25 januari 2011

NEC-krayenhof1

 

Een goed stel

 

Dit is een goed stel, hoor. Legendarische woorden van Theo Reitsma, toen het Nederlands elftal in 1988 Europees kampioen was geworden. Niet alleen in het veld, maar ook daarbuiten, konden spelers als Gullit, van Basten, Koeman (2x) en Rijkaard het blijkbaar goed met elkaar vinden. Daar hebben wij een voorbeeld aan genomen. NEC 1 is al sinds mensenheugenis een compact vriendenteam, met natuurlijk soms kleine ergernissen, maar meestal goedgeluimd met de neuzen, ook die van de zaalvoetbalschoenen in de dezelfde richting. De reden van ons succes.

Maar wij voegen hier nog iets aan toe. Ook individueel zijn we goed bezig. Natuurlijk, we werken allemaal voor de kost, maar dat levert over het algemeen geen ontroerende verhalen op. En dat we thuis goed zijn voor vrouw en kinderen is ook niet bijzonder. Maar wel wat we daarnaast, en ook naast het voetballen, doen voor de medemens. Jeroen gaat mee naar het ziekenhuis met een goede vriend, die een slechte diagnose heeft gehad. Hij zit naast hem, als de gesprekken met de artsen worden gevoerd over operatie, therapie en prognose. We kennen Jeroen ook als de filmmaker, die met thuisloze jongeren een project startte en ze als acteurs nieuw elan gaf.

Casper adopteerde een anders tamelijk toekomstloos jongetje uit Sri Lanka, dat nu kan opgroeien in een liefdevolle omgeving. En hopelijk kunnen hij en Berdien binnenkort een tweede kindje in hun armen sluiten. Patrick initieerde de Liedjesfabriek, een project, waarbij zieke kinderen een steuntje in de rug krijgen. Zij kunnen een lied maken en een videoclip en vergeten zo even de dagelijkse zorgen. Ik ken lang niet alle bezigheden op sociaal of maatschappelijk gebied van onze teamgenoten, maar er is een hoop goeds te vermoeden. Dat valt ook af te lezen aan de kleinere activiteiten op dit terrein. Remco ondersteunt wekelijks een stelletje oude veldvoetballers, van wie de houdbaarheidsdatum vaak (on)behoorlijk overschreden is. Paul heeft de getekende verhalen van zijn oudoom (of hoe noem je een broer van een van je grootouders?) in een prachtig boek uitgegeven, waarover overigens een wegens succes verlengde tentoonstelling in het Bevrijdingsmuseum is ingericht. Jan maakt een website (geen hyperlink voorhanden) voor een oud zaalvoetbalteam, Wim zit (of zat?) in de toernooicommissie van de Lentse tennisclub en Gerard brengt amusement en kennis in de huiskamers bij Twee voor Twaalf (uitzending 17 februari) of schouder aan schouder in Lingo met Sjoerd, die trouwens de leider is van hetzelfde oude zaalvoetbalteam, waarvan geen website is.

Maar Erik spant de kroon. Hij gaat een welhaast bovenmenselijke prestatie leveren door op 9 juni zes keer de Alpe d’Huez op te fietsen, om de kankerbestrijding financieel te ondersteunen. Een donatie is mogelijk via de site en van harte aanbevolen.

Ja, we zijn een goed stel. Gelukkig zijn we in de hal niet zo sociaal als erbuiten. Jullie zijn een vervelende tegenstander, zei een van de Krayenhofspelers na afloop. Niet dat hij ons een stelletje hufters vond, maar onze doordachte manier van voetballen was voor hen wederom een plaag geweest. Ondanks een vroege en onnodige achterstand, Sjoerds standbeen was even onverzettelijk als een Egyptische demonstrant op het Tahrirplein, bleven we geconcentreerd en rustig de weg naar de vijandelijke doelman zoeken. Deze leek onverslaanbaar, maar Jeroen scoorde vlak voor rust toch de gelijkmaker. Remco en Patrick bepaalden de eindstand op 3-1.

Natuurlijk schudden we alle mogelijke handen, grootse complimenten uitdelend aan tegenstander en scheidsrechter. Een rondje van Gerard, nootjes, Koninck, Paulaner, maar ook Ice-tea en een prettige discussie over het leven. Een goed stel.

Gerard