30 september 2008

NEC – Blauw Wit 4,  1-5

 

Opstellingen

 

Een tante van Pauls vader, laten we haar Hermien noemen, want zo heet ze, doet aan familieopstellingen. "Je liefdevol losmaken van verborgen, belemmerende invloeden in de familie, dat is waar het bij familieopstellingen om draait", las ik op een website. Uit een groep mensen, die zich hiervoor hebben aangemeld, kies je personen die jouw familieleden representeren met wie je iets te verhapstukken hebt. En dan ga je die confrontatie aan, zodat je je dus losmaakt van belemmeringen. Dat kan je leven best veraangenamen, lijkt me zo. Evengoed zou je iets met vriendenopstellingen kunnen doen. En collegaopstellingen, of bestaan die al, Jeroen? En wat te denken van voetbalteamopstellingen? Die zijn natuurlijk allang bekend, maar in heel andere zin.

 

Maar zouden wij van NEC1 niet eens de confrontatie aan moeten gaan met een teamgenoot? En dan dus niet met Cas, Erik, Gerard, Jan, Jeroen, Pat, Paul, Sjoerd of Wim (inmiddels ook Remco, red.) in hoogsteigenpersoon, maar iemand die hem vertolkt. Uit Trianon plukken we acht mensen met wie één van ons zich dan terugtrekt om alle belemmeringen op te ruimen. Als we dat alle negen doen, zouden we iedere wedstrijd perfect met elkaar moeten kunnen communiceren. Geen misverstanden meer bij het passen, overnemen, vrij lopen of wisselen. Misschien moeten we tijdens het eerstkomende Filosofisch Café een achttal personen selecteren. Het mogen natuurlijk ook vrouwen zijn en de leeftijd speelt geen rol. Dat zou het enthousiasme kunnen vergroten, maar ik weet niet of er dan de juiste belemmeringen worden weggenomen.

 

In onze wedstrijd tegen Blauw Wit zou het weinig geholpen hebben. In de eerste helft wisten we de achterstand tot 0-1 te beperken, maar na de rust brak hun agressieve doelman de ban en we mochten blij zijn dat het slechts 1-5 werd. Gedurfd keeperswerk van Wim en toch zeker acht ballen op het houtwerk, zoals de aluminium lat en palen vreemd genoeg nog steeds heten, voorkwamen een grote afstraffing. Cas frommelde er zowaar nog een balletje in.

 

Voor een veel te klein publiek vertelde Paul na afloop enthousiast over de familiekroniek die hij aan het schrijven is. Hernieuwd contact met achtertante (of hoe heet zo iemand?) Hermien, de correspondentie van zijn opa en een prachtig getekend beeldverhaal van een oom inspireren hem om het verhaal van de familie Van der Heijden op te schrijven. Zoals we weten kunnen we dat wel aan hem overlaten en wellicht zit er een op feiten gebaseerde roman in, zoals die tegenwoordig zo populair zijn. Laten we ondertussen al onze NEC-correspondentie bewaren en schrijf ook je ervaringen tijdens de teamopstellingen eerlijk en volledig op. Wedstrijdverslagen erbij, alles in een grote envelop en over pakweg 20 jaar kan Paul daar dan een meerdelige historisch werk over produceren. Historisch en humoristisch. En hilarisch.

 

Gerard

 

Gelukkig is Gerard geen historicus. Boekjes uitlenen kan hij wel, maar feiten goed weergeven: ho maar. De tante van mijn vader heet niet Hermien, maar Nicoline. Bovendien is zij geen tante van mijn vader, maar een volle nicht. Haar familiaire band ten opzichte van mij heet in gewoon Nederlands: achternicht. En de correspondentie die hier op mijn zolderkamer ligt is niet van mijn opa, maar van mijn oma. We hoeven dus niet twintig jaar te wachten tot ik de historische werkelijkheid verhaspel tot fictie, want Gerard is daar nu al mee bezig.

En ik moet zeggen, hij doet dat uitstekend. 

Paul