De Kat en de Goudvis

Het verhaal wat ik u ga vertellen is al een heel wat jaartjes oud. Het speelde zich af in Rotterdam. Wij woonden in een huis waar de tuinen allemaal afgescheiden waren door houten schuttingen. Een ideaal speel- terrein voor katten. Schutting op, schutting af, landen in de tuin van de buren, daar eens lekker rondsnuffelen en aan de andere kant de schutting weer op. Ook heel mooi was het schuttinglopen. Doordat de schuttingen allemaal aan elkaar grensden had je als kat een heel lang eind om over de rand van die schutting te lopen, een ideaal evenwichts kunststuk voor katten.
	Mijn moeder was gek op dieren en vooral op katten en vissen. Maar dat is natuurlijk een combinatie waar je eigenlijk een alarminstallatie bij nodig hebt, maar ja die bestonden toen nog niet. De kat waar het over gaat heette Poetie. Het was een cyperse kat erg groot en heel mooi en lief. Maar dat hij zo lief voor de goudvis was hon je niet stellen.
Als hij maar eventjes de kans kreeg dan lag hij met zijn poten om de viskom naar de goudvis te loeren. Bij de vis kon hij niet komen omdat de bovenkant, afgezien van wat luchtgaatjes hermetisch voor katten was afgesloten. Maar het water van de vis moest eens in de zoveel tijd worden ververst, mijn moeder zei dan "de vis moet in bad" Dat gebeurde door de vis uit zijn viskom te halen en tijdelijk in een teiltje water te plaatsen. Zo ook op de gedenkwaardige dag. Het ritueel van het schoonmaken van de viskom was nog maar net begonnen toe de huisbel overging. Mijn moeder vergat eventjes de vis toen ze het bezoek binnenliet. Maar ze vergat niet alleen de vis, maar ook dat Poetie weleens op bezoek bij de goudvis kon zijn geweest. Maar door bij de tuindeur te gaan staan gaf Poetie te kennen dat hij naar buiten wilde en mijn moeder liet hem uit. Aan het bezoek vroeg ze of ze iets wilden drinken en mijn moeder ging naar de keuken. Het eerste wat ze zag was het lege teiltje, zonder de goudvis, nergens te vinden, niet op de grond of waar dan ook. Later zei het bezoek dat mijn moeder schreeuwde "De goudvis is gevlogen". Eigenlijk zou het verhaal hier kunnen stoppen en de goudvis zou nooit teruggevonden zijn.
	maar toen herinnerde mijn moeder zich Poetie, die zo nodig naar buiten moest. Wat ze gedacht heeft zijn we nooit te weten gekomen, maar ze vloog naar buiten en begon de kat te roepen "Poetie, poetie, poetie!!!!!" Poes, poes, poes. Kom bij het vrouwtje kom dan" En ja hoor, daar kwam Poetie aangelopen, met aan de ene kant van zijn bek de staart van de goudvis en aan de andere kant zijn kop. Mijn moeder wist het klaar te spelen dat Poetie zijn prooi losliet en ze zette de goudvis snel weer in het water. Afgezien van wat rugletsel overleefde de goudvis zijn reis over de schuttingen en heeft daarna nog jaren geleefd.
Na reconstructie hebben we berekend dat de vis een reis gemaakt heeft van wel vijftig meter en dat hij vier maal een schutting op en af geweest is.