11 februari 2009

NEC - Blauw Wit:  3-6

 

Voetbalplaatjes

 

Albert Heijn heeft een mega-deal gesloten met de KNVB: sponsoring van de Eredivisie, in ruil voor het portretrecht van de daarbij aangesloten voetballers. Onze nationale grootgrutter heeft dat zorgvuldig uitgebuit en maar liefst 500 miljoen voetbalplaatjes laten drukken. Veel te veel, zo blijkt, want op de Nederlandse schoolpleinen lopen inmiddels tienduizenden kinderen rond met abnormaal grote stapels dubbelen. Bij Albert Heijn snappen ze niet dat de charme van het sparen juist ligt in de moeite die je ervoor moet doen. Want zodra je je album vol hebt, is de lol er af. Ik ken sommige kinderen die hulp krijgen van hun vader, die opereren als een soort voetbalplaatjesmakelaar en zo het spaarplezier van hun kroost snel om zeep helpen.

 

Toegegeven, de verleiding om als volwassene ook mee te doen is groot, vooral voor degenen die zijn opgegroeid in het Panini-tijdperk. Ook ik voelde de plaatjeskoorts opwellen en ben onmiddellijk naar de zolder gegaan om enige voetbalplaatjesromantiek op te snuiven. Mijn eerste album stamt uit 1977 en is vreemd genoeg niet van Panini, maar van een onbekende uitgever. Een tweede verrassing was dat het album lang niet vol is, zoals ik dacht. Wel mooie namen: Barry Hulshoff, Ruud Krol, Søren Lerby, Simon Tahamata, Willy van der Kuylen, Jan van Beveren, Huub Stevens (PSV), Bert van Marwijk (AZ), Martin Jol (FC Den Haag), Hans van Breukelen (FC Utrecht), Guus Hiddink (Graafschap), Ron Jans (PEC Zwolle), Dick Advocaat (VVV)... wat een generatie! Maar er is altijd baas boven baas. Gerard had al een voetbalplaatjesalbum in het seizoen 1970/71, waarbij de verzamelwoede niet opgewassen bleek tegen de zeldzaamheid van Bertus Quaars (NAC). En Jan zal ongetwijfeld al een album hebben uit de jaren zestig.

 

Met terugwerkende kracht is zo'n voetbalplaatjesalbum een ode aan de spelers van die tijd. Gebeiteld tegen een knullige achtergrond hangen ze in een eregalerij te pronken, als katalysator van onze collectieve herinnering. Misschien moeten we dat ook voor ons zaalvoetbalteam doen, voetbalplaatjes maken van onszelf. Verdienen we dat? Gezien onze prestaties zou je denken van niet. Ook afgelopen woensdag, tegen Blauw Wit, ging het weer fout. Onze tegenstander speelde agressief, zette ons vast, liet de keeper flink meespelen en zette daarmee heel veel druk. Noodgedwongen hielden we ons vooral bezig met het voorkomen van tegendoelpunten, en hadden nauwelijks gelegenheid om zelf gevaarlijk te worden. Toch speelden we goed en werd het zelfs 1-0 (doelpunt Remco) en 2-1 (Patrick). Zoals vaker verslapte ons spel in de tweede helft, niet veel, maar genoeg om met 3-6 (goal Cas) aan de broek te krijgen. Maar weggespeeld? Nee, zeker niet.

 

Naast ons, in de Jan Massinkhal, speelde een oude bekende: Union 3 (voorheen Niumaga, daarvoor Kronenburg, daarvoor Voorwaarts). Het was een vrolijk weerzien met vijftigers als Wim Gorgels, Ton de Beukelaar en bijna ook nog Caspers collega Erik Lazeroms. In datzelfde team speelde Remco ooit nog. Het team is inmiddels een klasse afgezakt en het is treurig te moeten constateren dat ze nu fungeren als afvalbak van de Nijmeegse zaalvoetbalwereld: zo kwamen Tonny Schakenraad en Anton Siedenburg er terecht, na eerst bij andere teams te zijn weggestuurd. De schrik was groot toen wij daar ook Koen Claes ontwaarden. Koen is een levende belediging van de goede voetbalsmaak: een bijzonder matige speler met een onrustbarend gebrek aan zelfreflectie. Toen we nog op het veld op bij NEC speelden (zaterdag 1), werd aan het eind van elk jaar collectief gestemd over drie zaken: over we het jaar erna doorgingen, of training verplicht zou worden, en of Koen nog mee mocht doen. Telkens kreeg Koen een krappe meerderheid van spelers die het zielig vonden voor Koen. Zaten we er weer een jaar aan vast… Maar goed, ook Koen mag wat mij betreft een plaatje. En vooruit, Tonny en Anton ook.

