17 februari 2010

NEC – DZV 3

 

Weg

 

Binnenkort gaat Wim een weekendje naar Maastricht. Gezellig met Mariska en zonder de kinderen, want die mogen bij opa en oma en opa en oma logeren. Hotelletje aan de Maas en dan naar … Ja, waarheen eigenlijk? Na wat gegoogel kwam hij niet veel verder dan André Rieu, die niet weg te slaan is van het Vrijthof, waar hij met zijn megalomane vioolshows over iedereen heen walst. Veel ander cultureel vertier was er in de op één na oudste stad van Nederland niet te vinden. Enigszins wanhopig vroeg hij ons, zijn teamgenoten, naar tips om de tijd in Maastricht een beetje aangenaam door te komen. “Céramique is was een jaar of tien geleden wel een modern stukje stad”, haperde ik. “Fietsen huren”, zei Paul. Meer suggesties kwamen er niet, behalve natuurlijk “de kroeg in”.

 

Dat kwam voornamelijk door de minimale bezetting van onze ploeg die avond. Welgeteld 5 (vijf) NEC-ers waren naar Dodewaard getogen om het derde team van DZV te bestrijden. We hadden met één auto kunnen gaan, maar door vertraging 1 van de 5, laten we hem maar even Topscorer noemen, reden Wim, Sjoerd en ik al vooruit. In de auto bleek meteen waarom Wim zo weinig uitgaanstips had gevonden. Sjoerd gaf toe een geograaf en topograaf (waarschijnlijk ook fotograaf en willekeurig andere –graaf) van niks te zijn, zodat Wim op zijn IPhone de route naar ‘sporthal Dodewaard’ wel even zou bepalen. “Deze afslag,” riep hij op de A15 en Sjoerd onmiddellijk het stuur naar rechts, hoewel ‘Dodewaard’ niet op het bord stond. Even later reden we op een smal, zeer glibberig dijkje, waarop Sjoerd meldde dat hij ’s avonds liever niet auto reed, omdat hij zo weinig zag. Hoe zit dat met keepen?

 

Na langdurig getuur op de display van de IPhone sprak Wim quasi nonchalant: “O,  hij heeft er ‘sporthal Andelst’ van gemaakt.” We gleden langzaam nog kilometers lang door onherbergzaam landschap en uitgestorven dorpen tot we uiteindelijk bij sporthal De Eng (What’s in a name?) arriveerden. Paul en Patrick waren allang met de warming up bezig. Ook nu bleek weer dat mensen in het veld heel anders zijn dan erbuiten. Sjoerd zag weer zo scherp als Arendsoog in zijn beste dagen en Wim leek Witte Veder, die aan een miniem spoor genoeg had om de juiste weg te vinden richting vijandelijk doel. Met zijn vijven hielden we lang stand en kwamen zelfs op voorsprong (1-2, 2-3, 3-4) via Patrick (3) en Paul. Maar helaas dielven, dolven of delfden we toch het onderspit, doordat, zoals we dat in Zutphen zeggen, de piep leug was. We hadden weliswaar vijf bankzitters, maar die zaten in het NEC-stadion, in de skihut in Frankrijk, in een Gronings hotel of in de ziekenboeg thuis. Toch, als Gerard’s kuit niet tweemaal een schot minimaal van richting had veranderd, waren we wellicht met een punt in de tas huiswaarts gekeerd.

 

Patrick en Paul maakten op die terugreis een omweg door de A15 eerst een paar kilometer westelijk te rijden, terwijl ze tijdens de wedstrijd juist zo doelgericht bezig waren. Auto 2 ging daar blind (letterlijk) achteraan en we bereikten gezamenlijk moe, maar onvoldaan het einddoel van deze voetbalavond: Trianon. Gelukkig hadden onze profbroeders tegen het altijd lastige Willem II wel gewonnen en vond Paul op zijn IPhone nog een leuke Maastrichtse tent: Barrock www.barrock.nl/programma.php. Of ben je inmiddels al weer terug, Wim? Nog langharige violisten ontmoet?

 

Gerard