9 maart 2010

NEC – DZV 3

 

Techniek

 

De vorige keer dat we tegen DZV moesten spelen, kwamen drie van ons bijna te laat in Dodewaard doordat Wims iPhone de verkeerde sportzaal aanwees. Nu deed Gerard daar een beetje smalend over, een beetje in het midden latend of het nu lag aan Sjoerds stuurmanskunst, Wims navigatiecapaciteit of het falen van de iPhone. Maar ik denk toch dat hij het laatste bedoelde, want Gerard is sinds hij wat ouder wordt ook steeds meer van de oude stempel, met een duidelijke mening over de jeugd van tegenwoordig en een gestaag groeiende aversie tegen nieuwerwetsigheden. Zijn mobiele telefoon was de eerste weken eerder een vijand dan een hulpstuk.

 

Ik heb nu driekwart jaar een iPhone en ik ben daarmee elke dag nog zo blij als een kind. Het is de beste uitvinding sinds de uitvinding van de wasmachine. Wat dit wonderbaarlijke apparaat allemaal kan is onbeschrijfelijk. Het brengt voor het eerst in de wereldgeschiedenis alle mogelijke manieren van communicatie en informatievoorziening zo handzaam en overzichtelijk bij elkaar dat je je straks niet meer voor kunt stellen dat het ooit anders is geweest. Een nieuwe standaard is geboren. De iPhone is tegelijkertijd agenda, mp3-speler, internet-verbinding, decibelmeter, radio, memorecorder, zaklamp, afstandsbediening, diascherm, gps, routeplanner en spelcomputer. En o ja, je kunt er ook mee bellen.

 

We waren destijds in Dodewaard overigens nog ruim op tijd, ondanks de omweg. Dat we toen verloren, kwam doodeenvoudig doordat we geen wissel hadden. Afgelopen dinsdag waren de rollen omgedraaid: DZV kwam maar met vijf man opdagen. En dan weet je al dat de kaarten zijn geschud. Op ons niveau is het onmogelijk om dan te winnen. We maakten er een heerlijk kat-en-muis-spel van: terwijl de kracht uit hun vermoeide lijven wegtrok, draaiden wij langzaam de duimschroeven aan. Ze weerden zich net zo kranig als wij de vorige keer, maar het verlies was onvermijdelijk. Het werd uiteindelijk 8-2, waarbij ik er ook twee mocht scoren. (Toch leuk, dat scoren. Gerard vol ontzag: ‘Dat was weer een glimp van de oude topscorer’. En inderdaad, dat deed ik vroeger vaker, maar dan wel in de tijd vóór de plofbal, de komst Patrick en de statistieken van Erik. Het bewijs is vergeeld.).

 

Nadat Sjoerd (zonder iPhone) en Wim (met iPhone) enige communicatie hadden over de uitslag van de wedstrijd, hadden we geen routeplanner nodig om in Trianon te komen. Het café was gevuld met louter jonge jongens, wat Casper (met iPhone) er toe inspireerde om een college te geven over de toekomst. Statement van het jaar: ‘We hebben straks te weinig senioriteit in het arbeidsproces.’ (Senioriteit? Dat hadden we vroeger niet). Maar er gloort ook hoop. De ontwikkelingen binnen de techniek gaan zo snel, dat communicatie ook wereldwijd veel makkelijker zal worden. De spraakherkenning is al zover gevorderd dat 98% van de tekst digitaal foutloos wordt weergegeven. Als je dat combineert met steeds beter wordende vertaalprogramma’s, kun je straks probleemloos telefoneren met iemand in China, zonder dat je elkaars taal spreekt.

 

En nog zo’n praktische toepassing: via apps zoals Voetbal International kun je heel eenvoudig wedstrijden volgen uit de eredivisie, buitenlandse competities, Champion League en interlands. Laatst had ik dat ook zo’n wervelende, uitgebreide app voor de Olympische Winterspelen in Vancouver. Technisch zou het ook allang mogelijk moeten zijn om met een app op je iPhone te zien wat het programma is van je eigen zaalvoetbalteam, in welke hal je moet spelen en wat de stand is. Maar zoals we in een van de vorige voetbalverslagen al zagen, loopt de KNVB mijlenver achter op de ontwikkelingen, ondanks de poespas die ze pretenderen op hun website. Tragisch dieptepunt in de voetbalwereld is de recente weigering van de FIFA om tijdens de komende WK camera’s op te hangen in de goals om te kijken of de bal helemaal over de lijn is gegaan. Bij andere sporten zoals ijshockey, football, tennis en hockey gebruiken ze allang cameratoepassingen, maar het voetbal blijft hangen in een drijfzand van conservatisme.

 

En dus zullen we ondanks de vooruitgang nog jarenlang met één been in een stoffige, schimmelende voetbalgeschiedenis blijven staan.

 

Paul

OCHuismanhal