6 januari 2010

NEC – Orion 1

 

Nieuwjaar

 

De kerstvakantie is traditiegetrouw een periode van terugkijken, reflectie en bezinning. De Top 2000 kleurt je eigen, bijna vergeten verleden in, de televisie biedt een bombardement van jaaroverzichten, en rond deze periode zijn er tal van verkiezingen van sporter van het jaar, voetballer van het jaar en zelfs ook een Nijmegenaar van het jaar. Ik doe daar vrolijk aan mee: rond deze tijd houd ik met mijn goede vriend Tuur al zo’n jaar of zestien jaar een jaaroverzicht. Dat gaat altijd volgens een vast patroon. Het is elk jaar afwisselend bij mij en bij Tuur. Degene die bij de ander op bezoek komt, verzorgt het eten (altijd macaroni) en degene die thuisblijft zorgt voor drank. Na het eten slaan we onze agenda van het afgelopen jaar op, en beginnen vanaf 1 januari uit te wisselen wat de wereld met ons heeft gedaan, en hoe we daarop hebben gereageerd. We kennen elkaar door en door en alles komt aan bod: hoogtepunten, dieptepunten, relaties, ergernissen, verlangens, onzekerheid, trots ... De gesprekken schieten alle kanten op, maar onze agenda’s dwingen ons gelukkig tot enige chronologische samenhang. Tegen de tijd dat we in december zijn beland, zijn we dronken genoeg om het nieuwe jaar met vertrouwen tegemoet te zien.

 

(Steevast maken we ook een feesten-top 10, wat overigens vanwege het afnemende aantal gedenkwaardige feesten in de loop der jaren is gedevalueerd tot een feesten-top 3.)

 

Het voetbal leent zich niet zo goed voor reflectie en bezinning. Dat komt vooral omdat het voetbalseizoen niet samenvalt met het kalenderjaar. Met de kerst zijn we nog niet eens halverwege het seizoen. Wat moeten we nu zeggen over het afgelopen zaalvoetbaljaar? We hebben het seizoen 2008-2009 redelijk afgesloten, niet opzienbarend goed, maar zeker ook niet slecht. De nieuwe competitie (met de nieuwe poule-indeling) bevalt prima, al was het alleen door de grote hoeveelheid wedstrijden. Daarnaast heb ik het gevoel dat wij steeds beter gaan spelen. Of zouden de tegenstanders slechter worden?

 

Voor het beoordelen van de sterkte van onze tegenstanders zou ik graag een nieuwe wegingsfactor willen introduceren: de Patrick-norm. Deze norm is heel eenvoudig: als een team in staat is om Patrick het scoren te beletten, is het een goed team. Als Patrick er een paar inlegt, is het een slecht team.

 

De eerste tegenstander die langs de lat van de Patrick-norm wordt gelegd, is Orion 1. Sinds de overgang van bijna alle Union-teams naar Orion is dit een vereniging waarmee zeker rekening gehouden moet worden. Maar het niveau van Orion 1 valt duidelijk tegen - Patrick scoort vijf keer, het oordeel is meedogenloos: geen goed team.

 

Behalve Patrick mocht de rest ook nog drie goals verdelen, zodat we met een 8-0 eindstand konden afzakken naar Trianon. Vrijwel voltallig borrelden we daar op de 50e verjaardag van Gerard. Ja, we worden oud, en nee, het kan ons niks schelen. Zolang we blijven voetballen en borrelen, kunnen we het leven aan.

 

Laat het nieuwe jaar maar komen!

 

Paul