21 april 2010

NEC – Morado 1

 

De Map

 

Eén van de onmisbare elementen van het zaalvoetbal is de Map. In de Map zitten de officiële paperassen, zoals de blanco wedstrijdformulieren en de KNVB-pasjes. Zonder pasjes kun je niet voetballen, tenminste niet in onze klasse, want de scheidsrechters controleren ze vrijwel altijd.

 

Onze Map is zwart en heeft een ritsje, zodat er niets uit kan vallen. De Map zit al sinds mensenheugenis in de Tas, niemand weet hoe hij daar ooit terecht is gekomen. Het is duidelijk ooit bedoeld als relatiegeschenk: grijze reclameletters ‘PRESTO AUTO’S NIJMEGEN’ ontsieren de voorkant. Behalve de pasjes en de blanco formulieren is er nog meer te ontdekken in de Map. Er zwerft ook een teamfoto van jaren geleden, toen André en Jelle nog meespeelden. Af en toe logeert er een pen in de Map, maar nooit voor lang, want die blijft geheid een keer liggen op de scheidsrechterstafel in de zaal. In één van de vakjes vinden we een brochure van de KNVB, Handleiding voor de spelerspas. Ik neem aan dat deze sinds het jaar van uitgifte – 2006 – nooit is gelezen. In een ander vakje houdt zich een formulier schuil met onze namen, adressen, geboortedata en telefoonnummers. Los in de Map ligt een fikse stapel doordrukken van gekreukte, ingevulde formulieren. Sommige zijn verfrommeld, andere opgevouwen. Door al die formulieren puilt de Map zo uit dat hij nauwelijks dicht kan. De enige reden dat deze formulieren er nog in zitten, is dat niemand ze weggooit. En dat komt weer omdat niemand zich verantwoordelijk voelt voor de Map.

 

Afgelopen woensdag, in onze wedstrijd tegen Morado, speelde de Map een hoofdrol. Iedereen was in de Jan Massinkhal aan het warmlopen, de scheids was klaar om te beginnen, het wedstrijdformulier lag half ingevuld op tafel, maar de Map was onvindbaar. Niet in onze vertrouwde Tas, niet in de kleedkamer. Paniek! Van de scheids kregen we voor onze zoektocht respijt tot het einde van de wedstrijd, zodat we in ieder geval wel konden beginnen met voetballen. Snel Gerard gebeld, die de kleren had gewassen en mogelijk de Map uit de Tas had gehaald. Maar Gerard was op zangles en onbereikbaar, en Jan had zich verscholen in zijn Kooi van Faraday. De onzekerheid sloeg over op het veld: het verlamde ons spel en voor we het wisten stonden we 2-0 achter.

 

Of lag het aan de blessures? De bus met Reflex spray had in de kleedkamer al driftig zijn werk gedaan: Jeroen had last van zijn achillespees, Casper van zijn hamstring en Wim en ik liepen rond met vage rugklachten. Zelfs Remco klaagde over vermoeidheid. En om het rijtje compleet te maken: Patrick was al eerder afgehaakt met een pijnlijke hak, terwijl Jan thuis zat met een liesblessure, opgelopen bij het buitenzetten van de gft-bak. Maar met dergelijke ongemakken hebben we vaker te kampen gehad, dat alleen kan niet de reden zijn. Maar dit is wel de eerste keer dat we zonder Map moesten spelen. Zonder Map betekent zonder pasjes, en zonder pasjes betekent zonder identiteit. Want zonder pasjes besta je niet, althans volgens de KNVB.

 

Na een kwartier spelen belde Gerard terug, maar de opluchting van het gelegde contact maakte al snel plaats voor teleurstelling. Gerard had de Map niet. Wederom druk overleg op de spelersbank: wat nu? Zou de Map vorige keer zijn blijven liggen in de OC Huismanhal? Dan zou die daar al twee weken liggen. Hadden we het telefoonnummer van de OC Huismanhal? Twee doelpogingen van Remco belandden op de lat. Ook dat nog.

 

In de tweede helft belde Gerard opnieuw. De Map was getraceerd! Hij lag inderdaad nog in de OC Huismanhal. De Chinese barman had gedreigd om de Map weg te gooien, als we hem niet zouden ophalen. (Een opgeplakt velletje maakt duidelijk dat hij wist dat het onze map was, maar eventjes bellen: ho maar!) Nu Gerard toch in zo’n initiatiefrijke bui was beland, had hij meteen ook de auto van Patrick geleend om de Map op te halen en naar de Massinkhal te brengen. Hij kwam – met de Map – vijf minuten voor het einde binnen. Net op tijd om het wedstrijdformulier in te vullen, maar te laat om nog iets te veranderen aan ons beroerde spel. We speelden zielloos en kwamen op alle fronten te kort: concentratie, scherpte, felheid, conditie... De achterstand liep uit tot een beschamende 0-5, de eerste wedstrijd sinds jaren waarin we zelf niet hebben gescoord.

 

:De Map2.jpg

 

Wat is nu de les die de Voorzienigheid ons duidelijk wil maken? De Map is geen voorwerp waar je overmatige gevoelens van verbondenheid mee zult koesteren. In de meeste gevallen merk je hem pas op als hij weg is. Maar dat vindt de Map niet leuk. Als we hem collectief vergeten, zoals twee weken geleden, zal de Map zich wreken.

Een les dus in compassie, en vooral ook, in verantwoordelijkheid.

 

Oud genoeg voor blessures, maar nooit te oud om te leren.

 

Paul