4 april 2008

NEC - Blauw Wit 2

 

Ark van Oost

 

Elke keer als we in de Ark van Oost spelen, moet Patrick denken aan de cafézaalvoetbalcompetitie die zich daar zo'n twintig jaar geleden heeft afgespeeld. Ik heb daar ook aan meegedaan, voor Café de Rechter, een inmiddels verdwenen kroeg aan de Molenstraat. We hadden een goed, uitgebalanceerd team met legendarische spelers als René Fluitman, Ton de Beukelaer, Stefan Stevens, Erik Peters en niet te vergeten wereldkeeper Yuri. We speelden altijd op zaterdagavond, als veel spelers al een veldvoetbalwedstrijd in de benen hadden. Maar dat maakte voor ons weinig uit. Ieder jaar draaiden we mee in de top, samen met illustere teams als Café de Tempelier, waar iemand meespeelde die gezien zijn beenomtrek bij ons bekend stond als boomstam. Ik kan me ook nog wedstrijden herinneren tegen Café de Opera. Dat was altijd een makkie, omdat er één speler bij was die weliswaar goed kon voetballen, maar nooit meeverdedigde. Als het een beetje tegenzat, ging hij mopperen. Dat was Patrick Spierts.

 

In twintig jaar tijd heeft Patrick veel bijgeleerd. Pingelen is nog altijd zijn favoriete voetbalonderdeel, maar hij stort zich tegenwoordig ook zonder mokken in de verdediging. Zo ook in de wedstrijd tegen Blauw Wit 2 - een familieteam met vijf telgen uit twee generaties Soemoredjo. De eerste helft was niet om aan te zien: geen enkele bal kwam op de bedoelde plek, zelfs Jan kon als gelegenheidskeeper niet voorkomen dat we in de rust al tegen een 4-1 achterstand aanhikten. Het enige lichtpuntje was dat deze helft niet was gefilmd, zoals oorspronkelijk de bedoeling was, omdat de filmer een dubbele afspraak had. In de rust besloten we tot een personele ingreep, waarbij Wim ging keepen en Jan in het veld zijn conditie mocht testen. Of het aan die ingreep lag zullen we nooit weten, maar het liep opeens geweldig. De technische fratsen van de Soemoredjo's liepen stuk op Jan en Paul's onverzettelijkheid, terwijl Erik en Jeroen met flitsend combinatiespel de Blauw-Wit-verdediging uit elkaar rafelden. Een hoofdrol was echter weggelegd voor Patrick, die van voor naar achteren vloog, balletjes onderschepte, het spel verdeelde, op tijd een blok zette bij vijandige afstandschoten en de bal panklaar legde voor zijn medespelers. Dat Patrick uiteindelijk maar één keer scoorde, moeten we dan ook beschouwen als een teken van grote klasse. Hij liet de overige doelpunten over aan Jeroen (2), Erik (2) en Paul (1). Toen de nevelen der strijd waren opgetrokken, bleek de hatelijke achterstand omgezet tot een klare 6-4 winst.

 

Sommige wedstrijden hebben heroïsche trekjes. Deze wedstrijd hoort daar zeker bij, temeer als je bedenkt dat Blauw Wit in de competitie tweede staat. Zou het aan de locatie liggen? Ik weet niet of Patrick met Café de Opera hier ooit heroïsche wedstrijden heeft gespeeld - in ieder geval niet tegen ons - maar voor mij schuilt de heroïek van de locatie in het Kopfschmerzentoernooi, de jaarlijkse voetbalreünie waar voetbalprestaties even belangrijk zijn als de sociale ruis eromheen. Hier hebben we fantastische wedstrijden gespeeld met enorme katers, voortgestuwd door waarderend applaus en cynisch commentaar vanaf de tribune. De oude Sporthal Hengstdal ging regelmatig uit zijn dak.

 

Maar Sporthal Hengstdal is niet meer. De huidige Ark van Oost doet goed zijn best om het verleden te ontkennen: de zaal heeft nog wel dezelfde vorm, maar het interieur zucht onder de nieuwigheid, de wirwar van lijnen op het veld schept nodeloze verwarring en de tribunes zijn troosteloos leeg - op twee vrouwelijke Soemoredjo's na. En Casper natuurlijk, die nauwelijks kan wachten om weer mee te mogen doen met ons team. Toch zal het met deze nieuwerwetse Ark van Oost wel goed komen. Elke gedenkwaardige wedstrijd vleit zich als een nieuw zoet laagje over onze herinnering, en geeft daarmee de plek ook steeds meer kleur. Een kwestie van tijd.

 

Was de wedstrijd nou toch maar gefilmd.

 

Paul