16 september 2008

NEC Sportrijk 2, 7-7

 

Kansen (2)

 

In het vorige verslag stond een inventarisatie van alle futsalteams in Nijmegen. Dat heeft nogal wat reacties opgeleverd. De meesten vonden het aantal van 71 teams best veel. Dat verbaast mij, want ik heb juist het gevoel dat het aantal teams drastisch terugloopt. Een paar jaar geleden waren er bijvoorbeeld bij NEC nog vijf teams (waar onder een damesteam), nu nog maar twee. Ik heb de indruk dat dit bij andere clubs ook het geval is. Bij het vrouwenfutsal is het al helemaal treurig: daar zijn voor heel Nijmegen nog maar zes teams over, waarvan drie bij Union. Ook in absolute aantallen valt het tegen: er zijn 65 x 9 = 585 mannen die meedoen aan de KNVB zaalvoetbalcompetitie. Dat is schijntje vergeleken het aantal veldvoetballende medeburgers.

 

Daarnaast is futsal echt een oudelullensport. Er is wel een jeugdcompetitie, maar daar doen slechts twee Nijmeegse teams aan mee (van Chabbab Hees). De rest van de Nijmeegse jeugd voetbalt niet in de zaal, maar op het veld. De jonkies worden pas op het einde van hun pubertijd ingelijfd bij zaalvoetbalteams, zoals ook bij onze tegenstanders van Sportrijk 2. De jeugd gedraagt zich heel stereotiep: gretig maar onervaren, balvaardig maar weinig tactisch, arrogant maar met ontzag voor ouderdom. Mogelijk is dat ook de reden waarom we in de eerste helft tegen Sportrijk zo weinig moeite hadden. Onze tegenstanders speelden afwachtend en dom, terwijl wij relatief eenvoudig scoorden uit snelle counters. Met goals van Patrick, Erik en Jeroen liepen we uit tot een vorstelijke 7-1 voorsprong in de rust. De voorsprong had nog makkelijk groter kunnen zijn, als we wat beter waren omgesprongen met onze kansen.

 

Soms gebeuren er dingen in het voetbal die even ingrijpend als onverklaarbaar zijn. Je kunt er nog dagenlang je hoofd over breken, maar je krijgt er geen vat op. Zoiets overkwam ons afgelopen dinsdag. Na de rust kwam er een heel ander Sportrijk uit de kleedkamer - niet letterlijk natuurlijk, want het waren dezelfde jochies en bovendien gaan we in de rust nooit de kleedkamer in. Sportrijk zette ons meteen vast, en waar we de eerste helft dat nog vrij eenvoudig combinerend konden oplossen, ontbrak ons in de tweede helft de concentratie, scherpte en kracht. We bewogen te weinig en kwamen er niet meer uit. Als een slechte thriller waarvan je de uitkomst al vermoedt, scoorde Sportrijk de ene na de andere goal. Elke goal voerde de spanning op, wat bij ons juist in de benen zakte en ons nog meer verlamde. De jochies roken bloed en gingen steeds fysieker spelen - lastig zonder scheids - waardoor de hal zich langzaam vulde met een mistige, grimmige sfeer. Bij 7-7 waren we allemaal boos op elkaar, op de tegenstander, op de fouten achterin, op de vele gemiste kansen, op het onnodige balverlies, maar vooral op de collectieve valkuil waar we met z'n allen zo pijnlijk in terecht waren gekomen. Gelukkig redde de tijd ons van een verdere blamage en bleef het bij 7-7. Toch een puntje gered. En nog steeds ongeslagen deze competitie, zo hielden wij ons voor om de wrange bijsmaak weg te spoelen.

 

Zo zie je maar weer, ook een ervaren team als dat van ons kent nog leermomenten. Dinsdag komen weer nieuwe kansen.

 

Paul