13 oktober 2010

NEC – UniZVV 4

 

Kampioenschap

 

Mijn aanvankelijke bewondering voor WIA 4 heeft een barstje opgelopen. Reden is de zesde en laatste uitzending. Beetje teleurstellend dat het heldenteam geen kampioen is geworden, en ook de beker niet heeft gepakt. Maar WIA 4 is de afgelopen twaalf jaar al tien keer kampioen geworden, steeds in de 3e klasse. Kennelijk weten ze het elk jaar zo te draaien dat ze niet hoeven te promoveren. Dat is competitievervalsing. Verwend gedrag. Gemakzucht. Past niet bij helden.
 

Een ander dompertje in de laatste uitzending is de plotselinge aandacht voor Sparta, dat in de laatste wedstrijd van de nacompetitie vrij tragisch in blessuretijd degradeerde naar de eerste divisie. Natuurlijk, Hugo Borst is een hardnekkige fan van Sparta, maar moet dat in een uitzending over zaalvoetbal? Wel grappig om achter de schermen van Studio Voetbal mee te gluren (Jack van Gelder heeft dus wél een oortelefoontje!), maar ja, het blijft een dissonant.

 

Als deze minpuntjes zich hebben vastgezet in een kritische blik, borrelen spontaan ook tegenvallers in de andere uitzendingen naar boven. Toegegeven, het inkijkje in de levens van de WIA 4 spelers was werkelijk verrassend en bij vlagen hartverwarmend. Dat kunnen we met NEC 1 nooit overtreffen. Maar over het zaalvoetbal zelf is eigenlijk weinig gezegd. Wedstrijdverslagen werden afgeraffeld in een korte videoreportage van de belangrijkste goals, gepropt in een soort pauzevulling tussen twee andere items. Geen hoogwaardige analyses, geen zaalvoetbalfilosofie, geen beschouwingen over het diepe menselijk verlangen om zich met deze collectieve sportbeoefening te weren tegen de kleurloosheid en anonimiteit van het bestaan. Dat is, op zijn zachtst gezegd, een gemiste kans.

 

Maar goed, genoeg over WIA 4. Hoe zit het met de verrichtingen van onze eigen helden van NEC? We speelden dit keer tegen UniZVV 4, tot nu toe ongeslagen in de competitie, net als wij. Frappant dat dit team al jaren na het pensioen van universitaire voetbalgoeroe Jasper van der Heijden – waarschijnlijk kennen ze zijn naam niet eens – nog steeds in diens onwrikbare stijl speelde: nogal laf in een soort handbalverdediging en bij balverovering snel combinerend naar de overkant. Eigenlijk zoals wij zelf tegenwoordig spelen, hoewel bij ons niet uit tactische overweging, maar uit noodzaak vanwege conditiegebrek. UniZVV wist met deze ontwrichtende speelstijl ons het scoren te beletten, maar aangezien wij ook wel een aardig potje kunnen verdedigen, kregen zij ook nauwelijks kansen. Twee mazzelgoaltjes waren nodig voor een onverdiende voorsprong. Diep in de tweede helft wijzigden we onze strategie en zetten de tegenstander vast op eigen helft. Dat leverde veel kansen op, en uiteindelijk ook twee goals door bevliegingen van Patrick. Een uitslag waar iedereen vrede mee had: wij omdat we een moeizame achterstand effectief hebben omgebogen en UniZVV omdat ze uiteindelijk niet hebben verloren.

 

En we blijven natuurlijk allebei ongeslagen. Want ja, aan het begin van het seizoen gloort toch altijd ergens de verlokking van het kampioenschap. Maar het verschil met WIA 4 is dat wij genoegen nemen met één keer in de 17 jaar. Want ons vorige (en enige) kampioenschap dateert alweer van 1994, toen nog met André, Bas, Herman, Jan, Jelle, Joppe, Paul, Pim en Stefan. Het wordt dus wel weer een keer tijd.

 

Hoe mooi de wereld toch weer rondtolt in toevalligheden: toen heetten we hetzelfde als onze tegenstander van afgelopen dinsdag, UniZVV 4.

 

Paul