5 maart 2008

NEC - Brakkenstein 2

 

Helden (1)

 

Marcel Rözer komt elke maandagochtend op tv. Vijf minuten praat hij over sport tijdens Goedemorgen Nederland. Laatst mocht hij samen met collega's ook aantreden bij Tien voor Taal. Won met zijn team de voorronde, en won individueel de finale. Is Marcel een held?

 

Een paar weken geleden ging ik met Marcel Rözer mee naar een opname van Goedemorgen Nederland. Teringvroeg - het was nog bijkans nacht - vertrokken we richting Hilversum. We namen de gewichtigheid van een serieuze onderneming mee, maar ook de ongedwongen stille vreugde van gelijkgestemdheid. Rözer is een kei in zijn vak, maar wat hem vooral zo groot maakt is zijn markante mix van karaktereigenschappen. Dat maakt hem zo'n prettig mens: diep van binnen bescheiden en welhaast onzeker, maar het leven instappend met flair en bravoure. Gedreven en nuchter tegelijk. Marcel is druk maar heeft nooit haast. Hij gunt iedereen de aandacht die hij verdient. En Marcel heeft nooit een dubbele bodem. Al zou hij zijn stinkende best doen, nooit zal hij een onwaarheid over zijn tong kunnen laten rollen. Als de leugen bijna zijn mond zou verlaten, slikt Marcel hem geschrokken weer in.

 

Rozer2

Gelderlander, 26 maart 2008

 

Marcel is een geliefde gast bij de redactie van Goedemorgen Nederland. Hij kent iedereen, en iedereen kent Marcel. Marcel begint elk gesprek, Marcel daagt uit, maar laat iedereen in zijn waarde. Als Marcel bij de visagiste zit, kijkt hij niet vreemd op als de twee finalistes van Idols naast hem komen zitten. Ik sta ernaast en mag de beroemde dames de hand schudden. Als ik dat later thuis aan Inez vertel, gilt ze van opwinding. Haar helden zijn niet de onze. Onze helden zijn niet de hare.

 

Marcel ken ik al heel lang, maar speel pas sinds dit seizoen voor eerst met hem samen in een team: UniVV 2, een voormalig universiteitsteam van vrijwel louter 40-plussers. Een soort NEC 1, maar dan op het veld. De oudste is 61, ik ben een van de jongste. We spelen niet hoog, maar wel goed. Onze grootste tegenstander is de beschikbaarheid van onze eigen spelers: hoewel onze selectie bestaat uit 22 man, komen we regelmatig door blessures, ouderdom, weekendjes weg en andere afspraken in de problemen. Vorige week zaterdag speelden we tegen Groesbeekse Boys. Marcel had een invaller geregeld: Holland Sport-presentator Wilfried de Jong. Gerald, onze leider en scheidsrechter, overlegde het van te voren met de tegenstander, die het onrechtmatige meespelen van zo'n beroemdheid niet bezwaarlijk vond. Hadden ze natuurlijk thuis iets gewichtigs te vertellen ('Weet je tegen wie we hebben gespeeld?'), waardoor uiteindelijk hun eigen status ook weer een beetje wordt opgekrikt. Wilfried zag er met zijn hoog opgetrokken broek uit als een dansende struisvogel, maar als Rotterdamse doordouwer bracht hij wel de nodige beweging in het soms haperende combinatiespel. En dat hij uiteindelijk nog scoorde, kreeg zelfs de stilzwijgende steun van de tegenstander, ook al omdat het in de uitslag nauwelijks meer verschil bracht. We wonnen afgetekend met 6-1.

 

Bij NEC 1 hebben we eigenlijk geen helden. Onze gemeenschappelijke deler is conflictvermijding en relativering, en onze beslommeringen zijn dan misschien nog niet saai en kleurloos, maar wel behoudend en ingetogen. Niemand gaat echt uit z'n bol. Dat is deels de charme van het team, maar soms ook het manco. Zo kunnen we slap en behoudend verliezen van Brakkenstein. Roemloos ten onder met 6-4. Geen schande tegen de koploper, is dan uiteindelijk de relativering.

 

Het heldendom is nog ver weg.

 

Paul