20 januari 2009

NEC - oc/Stob-Job Uitzend 4:  6-2

 

Vedette

 

Dani, wie kent hem nog? De zeer talentvolle aanvaller van Ajax uit de jaren negentig zou het helemaal gaan maken, naar een grote club in Europa gaan en Portugal minimaal Europees Kampioen maken. Hij maakte ooit een fantastische goal voor Ajax uit tegen Atletico Madrid, maar schopte ook eens Feyenoord-doelman Lodewijks bewust tegen zijn hoofd. Hij reed in veel te grote auto's rond, had veel te blonde vriendinnen en lustte te graag een drankje (biertje, zou ik haast zeggen). Hij ging naar Benfica voor welke club hij geen wedstrijd speelde en hobbelde nog een paar jaar rond bij Atletico, waar hij zijn teleurstellende carrière afsloot. Daniel da Cruz Carvalho, zoals hij voluit heette, kon de weelde niet aan. Hij ging ten onder aan drank en vrouwen, zoals ooit trainer George Knobel de toekomst van heel Ajax voorzag.

 

Er zijn natuurlijk meer spelers geweest die te weinig met hun talent hebben gedaan, omdat ze te weinig mentaliteit had en teveel weelde voor het grijpen. George Best en Patrick Kluivert werden uiteindelijk nog veelvuldig international en wonnen een Europacup. Toch hadden ze nog veel meer uit hun carrière (en hun leven) kunnen halen als ze de materiële verleidingen van de roem hadden kunnen weerstaan. Momenteel verpieteren Mido en Leonardo respectievelijk bij een obscure Engelse club en op de bank bij Ajax en is David Beckham meer met image en reclame dan met voetballen bezig. Slapjanussen, die de schuld voor hun falen immer buiten zichzelf leggen, bij tegenslag verkassen en droevig aan hun einde komen.

 

In dit rijtje, maar op een veel lager niveau, past de nummer 5 van oc/Stob-Job Uitzend 4, die vreemd genoeg "'t Holland" op de shirts hadden staan, een autobedrijf uit Duiven of was het een makelaar uit Huissen? Deze speler was veruit de beste voetballer van onze tegenstander. Goede techniek, een paar leuke trucjes, een onnavolgbare versnelling en een ziedend schot. Hij schoot een paar keer uit het niets tegen de lat, enkele keren moest Sjoerd attent de bal uit de korte hoek boksen en met een weergaloze pass stelde hij een teamgenoot in staat de 1-1 te scoren. Gelukkig scoorde hij zelf niet en wonnen we vrij gemakkelijk van zijn team, want irritant was dit jongetje zeer. Hij zeurde constant tegen de scheids (dat was nu ècht Wim Janssen) als hij de bal verloor en ging zelf veel te hard in op NEC-ers in balbezit. We hadden het helemaal gedaan toen hij buiten de lijnen belandde. Wij wachtten tot hij het veld weer in sjokte en scoorden uit de spelhervatting. Onsportiever had hij het nog nooit gezien, hoe durfden wij verder te spelen voordat meneer weer keurig op zijn plek stond? Bij de aftrap produceerde hij nog een arrogante schijntrap, maar daarna boog de zelfbenoemde vedette spreekwoordelijk het moede hoofd.

 

Toen stond het al 6-2 voor ons, waarvoor we ons niet bijster hadden hoeven inspannen. Goed na de 1-0 van Patrick werd het snel 1-1, maar toen gaf Wim J. onze Pat geel wegens mopperen. Dat hield niet op toen hij naar de strafbank liep, maar koud terug binnen de lijnen veroverde hij de bal in de verdediging, stak razend het veld over, rechtdoor naar het doel en scoorde vernietigend. En daarna nog drie keer. En Jeroen eentje uit een overtalsituatie. Dat de tegenstander er nog twee maakte was te wijten aan onoplettendheid van onze kant (goal bij de tweede paal uit een corner) en blindheid van Wim J., die een bal tegen de schouder van Erik als hands interpreteerde en een strafschop toekende.

 

Na afloop het gebruikelijke handjes schudden, gefeliciteerd, goed gespeeld, succes verder, maar de nummer vijf liet zich niet meer zien. Die was al lang aan het douchen en dan snel op zijn oude fiets naar zijn lelijke vriendin om een glaasje chocomelk te drinken. Loser.

 

Gerard