28 september 2010

NEC – DZV 2, 8-6

 

WIA 4

 

Sinds kort worden we op de televisie verblijd met uitzendingen over een Rotterdams zaalvoetbalteam, WIA 4. (WIA is weer een van die hopeloze afkortingen in het voetbal: Wakker in Alles. In dit geval heeft het iets ontwapenends). Het team is vele jaren geleden opgericht door voetbaljournalist Hugo Borst en bestaat voor een deel uit bekende Nederlanders: Geert den Ouden (de enige nog actieve profvoetballer), voetbaljournalist Emile Schelvis, de zoon van Faas Wilkes en oud-Feijenoorder Kees-Jan Snoeck. Elke uitzending bestaat uit een kort portret van twee spelers, afgewisseld met beelden van wedstrijden.

 

Het is een feest der herkenning. De senioren van WIA spelen in lege, betonnen zalen met een fanatisme dat op het eerste oog niet past bij de vrijblijvendheid van de 3e klasse KNVB. Haarscherp vangt de camera de essentie van het zaalvoetbal, terwijl

muziek van Miles Davis de bewegingen beitelt in een galerij van monumentaliteit. Nu al legendarische televisie, juist omdat het zo gewoon is.

 

Maar ook de bijzondere momenten: Emile Schelvis wordt tijdens een wedstrijd voor de radio telefonisch geïnterviewd om commentaar te leveren op een Italiaanse wedstrijd die hij zelf niet heeft gezien. Op de dag van de eerste uitzending mocht het hele team op visite komen bij De Wereld Draait Door, zo lees ik op de website van WIA. Maar WIA 4 moest die avond ook spelen. Voor die gelegenheid mocht het laagste team van WIA invallen, WIA 18.

 

Toegegeven, ik ben een beetje jaloers. Wat wij met onze voetbalverslagen doen, gebeurt op televisie in het groot en in het kwadraat. WIA 4 had ook NEC 1 kunnen zijn. Natuurlijk spelen bij ons geen bekende Nederlanders, maar de sfeer is hetzelfde. Ook bij ons heeft iedereen een eigen, bijzonder verhaal. En als Geert den Ouden niet meespeelt, zo murmelen mijn teamgenoten, zouden wij niet voor WIA 4 onderdoen. We zouden ze moeten uitdagen.

 

Nee, we doen zeker niet onder voor WIA. In ultrakorte samenvatting ziet het voetbal er indrukwekkend uit, maar dat zou ook gebeuren als je bij ons de hoogtepunten achter elkaar monteert. Zeker de eerste competitiewedstrijd van afgelopen dinsdag tegen Doodewaard. Wat waren we goed! Van begin af aan speelden we de bal in hoog tempo rond en stapelden de kansen zich op. De keeper van DZV lag echter steeds in de weg. Dankzij kleine onachtzaamheden in de verdediging (en onwennigheid van invalkeeper Paul) liepen we echter snel tegen een 0-3 achterstand aan. Daarop trokken we alle registers open en zetten we druk op de helft van de tegenstander. Dat leverde veel balbezit op. Patrick leidde een uitbraak met een 3-tegen-1 situatie en tartte de beginselen van de voetballogica door zelf te scoren. Even later zette Remco met een prachtige slepende beweging Gerard vrij voor de goal. In de tweede helft liep DZV weer uit door een lullige stuiterbal van de paal en de rug van de keeper. Maar onze kansen waren veel talrijker en de winst was slechts een kwestie van tijd. Patrick – half geblesseerd, maar niets van te merken – scoorde fraai drie keer, Erik rondde een fraaie combinatie af en Gerard mocht in een overtalsituatie de bal in de kruising rammen. De mooiste van de avond was van Jeroen: met zijn rug naar de goal kreeg hij de bal aangespeeld, waarna hij in een vloeiende beweging zichzelf vrij draaide en droog inschoot.

 

Dat wij uiteindelijk 6 goals tegen kregen, doet dan niet meer ter zake. Jack Charlton zei het al: voetbal is heel simpel, je moet meer goals maken dan de tegenstander.

 

Na afloop was iedereen lekker moe. Zelfs Remco. Tegenstander verslagen op collectiviteit, inzet en conditie. De kleedkamer galmde van geluk. Dit zouden we moeten filmen, zei iedereen, net als WIA 4. Dan snappen onze vrouwen beter waar we mee bezig zijn. En gaan ze het meer waarderen.

 

Nou ja, dat valt te betwijfelen. Al dat fanatieke gedoe en de onzin die we eruit flappen, daar worden ze niet wijzer van.

 

Laten we het maar voor onszelf houden.

 

Paul