10 november 2008

NEC - UniZVV 3,  3-4

 

De Tas

 

De Tas is waarschijnlijk het meest alledaagse en tegelijk minst beschreven fenomeen uit de hele voetbalwereld. Want in De Tas zitten de tenues, en zonder tenues kun je niet voetballen. Zo simpel ligt dat. De Tas verdient meer waardering.

 

De Tas lijkt op een gewone voetbaltas, maar is een paar maatjes groter, omdat je er veel tenues in moet opbergen. In De Tas wonen onze acht nieuwe NEC-shirts, broeken en kousen. Er zwerft ook een bijpassend setje keeperkleren, dat zelden wordt gebruikt omdat Sjoerd zijn eigen kledinglijn heeft. Maar De Tas is wel de woonplaats van allerlei randzaken zoals de map met pasjes en formulieren. Ook logeren hier nog altijd onze shirts van UniZVV, de shirts waar we ooit mee begonnen. Ze hebben het latere NEC-tenue overleefd en dienen inmiddels als reserveshirts. Komende zomer vieren ze hun twintigste verjaardag. Een echte veteranenleeftijd, voor voetbalshirts althans. De oude NEC-tenues zijn helemaal verdwenen uit De Tas, verdeeld onder de spelers. René Fluitman heeft de laatste gekregen, bij zijn afscheidswedstrijd. Ontroerend moment. Het shirt dat anders een vergeten en roemloos leven zou leiden in een donker hoekje van de klerenkast, prijkt nu trots in een lijst aan de muur.

 

Behalve tenues zitten in De Tas nog allerlei zaken waar niet meer van te achterhalen is hoe ze daar terecht zijn gekomen, zoals een paar witte kousen, twee paar keeperhandschoenen (een derde paar heb ik er laatst uitgehaald), een voetbalpompje met een steeds krommer wordend opzetstukje, een etui die nooit wordt gebruikt en een kapotte keeperbroek. Laatst zwierf er ook een zwarte onderbroek in Onze Tas. Na een paar maanden verdween hij even mysterieus als hij gekomen was.

 

Om beurten is iemand verantwoordelijk voor De Tas en neemt hem mee naar huis om de zuurbezwete tenues te wassen. Sommigen laten dat aan hun vrouw over, om zo de betrokkenheid van hun eega met NEC te versterken. Dienstbaarheid schept een band. De tenues varen er wel bij, ze worden goed behandeld en voelen zich overal thuis. De Tas is gewend aan een plekje op zolder, in de kelder of de bijkeuken. Vorig jaar is De Tas nog liefdevol gerepareerd door Erik (of zijn vrouw).

 

Op de wedstrijddag wordt De Tas naar de sporthal getroond. Meestal is De Tas redelijk op tijd in de kleedkamer, maar soms is hij laat. Verschillende spelers zitten dan in hun onderbroek te wachten. Nog een graadje erger is als De Tas helemaal niet komt opdagen. Dat hebben we één keer meegemaakt, een jaar of tien geleden. Bas van der Pas had afgezegd vanwege een blessure, maar was vergeten dat De Tas bij hem logeerde. Jan is toen snel van Wijchen naar Nijmegen gereden. Ondertussen speelden we de eerste helft in bij elkaar geraapte kledij uit de kast met gevonden voorwerpen, met hesjes over onze blote bast. Sindsdien worden we altijd een beetje nerveus als De Tas een beetje laat is. Dat gebeurde ook afgelopen maandag, toen Wim een paar minuten voor het begin van de wedstrijd met De Tas binnenkwam, na eerst de verkeerde sporthal te hebben bezocht. Daar kan De Tas niet goed tegen, zulke nervositeit. De Tas wil liefst zo snel mogelijk zijn eigen plek, prominent middenin de kleedkamer innemen, zodat iedereen er vrijuit in kan graaien. En hij wil daar ook blijven tijdens de wedstrijd. Maar ook dat ging afgelopen maandag anders: De Tas werd meegenomen naar de zaal. Respectloos lag hij 50 minuten langs de lijn, tussen de gewone voetbaltassen.

 

Logisch dat we de wedstrijd verloren. De Tas laat niet met zich sollen.

 

Paul

 

De Tas