 

Na ons kwam ZVP in actie. ZVP (Zaal Voetbalclub Poco) is de kleinste voetbalvereniging van Nederland, met slechts één team, maar ze spelen wel in de 1e klasse. Het team bestaat uit een restje UniVV-ers zoals Marcel Rözer en Ewout van Maurik, aangevuld met jong volk en andere oudgedienden, telgen van de onverwoestbare familie Gardien en natuurlijk aanvoerder Rob van Diest (Ewout heeft Van Diest ooit bij Quick zien spelen tegen Real Madrid met grote namen als Hugo Sanchez, Butragueno en Michel. Van Diest was als laatste man onpasseerbaar en Quick verloor slechts met 2-0. Beenhakker vroeg hem na afloop: ‘Waarom voetbal jij nog niet in de eredivisie?’) Kijk, dat soort jongens verdienen nu echt een plaatje, opdat hun verhalen voor de eeuwigheid beklijven.

 

En wij? Zal er later ook zo over ons worden gepraat? Of worden wij alleen herinnerd als er van ons een voetbalplaatje bestaat? Gelukkig is er al een begin gemaakt. Oud-speler Jelle – zelf ook al goed voor veel markante voetbalverhalen – heeft vorig jaar ter gelegenheid van Jan’s 50e verjaardag een Panini-album gemaakt vol gephotoshopte plaatjes met Jan Franssen-look-alikes. Naar verhouding iets teveel eer voor Jan, maar weergaloos leuk.

 

Panini Jan

 

Nu maar wachten tot de rest ook 50 wordt.

 

Paul

 

Naschrift:

 

Misschien nog veel belangrijker dan wie er in de voetbalplaatjesalbum staat, is wie er NIET in staat. Het voetbalplaatjesalbum van Albert Heijn kent 11 spelers. Aangezien de meeste selecties uit meer dan 20 man bestaan, heet iemand dus ooit een keuze moeten maken wie er in het album komt, en wie niet. Zo vallen Cvitanich, Siem de Jong, Eyong Enoh, Kenneth Vermeer en Evander Sno van Ajax buiten beeld, net als de Feyenoorders Bahia, Bruins, Mols, Slory, Wijnaldum, De Guzman, Fer en Tiendalli, en van 'ons' NEC Kivuvu, Pothuizen, Worm, Collins John, Bouaouzan, Tim Janssen en Tshibamba. Wat een ellende moet dat voor die jongens zijn. Dan kun je je carrière wel vergeten. Dat voelden een aantal supporters van ADO Den Haag ook aan, toen ze zagen dat hun middenvelder Lex Immers niet in de eregalerij was opgenomen. Ze ontwierpen het plaatje daarom zelf en lieten er duizenden van drukken. Het is inmiddels een collectors item geworden...

Zo zie je maar: wie niet op een plaatje staat, weet dat hij in vergetelheid raakt.

Paul

Immers

 

Beste spelers, (want ik ken ook enige collega-anoniemen onder u),

Dit stemt tot grote droefenis. Er moet iets aan gedaan worden, wij verdwijnen niet in de eeuwige vergetelheid. Het lijkt me voor menig Nijmegen-oostenaar een kleinigheid om een eigen album met onbekende coryfeeën op te zetten (waaronder wijzelf natuurlijk). Dit laten we dan verspreiden door een non-profit organisatie die alleen duurzaam opereert. We larderen een openingsceremonietje met daarbij veel verse groenten en sappen: ons antwoord tegen de verspilzucht en arrogantie van die winkel die zegt op de kleintjes te letten.

Groet

Voorheen beetje bekend voetballer

E v Maurik