UniZVV5-NEC

9 november 2010

 

Een wijze uit het oosten

Paul Haaster, Koen Claes, Kay Hoeheettieookalweer, oud-NEC-ers, die om verschillende redenen een dusdanige indruk hebben gemaakt, dat hun namen nog regelmatig vallen tijdens de derde helft. En soms ook tijdens de eerste en tweede. We hebben het over het veldvoetbalteam van NEC dat in de jaren '90 op de zaterdagen furore maakte. Uit verschillende hoeken kwamen vrienden, kennissen en familie samen om wekelijks een lekkere pot voetbal op de mat te leggen. En daarnaast (vooral daarna) in de NEC-kantine of Café de Cantine de wedstrijd, de wereld en het leven te bespreken. Eigenlijk zoals we nu zaalvoetbal bedrijven en ook de reden dat we dat bij NEC doen. Omdat we NEC zat. 1 waren speelden we op een aardig niveau en stond er een aantal seizoenen lang een (vaak weliswaar ultrakort) verslag in de maandagse Gelderlander.

Het seizoen werd jaarlijks geëvalueerd met een aantal vaste vragen: Trainen we? Op welke dag? Is dat verplicht? Met of zonder sancties? Wie kent er nog potentiële nieuwe spelers? Gaan we door met Koen? Voor mijn gevoel hebben we er een stuk of vijf jaren gespeeld, met een ieder jaar wisselende selectie en een  iedere week wisselende samenstelling. De meeste spelers van ons huidige zaalvoetbalteam hebben in NEC zat 1 hun opwachting gemaakt, alleen Sjoerd en Remco niet, en van Jeroen ben ik niet zeker. En veel oud-NEC-futsallers hebben een zwart-rood-groen veldverleden: Stefan, Bas, Jelle, René. Goed, die kennen we nog wel en komen we nog onregelmatig tegen. Evenals jongens als Erik Peters, Herman Benzijnnaameffekwijt, die soms op een feest of bij het Kopfschmerzentoernooi opduiken. Andere jongens die nog in de picture zijn, zijn de broers Guido (van Patrick) en Frank (van Gerard). En ook sloten er soms "echte" NEC-ers zich bij ons aan, waarvan we Wil de Bruyn soms nog in de hal treffen. En aan toenmalig laatste man Willy Janse heeft Frank nog een songtekst gewijd: Voor de stuit, die naast de titel vol staat met uitspraken van de man met de fluwelen wreeftrap, als "lichaam ertussen" (tegen een back) en "hoeft niet hard" (bij een steekpass).

Al mijmerend passeren allerlei legendarische namen. Wehdat, de Turkse goedgekapte gentlemanvoetballer, die het één keer op zijn heupen had en viermaal scoorde in de uitwedstrijd tegen (ik dacht) SCE, uitslag 3-4. Teun, de snelle aanvaller, die menig aanslag op zijn dunne witte benen op Cruyffiaanse wijze ontweek en nu al jaren zijn gelukt beproeft in Canada. Meindert, de flegmatieke oosterling met de mooie techniek, uitgeweken naar Zwolle om verpleegkundige te worden. Emiel, nuttige en onzekere rechtsback met studentikoos uiterlijk, die bij Kolping/Dynamo is blijven hangen. Maar ook Chris, die na één seizoen zichzelf niet goed genoeg vond en nu hoofdredacteur is van Vox, het Nijmeegse universiteitsblad.

En dan hadden we nog Kasper (genoemd naar één van de drie wijzen uit het oosten, want geboren op 6 januari), zoon van mijn collega Mieke Meijs uit Molenhoek, die zich na een paar seizoenen bij ons aansloot. Kleine razendsnelle linkspoot, die je om een boodschap diep kon sturen, waarna hij zijn directe tegenstander er meestal uitliep en steevast scoorde in de lange hoek. Type Kees 'Pier' Tol, de Volendammer die excelleerde in de kampioensploeg van AZ (toen nog '67) uit de jaren '80. Ik zoek nog naarstig naar ander vergelijkingsmateriaal, Petur Petursson wellicht, de IJslandse sensatie van Feyenoord uit de Tol-tijd.

Ach, wat maakt het ook uit. Het gaat erom dat we er achter kwamen dat Kasper een jeugdvriend is van Remco. Ze voetbalden samen op straat en bij Eendracht uit Mook. Kasper ging studeren in Amsterdam, hoewel hij een groot PSV-fan is, en de ze verloren elkaar uit het oog. Maar inmiddels zijn Remco en Kasper weer vrienden, vooralsnog virtueel of digitaal of 2.0. Kasper woont nog steeds in Amsterdam en wordt binnenkort vader.

Dit allemaal dankzij de derde helft van het potje tegen UniZVV 5, dat we met 13-5 wonnen. Patrick produceerde een heuse zevenklapper en ook Remco(3), Erik(2) en Jan(1) deden duiten in het spreekwoordelijke zakje. Bij het counteren hadden we Kasper goed kunnen gebruiken. Ik vermoed dat hij ook wel een goede zaalvoetballer was, maar daar heb ik hem nooit aan het werk gezien. Moet Remco toch eens vragen.

Gerard

 

Jajaja, zo was het!
En niet te vergeten keeper Sjoerd (nee, niet onze Sjoerd) en verdediger Dick die na één seizoen te horen kregen dat ze het (geestelijke?) niveau toch echt niet aankonden. Dick heeft dat nooit kunnen verkroppen en heeft sinds die tijd geen woord meer gezegd tegen de toenmalige boodschapper, Erik Peters.
Dick is trouwens weer de vriend (of inmiddels ex) van de beste vriendin van de vrouw van Erik van Ginkel.
Zo zie je maar, wat een heerlijke kleine wereld.
Paul

 

Ook nog NEC zaterdag en NEC zaalvoetbal: onze André natuurlijk, en ook ook Joppe.

JanF.