De Groene Leguaan

De Groene Leguaan (Iguana Iguana)

De Groene Leguaan is een grote hagedis die verspreid over geheel Midden Amerika en de Noordelijke helft van Zuid Amerika leven. Verder komen ze ook voor op Curaçao en de kleine Antillen.

De leefomgeving van de Groene Leguaan is het laaglandbos, ze zijn overdag actief in flinke hoge bomen. Ze zijn behoorlijk honkvast, zolang de boom voedselrijk is, dan blijft de leguaan in dezelfde boom. Jongere leguanen leven vooral in struikgewas. Wanneer het morgen wordt zoeken de dieren zonnige plaatsen op, de rest van de dag zoeken ze voedsel tussen zon en schaduw, om op te warmen of af te koelen. Hoe dicht de dieren bij elkaar leven ligt een beetje aan het voedselaanbod. Op 0,8 hectare huist een volwassen man, vier tot zes vrouwtjes en ongeveer 3 jonge mannetjes.

Een volwassen mannetje wordt rond de 120- 140 cm lang en zijn gewicht ligt tussen de 2,5 en 3,4 kg . Een vrouwtje is wat kleiner en wordt ongeveer tussen de 90 en 100 cm lang. Het vrouwtje weegt dan ook een kwart minder dan een mannetje. Verdere verschillen tussen het vrouwtje en het mannetje zijn dat de kop van het mannetje een stuk groter is en de keelkwab is ook een stuk groter. Hij heeft een grotere rugkam waarvan de stekel vormige schubben soms wel 5cm kunnen worden. De kam is bij het vrouwtje in de nek het hoogst en bij een mannetje is de kam overal gelijk.

De Groene Leguaan is koudbloedig, hij kan zijn lichaam van binnenuit niet op temperatuur houden. Doordat hij dit niet van binnenuit kan regelen, regelt hij dit op een andere manier en wel door op een warmere of koudere plek te gaan liggen.

Een leguaan niest veel, niet iedereen weet waarom hij dit doet. Het is geen verkoudheid, maar een onderdeel van de stofwisseling en de waterhuishouding. Door veelvuldig te niesen sproeien ze een zoutafscheiding weg.

Leguanen zijn erg gevoelig en vatbaar voor infecties of ziekten. Parasieten komen het meest voor bij leguanen. Bijvoorbeeld ectoparasieten die aan de buitenkant van de leguaan zitten, zoals luizen, teken en mijten. Endoparasieten die in het lichaam van de leguaan zitten komen ook veel voor, zoals verschillende wormen, amoeben, flagellaten, en coccidiën. Voor uitwendige parasieten zijn bij de dierenwinkel of dierenarts middelen verkrijgbaar maar voor de inwendige parasieten kan door middel van mestonderzoek duidelijk worden gemaakt van welke parasiet de leguaan last heeft. De behandelingen hiervoor zijn ook bij de dierenarts verkrijgbaar. Legnood bij het vrouwtje kan ervoor zorgen dat een aantal eieren in de eileider achter blijven, dit moet meestal operatief verwijderd worden. Verdere aandoeningen zijn wondjes (door het schuren door jeuk), allerlei tumoren en het niet volledig vervellen. Dit laatste kan komen door onvoldoende luchtvochtigheid of weinig badgelegenheid. Ook een verstopping door het eten van zand, klei of stenen kan een vervelende aandoening zijn, dit komt meestal door een slechte of eenzijdige voeding, een tekort aan mineralen.

De leguanen communiceren met elkaar door middel van hun lichaamstaal. Het stellen van hun lichaam op een bepaalde manier, bepaalde pootbewegingen en kopbewegingen is hun manier om elkaar wat duidelijk te maken. Ze imponeren elkaar doormiddel van het draaien van hun lichaam, zichzelf op te blazen of zijdelings af te platten, hierdoor wordt het zijaanzicht zo groot mogelijk. Een afwijzing kan zijn wanneer een leguaan met gesloten ogen met zijn voorpoten in de lucht krabbelt. Ze hebben vier soorten kopbewegingen:

1. Head Jerk: dit zijn een aantal verticale kopknikken, dit is niet om met elkaar te communiceren, maar men denkt dat ze hierbij proberen om een beter beeld van de omgeving te krijgen.
2. Schudder: dit is een snelle schokkering, maar vlak knikken met een volledig opgezette keelkwab. Op afstand van minder drie meter wordt deze beweging gebruikt tussen mannetjes en vrouwtjes.
3. Roll: bij deze beweging heft de leguaan de kop onder een hoek van 45 graden omhoog en voert deze beweging met een aantal zwaaiende draaibewegingen om de lengte-as uit.
4. Signature Bob: dit is een heftige knik met de kop waarbij een hoge houding van het lichaam wordt aangehouden, hierna volgt een serie kleinere kopknikken. Waarschijnlijk betekent dit een soort van verbondenheid en identificatie met een soort of groep.

Send mail to  webmaster j.sintnicolaas@chello.nl with questions or comments about this web site.
Copyright © 2000 Stichting landelijk opvangcentrum voor uitheemse diersoorten "De Apenhof"
Last modified: mei 04, 2008