2 november 2010

NEC-UniZVV4, 2-1

 

Titels

In de week dat een deel van Nederland, en een kleiner deel van de rest van de wereld, rouwt om de dood van Harry Mulisch, verschenen er twee Jan Mulder-boeken: het autobiografische Chez Stans over zijn tijd in Brussel bij Anderlecht en een vuistdikke biografie uit de VI-hoek, die domweg Jan Mulder heet. De voetbalanalyticus en sidekick werd dit jaar 65 en is dus 12 jaar ouder dan onze eigen Jan. Maar waar de voetballoopbaan van Franssen ondanks vele blessures gewoon doorgaat, stopte Mulder al op 30-jarige leeftijd door een onwillige knie. Watje. Drie jaar later, in 1978, debuteerde hij als schrijver met de bundel Opmars der strafschopgebieden.

De opmars van het woord strafschopgebied is langzamerhand overgegaan in een geruisloze aftocht. Het synoniem zestienmetergebied is ingekort tot de zestien en deze korte en krachtige term heeft de bovenstaande ouderwetse woorden goeddeels verdrongen. De Engelsen gebruiken penalty area en 18-yard box, inmiddels overvleugeld door the box. Ja, 't zal allemaal wel, zul je nu denken. Behalve Erik, die zich voor de wedstrijd tegen UniZVV 3 in de kleedkamer meldde in keurige waterschapsoutfit. Hij bleek rechtstreeks te komen van een cursus, waarin hij had geleerd out of the box te denken. Daar sta je dan, bal aan de voet, opstomend  naar het vijandelijke strafschopgebied, tot de out of the box-theorie zich plotseling manifesteert. Je stopt abrupt en durft je medespeler bij de tweede paal ook niet aan te spelen, die staat immers ook in the box. Kans weg, balverlies, tegengoal, wedstrijd verloren, kampioenschap verkeken, platte kar afbestellen. Zo snel kan het gaan in de voetballerij.

Gelukkig wist Erik out of the box te denken en deze theorie niet toe te passen, alsof hij zich in een tunnel bevond. Dat was ook wel nodig, want de ex-studenten vormden een hecht en slim team met veel scorend vermogen. Ze pasten dezelfde procedure toe als wij om de wedstrijd te naar hun hand te zetten, sinds jaar en dag bekend als de Wet van het Winnend Balverlies. Het leverde een traag, afwachtend spelletje op, een soort soep lepelen met een vork, totdat Patrick het op zijn heupen kreeg, het veld diagonaal overstak en in the box aangekomen in de verre hoek scoorde. Ondertussen verdedigden we uitstekend, we trokken een soort stenen bruidsbed op voor het doel van Sjoerd en de frustratie bij de aanvoerder, laten we hem voor het gemak Siegfried noemen, groeide allengs. Patrick maakte de 2-0 door bij een freekick een 1-2tje aan te gaan met Remco en de bal binnenkantje rechts hard in te schieten. Het projectiel werd in zijn ontdekking van de hemel gestuit door het net in het dak van het doel. Dit doelpunt was een aanslag op de afwachtende houding van de tegenstander, die eindelijk ten aanval trok, waardoor wij natuurlijk de beste kansen kregen. Het woord bij deze daad is risico. We wisten echter niet meer te scoren en zij grepen de laatste Archibald Strohalm, toen onze beste verdediger Paul werd gepoort en Sjoerd verschalkt. Het laatste fluitsignaal van Jung was een bevrijding. Weer hadden we een moeilijke wedstrijd tot een goed einde gebracht, met drie punten in de nieuwe voetbaltas. Waarom dat dit seizoen wel lukt, in tegenstelling tot vorige jaren, is voer voor psychologen.

Hoogste tijd voor Palm, Konink en nootjes in Trianon, waar Paul Patrick moest bijpraten over twee vrouwen, terwijl hij weer niet wilde vertellen dat onze eigen John Goossens in Holland Sport de Gouden Wreef had gekregen uit handen van Jan Mulder. Belangrijker was dat scheidsrechter Jung op het wedstrijdformulier 1-2 had genoteerd en we bijna toch nog onze ongeslagen status waren verloren. Gelukkig ging na wat heen en weer-gebel en -gemail de juiste uitslag alsnog richting KNVB. Het leek wel het boekenweekgeschenk van Mulisch uit 2000: Het theater, de brief en de waarheid.

Gerard