Het weilandje was veel minder mooi, de hazelaar was maar een gewone struik en het gras was lang niet zo droog als het er uit zag. Op twee meter afstand lag een oude koeienvlaai op z’n gemakkie wat vliegen aan te trekken. Uit een slootje in de omgeving stegen verse steekmuggen omhoog. 

Maar de verrassing kwam als een  vuurpijl… het ultieme vogelen vanuit een tentje, werd geleverd door een tweetal Vlaamse gaaien. Ik wilde rechtop gaan zitten maar kwam er te laat achter dat het niet ging. 
Tjonge, er kwamen zo maar twee gaaien zeer overmoedig, een gaai eigen, richting tentje. Eindelijk kon ik deze dieren eens van zeer nabij meemaken. En dat was ook zo… zo dichtbij heb ik het nog nooit meegemaakt, verrekijker totaal overbodig…fototoestel ook.
De twee gingen op het tentje zitten!!!

Henkko