15 februari 2011

NEC – SCH

 

Twee voor twaalf

 

Gerard en Alfons kijken elkaar aan. Met de eerste vraag belanden ze in de stroomversnelling van het spel. Net als het fluitje van de scheidsrechter bij de aftrap van een belangrijke wedstrijd. Er is geen weg meer terug. En je weet precies hoe lang het duurt. Vijftien minuten. Als ze maar niet afgaan… Gerard voelt zijn hartslag in de keel. Hoe heet de jaarlijkse inburgeringceremonie voor nieuwe Nederlanders? Godver, een beroerd begin. Opzoeken.

 

Gerard doet mee aan 2 voor 12. Eerst zou hij met Sjoerd gaan, als vervolg op het succes bij Lingo, maar bij de audities viel Sjoerd door de mand. Gerard mocht wel door en vroeg zijn broer Alfons. De opnames waren een maand geleden maar nu pas wordt het uitgezonden. Gerard heeft in de tussentijd niets losgelaten.

 

Twee dagen eerder voetballen we tegen SCH, eigenlijk een kampioenswedstrijd als we afgelopen weken niet zoveel punten hadden gemorst. Aan Gerard niets te merken: speelt niet slechter of beter dan normaal. Gerard staat bij ons te boek als robuuste verdediger maar voelt zichzelf nog steeds middenvelder. Gaat daarom net iets te vaak mee naar voren, waardoor we achterin soms nerveus worden. Maar zaalvoetbal is nu eenmaal dynamisch en met Gerard kun je heel fijn tikken.

 

Gerard heeft de eerste vraag vakkundig en snel opgezocht (naturalisatiedag). Mag ook wel, als medewerker bij de Medische Bibliotheek op het UMC. De volgende vragen weten de broers meteen: Newsweek, Lesbos (waar Alfons vorig jaar nog op vakantie was), Oliver Twist, emoticon, Johann Strauss, sis kebab, Harrie Touw (fijne jeugdherinneringen van de Schaafsma’s aan de Fred Haché Show – reeds!).

 

De wedstrijd tegen SCH ontwikkelt zich minder gunstig. Het jonge team waar we vorige keer ook al zo’n moeite mee hadden (maar uiteindelijk toch van wonnen), geven we aanvankelijk nog goed partij. Maar een wedstrijd op dit niveau is hogeschoolvoetbal. Als je voorin de bal verliest, kom je achterin een stap te laat. En dat is ook precies wat er gebeurt, waardoor we met 1-0 achterkomen. Even later jaagt Gerard op mijn directe tegenstander. Ik roep nog: ‘Niet doen, zo komt iemand vrij’ maar het is te laat: de vrijkomende man schuift in, krijgt de bal en scoort. Gerard krijgt en neemt de schuld. Een ijzeren voetbalwet: normaal vallen fouten niet zo op, maar als fouten worden afgestraft, worden ze uitvergroot.

 

Ook bij 2 voor 12 kunnen fouten desastreus zijn. Het woord niet raden, bijvoorbeeld. Maar zover zijn we nog niet. Bij vraag 9 – de architect van het Joods Museum in Berlijn en het 9/11 Memorial in New York – hapert bij de Schaafsma’s eventjes het geheugen. Gerard is nota bene onlangs in Berlijn geweest, in het Joods Museum. Het opzoeken duurt slechts acht seconden. Liebeskind.

 

Hoe kan het toch dat sommige mensen beter onthouden dan anderen? Is dat een verdienste van het individu of een onrechtvaardigheid van de natuur? Is het een geschenk of een last? Wat heeft het voor zin om jezelf vol te pompen met informatie over geschiedenis die niet de jouwe is, en landen die je nooit zult bezoeken? Verbetert of vertroebelt het je blik op de werkelijkheid? En, het belangrijkst, wordt je er gelukkiger van?

 

Veel kennis is in ieder geval wel handig bij 2 voor 12. Vraag 10 is een makkie: Engelse ziekte. Vraag 11 zoekt Gerard voor de zekerheid op. Zuring, vier seconde. De muziekvraag weet Alfons meteen, want hij heeft deze week op de gitaar nog een song van haar gespeeld: Melissa Etheridge.

