14 december 2010

NEC-SCE4

 

Winterkampioen

Na onze laatste wedstrijd van 2010 kunnen we als winterkampioen terugkijken op een bewogen jaar. Na de verkiezingen van juni werden we in Nederland opgescheept met een rechts gedoog-minderheidskabinet, met een afwachtende, ideeënloze premier. We moeten het allemaal maar lekker zelf uitzoeken. Voor een aantal mensen nog niet zo slecht, maar voor mensen in een toch al hachelijke positie desastreus. Met name als je de pech hebt geen Nederlander te zijn en geen geld en/of werk te hebben. In de ieder-voor-zich-maatschappij zonder solidariteit en zonder morele waarden geldt vooral het recht van de sterkste, waarbij een PVV-achtige hufterigheid de overhand krijgt. Volgens mij is democratie wat anders dan de macht op deze manier aan het volk. Als de cultuur dan ook nog een spreekwoordelijk kopje kleiner wordt gemaakt, rest ons een harde, zakelijke samenleving.

En dan verloren "we" ook nog eens de WK-finale, die Oranje bereikte met een al even harde en zakelijke attitude, die we tot voor kort "onnederlands" zouden noemen. Opmerkelijk is dat het Nederlands voetbalelftal wel tot Sportploeg van het jaar 2010 werd gekozen. En Bert van Marwijk als beste coach, vlak voor Gerard Kemkers, die Sven Kramer op de Olympische Spelen de verkeerde baan in stuurde. Het had me niet verbaasd als Nigel "karate" de Jong was genomineerd voor Sportman van het jaar.

En de natuur deed er in 2010 nog een flinke schep bovenop, die al het sportgeweld in een donkere schaduw zet. De dodelijkste natuurramp was met voorsprong de aardbeving in Haïti. Die eiste in januari 222.570 doden. De bosbranden en de hittegolf in Rusland zorgden voor 56.000 overlijdens en de aardbeving in China, in april, voor 2.700. De meeste (verzekerde) schade werd veroorzaakt bij de aardbeving in Chili in januari (23 miljard euro en 520 doden) en de doortocht van de storm Xynthia in Europa (4,6 miljard euro en 65 doden). De verschillende tornado's in de Verenigde Staten zorgden voor 3,5 miljard euro schade. En aan het eind van het jaar stroomde Australië gedeeltelijk over en leek Brisbane het decor voor Shrek, of is dat niet die onderwateranimatiefilm? Onze winterse verkeersproblemen staken hier schril bij af, hoewel geprobeerd wordt ons met woorden als verkeersinfarct meer asfalt aan te praten. Zo zout hadden we het nog nooit gegeten!

Tussen al deze misère door zaalvoetbalden we er met onverholen geestdrift op los. De tweede helft van het vorige seizoen verliep volgens het bekende patroon: mooi winstpartijen, enkele onnodige en soms nodige nederlagen en uiteindelijk een verdienstelijke vijfde plaats. Of zesde of vierde. Maar het begin van de huidige competitie is alleszins boven onze verwachtingen. Na een enorme bekernederlaag tegen Blauw-Wit remiseerden we één keer en wonnen alle andere potjes. Soms met de hakken over de figuurlijke sloot, vaak overtuigend met een ruime marge, maar steeds met een opvallende vasthoudendheid. De blessures waren niet anders of minder in aantal dan in voorgaande seizoenen, de scheidsrechters niet beter, de tegenstanders niet slechter, de hallen niet warmer, de ballen niet ploffer. Niets van dit al. We zijn dit seizoen, denk ik, onverstoorbaarder, onafhankelijker en daardoor saamhoriger.

Tot die decemberavond, toen de oude mannen van SCE onze tegenstanders waren. Opeens was er twijfel, gingen we ons aanpassen aan hun slimme spelletje, waren we angstig en werden we met 6-1 afgedroogd. En we scoorden niet eens zelf, ik kan me niet heugen dat dat in al die jaren NEC ooit is voorgekomen. We hebben geen functioneringsgesprekken, beoordelingsgesprekken of jaargesprekken nodig om te weten wat ons te doen staat: lekker voetballen vanuit onze eigen kracht. En trouwens, in Duitsland wordt de Herbstmeister twee van drie keer ook kampioen. Dat wordt een mooi 2011.

Gerard