11 november 2009

NEC – SCE 7  16-1

 

Roes

 

Om maar eens een vrolijk onderwerp aan te snijden: wat doe je als je depressief bent?

De meest rigoreuze optie is zelfmoord. Dan ben je van alle ellende af. Nadeel is wel dat je de leuke dingen van het leven ook meteen achter je laat. En erger nog, dat je de nabestaanden met een hoop narigheid opzadelt, met mogelijke depressiviteit tot gevolg. De doelman van het Duitse nationale elftal Robert Enke zal dit alles ongetwijfeld ook overwogen hebben, en veel langduriger en diepgaander, voordat hij op 10 november voor de trein sprong. Dat hij toch tot deze daad kwam geeft aan hoe uitzichtloos hij was en dat geldt, denk ik, voor alle suïcideplegers.

Er zijn er ook die eerst een aantal, soms willekeurige, mensen vermoorden alvorens de hand aan zichzelf te slaan. Dit zijn overigens niet alleen depressieven, maar ook anderszins wanhopigen, gefrustreerden, paranoïden of schizofrenen. Op Amerikaanse scholen lopen er genoeg van dit soort lieden rond. Alleen moorden, en jezelf letterlijk buiten schot houden, kan natuurlijk ook, maar of je daarvan van je depressiviteit af komt is maar zeer de vraag.

 

Dan is het misschien maar beter je te verdoven met hero- of cocaïne, LSD, opium of andere rommel, waardoor jouw beeld van de wereld, jezelf en jezelf ìn de wereld zodanig vervormd en vervaagd wordt, dat je op zijn minst je neerslachtigheid niet meer waarneemt. Er ontstaat een roesachtige toestand, die vergelijkbaar is bij het vrijkomen van endorfine in het lichaam. Hé dat kennen we, dat is dat stofje dat je bij hardlopen produceert. In deze tijd van de Zevenheuvelenloop, of Zeuvenheuvelenleup, zoals oud-minister (en vader van prinses Laurentien) Brinkhorst zou zeggen, zien we ze weer lopen in Nijmegen-Oost, maar ook op alle andere plekken in de buurt van Nijmegen waar drie of meer bomen staan. De soms veel te dikke zwoegers, die op doktersadvies zijn gaan joggen en de veel te magere leptosomen die met hun korte lopersbroekjes tot over de heup opgetrokken zonder gene de visuele omgeving vervuilen. Allemaal een zweetband om het hoofd en stoom uit de verschillende lichaamsopeningen. En maar endorfine produceren tot ze er soms letterlijk bij neervallen. Daar schijn je dus gelukkig van te worden, maar tijdelijk, want je kan niet alle uren, dagen, maanden, jaren blijven lopen. Tot de endorfine in je lichaam op is en dan moet je weer het bos in om je neerslachtigheid weg te lopen.

 

Dan toch maar in therapie als je depressief bent? Tegenwoordig hoef je je daar niet meer voor te schamen, integendeel, het is stoer en sterk om aan jezelf te werken. De hipste vorm is Mindfulness, waarvan de oorsprong in het boeddhisme ligt. Je leert daarbij "een zachtmoedige relatie aan te gaan met wat er zich nu aanbiedt." Accepteren dus dat het leven niet altijd leuk is. En dan kan je je richten op de goede dingen van het leven.

 

Of de heren van SCE 7 hier iets aan hebben, valt ernstig te betwijfelen. Ze deden tegen ons in de Jan Franssenhal erg hun best, maar om dan toch met 16-1 van de mat te worden gespeeld door een matig NEC lijkt me moeilijk te accepteren. Hopelijk volgt hun doelman niet Enke's voorbeeld. De keepers hadden toch een slechte week, want Sjoerd kreeg niet alleen een goal tegen, maar wist ook niet een beter scheldwoord te vinden dan "moraalhomo".

 

Wij hadden dus geen therapie nodig, we hadden goalfulness toegepast, waarbij de 16 treffers keurig en naar verwachting werden verdeeld over de verschillende spelers (Pat 5, Jeroen 3, Erik 3, Paul 2, Gerard 1 en 2 eigen goals). Gevolgd door glassfulness in Trianon met de vertrouwde nootjes. Want de smaakervaring bij o.a. vetten produceert endorfine in het lichaam.

In een roes gingen we huiswaarts.

 

Gerard