23 september 2008

NEC - SCE 4,  9-5

 

Dat heb je er nu van. Verblind door mijn eigen obsessie hoe vaak wij op dezelfde avond als Yvonne moeten spelen, reden we van Trianon gedachteloos naar de OC Huismanhal, alwaar de dames van Union 2 bezig waren aan hun competitiewedstrijd tegen GVC. De eerste schrik kwam toen wij op het kleine briefje in de gang, met daarop de wedstrijden en de kleedkamers, de naam van ons team niet konden terugvinden. Een nog grotere schrik beving ons toen wij ons omdraaiden en in het grijnzende gelaat van Anton Siedenburg staarden. Twee goede redenen om zo snel mogelijk weg te wezen. Naar Weurt, zo bleek, want daar wachtte onze tegenstander.

 

Het was de wedstrijd van de dubbele rentree. Wim revalideert van een wat overmoedige comeback. Hij voetbalt nog niet, maar was wel paraat als toeschouwer, wat door ons meteen werd beloond met een rol als scheidsrechter. De andere verloren zoon was Jan, die wegens aanhoudende fysieke klachten is gestopt met veldvoetbal, maar in de zaal weer speelt als een jonge god. (Sjoerd probeerde na afloop nog wel zout in de wonden te strooien door Jan te beschuldigen van een eigen goal, maar Jan pareerde fel dat de bal was abgefälscht.)

 

We begonnen net zo voortvarend als vorige week. Ook nu liepen we redelijk makkelijk uit naar een comfortabele voorsprong van 5-0 in de rust. En dat terwijl SCE 4 een heel wat betere tegenstander is dan Sportrijk 2. Ook nu zaten er juweeltjes van combinaties bij. Maar vergeleken vorige week waren er wel een aantal belangrijke verschillen: de wedstrijd was niet zo abnormaal laat, we hadden nu twee verdedigers erbij (Jan en Gerard) en we hadden twee wissels. Waar we vorige week in de tweede helft conditioneel volledig ten onder gingen, viel nu de schade mee. De tweede helft hadden we weliswaar virtueel met 4-5 verloren, maar over de hele wedstrijd was de 9-5 overwinning meer dan verdiend. Jeroen onderstreepte zijn groeiende vorm met drie goals, Patrick pingelde er drie in, Paul maakte zijn eerste twee doelpunten van het seizoen en ook Casper pikte een goaltje mee. Het succes van ons totaalvoetbal blijkt wel uit de vijf assists van Gerard.

 

Uit pure euforie raakte Jan na het douchen zijn steunzool kwijt, die na veel zoekwerk gewoon bleek te zitten in de schoen die hij aanhad. De rest toog naar Trianon, waar een promotieborrel in de achterzaal zorgde voor een ongekende dinsdagavonddrukte. Temidden van al deze geanimeerdheid vertelde Gerard wat zijn vrouw de dag ervoor te horen had gekregen: uitzaaiing van een eerdere, kennelijk net niet voldoende bestreden borstkanker, waarvan de cellen zich ditmaal hebben genesteld in de knie. Als het na Wims leukemie nog niet duidelijk was: de dood sluipt langzamerhand onze omgeving binnen. Daarbij vergeleken valt een hamstring, kuit of blaar in het niet. Hulde aan Pauline, die ditmaal niet de gordijnen dichttrekt maar gewoon doorgaat met alle dagelijkse dingen. Als de voortekenen haar niet bedriegen, zal ze geen chemokuur hoeven te ondergaan maar volstaat 'slechts' een behandeling met hormonen.

 

Volledig opgaand in deze serieuze kant des levens, werden we wreed vestoord door André, die samen met een bargenoot ietwat nerveus en gehaast de tafels en stoelen uit het café sleepte, de druilerige nacht in. Ook wij moesten plaats maken voor een ontruimde zaal die later bleek te dienen als dansvloer voor de genodigden van promovenda Marieke. Vanaf het terras keken we door de ramen hoe het café volstroomde met overwegend jonge, meest sjiek zwartgeklede, wiebelende mensen. We probeerden onze serieuze toon voort te zetten, maar werden afgeleid door de barman die een glas Paulaner neerzette op de plek waar ook mijn pen lag. Het halveliterglas kantelde, Gerard en Wim grepen er nog naar, maar vergeefs: het glas versplinterde op de tafel in een spetterend bad witbier. Wims reflex werd gestraft met een flinke snee in zijn duim, die binnen een paar tellen zijn hele hand bloedrood verfde. Omdat er maar weinig EHBO-faciliteiten in Trianon bleken te zijn, stelpten we de snee met een eenvoudige pleister en een rolletje afplaktape. We vroegen ons nog af welke metafoor we hieraan konden verbinden - het onheil dat op de loer ligt? Brengt de pen ons leven uit balans? Of worden we gestraft voor onze aardse zucht naar bier?

 

Vermoeid en verward door het geslinger tussen overwinningsroes en overpeinzingen, tussen de warmte van het café en het gevoel te worden buitengesloten, togen we huiswaarts. Als alle voetbalavonden zo gaan verlopen, staat ons komend jaar nog heel wat te wachten.

Never a dull moment.

 

Paul