1 september 2009

NEC Ė Orion 5† 13-2

 

Voetbalgeheugen

 

De eerste wedstrijd! Al weken kijken de meesten van ons er naar uit. Een week van te voren duiken de eerste mailtjes op. Wie heeft de tas met spullen? Wie is er bij? Is iedereen fit? Een dag van te voren zoeken we in onze kasten onwennig naar de gebruikelijke ingrediŽnten van onze voetbaltas. Schoenen, sokken, nee, geen sokken, shampoo, en wat nog meer? De voetballoze maanden hebben een behoorlijke kloof geslagen, want het nieuwe seizoen heeft het oude ver weggestopt. De routine is verdwenen en zelfs de herinneringen blijken snel vervaagd. Op welke plek in de poule we vorig jaar zijn geŽindigd, durf ik niet te zeggen. Tegen wie we hebben gespeeld, ben ik vergeten. De gezichten van onze tegenstanders zijn verbleekt. Het zal wel aan mij liggen en ik kom er dan ook rond voor uit: mijn voetbalgeheugen is belabberd. Het vorige seizoen is nagenoeg verdwenen.

 

Is dat een voordeel of juist een nadeel? Van de ene kant: zo kun je elk jaar met een schone lei beginnen. Geen druk, geen revanchegevoelens, geen zorgen over mogelijk lastige tegenstanders, heerlijk blanco bezig zijn met de mooiste sport ter wereld. Maar toch knaagt ook het gevoel dat er iets verloren gaat. Als je geen herinnering hebt, kan het ook zijn dat je het niet hebt meegemaakt. Soms ben ik jaloers op mensen met een beter voetbalgeheugen. Teamgenoten die bijvoorbeeld tegenstanders herkennen van het jaar ervoor, en ook nog zien dat daar een paar spelers ontbreken. Of in algemene zin, mensen die veel voetbal onthouden en binnen enkele seconden kunnen antwoorden op de vraag wie er vorig jaar wereldkampioen is geworden, wie vijf jaar geleden de Champions League heeft gewonnen en wie er bij Ajax linksback stond in de gewonnen finale van de Europacup 2 tegen Lokomotiv Leipzig in 1987. (Laatst was ik verwikkeld in een gesprek over een Europese wedstrijd van lang geleden waarin PSV uiteindelijk verloor door de toss. Om de wijsneuzen op de proef te stellen, vroeg ik naar de nationaliteit van de scheidsrechter. Gelukkig wist niemand het.)

 

Misschien is dat wel de reden waarom ik over ons zaalvoetbal schrijf: compensatie voor mijn slechte voetbalgeheugen. Als de wedstrijden langzaam maar zeker uit mijn wereld glijden, heb ik er tenminste nog iets van bewaard. En het is ook nog verdienstelijk, want ons hele team profiteert ervan. Maar daarin schuilt meteen het gevaar dat je herinneringen worden gekleurd door de samenvatting die je er zelf van hebt gemaakt. Net zoals vakantiefotoís, die in eerste instantie slechts een kleine indruk geven van wat je hebt meegemaakt, maar in de loop van de tijd de totale herinnering van de vakantie gaan beheersen. De rest erodeert domweg uit je geheugen. Nu is het de vraag of fotoís dit mentale erosieproces versterken doordat je je op de fotoís concentreert, of dat je sowieso alles kwijtraakt, waarbij de fotoís tenminste nog een klein gedeelte behoeden voor vergetelheid. Ik neig ernaar om het laatste te geloven. Dat geeft mijn schrijven tenminste enig bestaansrecht.

 

Terug naar vandaag, de eerste wedstrijd dus. Zoals elk jaar was onze ouverture een bekerwedstrijd. Zonder Sjoerd, Cas en Jan traden we aan tegen Orion 5, vermomd als team van Union. Fanatieke jonkies, met veel publiek maar weinig tactisch inzicht. Verblind door eigen gretigheid liepen ze als makke schapen in de val. Subliem combinerend counterden we naar een ruime overwinning: 13-2. (Een geluk dat bij het zaalvoetbal altijd een scorebord staat, anders was ik allang de tel kwijtgeraakt.)

 

Even voorspelbaar als de doorzak in Trianon Ė ditmaal slechts met zín drieŽn Ė is de poging om het scoreverloop van de wedstrijd te reconstrueren, op de achterkant van viltjes, met een geleende pen van achter de bar. Maar het bleek lastig om het aantal gescoorde doelpunten per speler uit het geheugen te vissen. Zeker waren we over Wim (0), Gerard (0), Paul (1) en Jeroen (1), maar daarna werd het gokken voor de oogst van Patrick (nota bene een van de doorzakkers), Erik en Remco. Uiteindelijk bracht enig sms-verkeer uitkomst. We bleken er flink naast te zitten. We hadden Remco te laag ingeschat (2 in plaats van 4, sorry Rem) en Erik te hoog (3 in plaats van 1). Blijven 6 goals over voor Pat, die ook zichzelf had misdeeld.

 

Los van de constatering dat we nog steeds aardig kunnen voetballen Ė soms zelfs oogstrelend Ė trek ik hieruit een belangrijke conclusie: qua slecht voetbalgeheugen blijk ik gelukkig zeker niet de enige.

 

Blij dat dat nu is genoteerd.

 

Paul