"De Apenhof"
Stichting landelijk opvangcentrum 
voor uitheemse diersoorten

Schoutenstraat 12
3771 CJ  Barneveld
The Netherlands
Telefoon +31 342 414784
Fax         +31 342 408040
giro : 36 69 888
De.Apenhof@chello.nl

Home Up Wat doen we? contacten Organisatie Nieuws Links en Het Weer Lokatie                                       

                                                                              Gompie

Home
Up
Apen
Papegaaien
Nertsen
Leguanen
Boommarters
Wilde Dieren
Toekans
Slangen
NSHD
KGB
Chinchilla

 

 

 


Laatst had ik een Australische koraalteenboomkikker als logee in een terrarium zitten. Nu zijn die kikkers niet te vergelijken met Europese. Alleen de grootte was al indrukwekkend, gifgroen en zo’n 16 centimeter kop en darmen. En de kop was één big smile.

Het voordeel van deze dieren is dat ze lang stil kunnen zitten op een glad oppervlak door middel van hun dikke kleefpoten.

Naast mijn terrarium stond een geweldige gatenplant. Het leek me best diervriendelijk om de kikker daar eens in te zetten. Het dier vond dat ook want het vouwde meteen de poten onder de kop en ging vrolijk verder met kleven. 

Het eten geven was een regelrechte sensatie. Van pier tot stukken vlees werden in een grote hap weggewerkt, mits het maar bewoog. Zelfs mijn vingers werden regelmatig vergeleken met een verse pier. Geloof me, het is een hele toer om zo’n ‘groene kanjer met grote bek’ van een wijsvinger te halen.

Tijdens mijn verzorgingsdrift stak ik mijn hoofd te diep in het terrarium en kwam er toen pas achter dat een voorhoofd als geliefd kleefobject voorkeur had boven een groen blaadje. 

Wie heeft er wel eens rond gelopen met een kikker op zijn voorhoofd in plaats van in de keel? Ik!

Stiekem raakte ik een beetje gehecht aan dat dier. Om die reden mocht het van mij vrij rondhupsen in de kamer, wat ik niemand vertelde, want om van visite af te komen is dat een prachtige oplossing, bleek naderhand.

Vaste verblijfplaats werd die gatenplant. Af en toe met een plantenspuitje natspuiten en de kikker was helemaal in z’n element. Gompie noemde ik het dier.

Op de bewuste dag, mijn verjaardag, waren al mijn stoelen bezet en had ik het reuze druk met het verdelen van taart en drankjes. Tijdens de diepgaande discussies over koelkasten, auto’s en de daarbijbehorende verre reizen inclusief kiekjes, ontstond een dermate gebrom dat een luid gehoemp uit de gatenplant totaal niet opviel.

Mij wel, dus kreeg ik het Spaans benauwd want het was altijd een voorteken van verplaatsen. Meestal een verre sprong zomaar in het luchtledige.

Vlak bij de gatenplant zat mijn broer, die behoorlijk boven zijn haar uitgegroeid was en op die plek een gladde schedel vertoonde. Ik nam totaal niet meer deel aan de discussie en zat helemaal mee te leven met Gompie. Het kon niet uitblijven.

En het gebeurde! Ongelooflijk snel en doeltreffend. Een groene schicht vloog met een sierlijke boog uit de gatenplant. Met een zachte plof kreeg de schedel van mijn broer een groene uitstraling.

Gompie zat glimlachend voor zich uit te kijken. Mijn broer niet. De rest van de visite had plotseling veel last van open monden en zeer grote ogen.

Mijn broer schudde met het hoofd maar Gompie gaf geen krimp.

“Dit is Gompie.” Zei ik maar, na een paar keer slikken.

Nu wisten ze wel dat mijn dierengedrag boven het gemiddelde uitsteeg maar dit was zelfs geen gemiddelde. 

Dit ging te ver, véél te ver! Niet dat ze dat op die manier lieten merken maar na een half uur zat ik mooi met lege stoelen en Gompie in mijn handen.

“Gompie…jij mag blijven.”

Het dier glimlachte…



Henkko.

TOP

Send mail to  webmaster j.sintnicolaas@chello.nl with questions or comments about this web site.
Copyright © 2000 Stichting landelijk opvangcentrum voor uitheemse diersoorten "De Apenhof"
Last modified: januari 19, 2001