 

Tegen SCE komen we op inzet weer langszij: 2-2 en alles is nog mogelijk. Diep in de tweede helft maakt Erik een overtreding. Sjoerd wil een driemansmuur maar er staan slechts twee spelers, de scheids fluit voor iets onduidelijks en voordat we het in de gaten hebben ploft de bal in het net. Consternatie alom, we staan weer achter.

 

De gebroeders Schaafsma beginnen aan het woord. Na twee letters (en 23 seconden) ziet Gerard de oplossing: zonnestelsel. Nul fout en de daarmee verdiende bonus van 100 euro brengt hen op een totaal van 661. Bijna de highscore in de geschiedenis van het programma! De inspanning is geleverd, maar de spanning is nog niet voorbij: nu is het wachten op de tegenstanders. Die gaan nog in eerste instantie nog zelfs beter dan Gerard en Alfons, tot de voorlaatste vraag, de auteur van Hollands Glorie. De opzoekster kan het niet vinden en mompelt ‘Ik weet niet zo goed hoe ze staan geïndexeerd’.

 

(Gerard heeft zich natuurlijk wél goed voorbereid. Heeft alle naslagwerken van te voren bekeken, gezien wat er in staat en hoe je het moet opzoeken.)

 

Tergend langzaam tikt de klok van de tegenstanders weg. Gerard denkt aan zijn hart, dat twee keer is geopereerd. Machteloos toezien is misschien nog erger dan actief in de spotlights. Als de teller in de studio op 561 staat, rinkelt de opzoekster het belletje. Als ze nu het goede antwoord hebben en meteen ook het woord raden, eindigen ze precies gelijk. Wie heeft er dan gewonnen? Wordt er geloot? Of krijgen ze een shoot-out? Penalty’s?

De tegenstanders gaan toch nog door met zoeken, en Alfons en Gerard slaken een zucht van verlichting. Ze hebben gewonnen. Hoezeer ze zijn ontsnapt, beseffen ze als hun opponenten het woord raden zonder letters te kopen: hemellichaam.

 

We kunnen met NEC geen potten meer breken tegen SCH. Niet dat wij zoveel slechter zijn, maar zij zijn net wat beter. Via een uitbraak maakt SCH nog 2-4, wat ook de eindstand wordt. Het kampioenschap raakt zo volledig uit beeld, maar daar hadden we ons inmiddels bij neergelegd. Gelukkig worden daarmee de alledaagse dingen weer belangrijk.

 

Het gewone leven wordt in Trianon weer gretig omarmd: Casper trakteert omdat hij weer naar Sri Lanka gaat, een nieuwe dochter tegemoet, Sjoerd stopt een Italiano in zijn mond die hij in de kleedkamer heeft gevonden, Jeroen speelt onderwijl nog in de OC Huisvrouwhal met NEC 2, Wim telt zijn zegeningen na een blessureloze rentree, Jan wimpelt de aantijgingen over laksheid bij het maken van de website als gewoonlijk eenvoudig weg, Patrick pocht over zijn prestaties op het veld met Trekvogels en Erik zit te broeden op een quiz voor het 20-jarig bestaan van ons team, volgend jaar.

 

En Gerard? Die houdt zich in. Wil iedereen vertellen over 2 voor 12, wil het uitschreeuwen, maar houdt ons onwetend over de uitslag.

 

Is niet alleen slim maar heeft ook karakter, die jongen. Komende dinsdag moeten we weer voetballen. Ik zie het al voor me, de tegenstanders stoten elkaar aan: ‘Hee, daar heb je die vent van 661 punten bij 2 voor 12.’ Staan we meteen al met 2-0 voor. En het vrijwillige spreekverbod van Gerard is nog niet voorbij. Donderdag volgt de verzwegen tweede ronde. En nog een derde? Het maakt ons niet uit, Gerard kan niet meer stuk.

 

Paul

 

:GerardAlfons.jpg