23 november 2007

NEC - Brakkenstein 2: 4-6

 

Twee weken geleden kopten de kranten dat ons land een nieuw gevaar te wachten staat: de Bulgaarse maffia. Naast Russische en Joegoslavische criminelen komt er dus een nieuwe onheilsgolf uit Oost-Europa. Daar zijn de Polen nog heilig bij! Des te alarmerender is het dat onze eigen Casper zijn badkamer heeft laten verbouwen door mannetjes met een Bulgaarse nationaliteit. Ze parkeren hun Mercedessen nooit voor de deur, maar altijd een eindje verder weg, om niet op te vallen.

(Staan we hier aan het begin van een Bulgaarse infiltratie? Wordt Vincent Paas straks van zijn voorzitterstroon gestoten en nemen de Bulgaren de macht over bij NEC? Misschien wil Bulgarije het complete Nederlandse voetbal van binnen uithollen. Het nationaal elftal van Bulgarije wist zich voor de EK in Oostenrijk/Zwitserland net niet te plaatsen. Ze hadden één puntje te weinig, waardoor uiteindelijk Nederland mee mocht naar het EK. Logisch dat de Bulgaren nu de pik op ons hebben - dat wordt extra oppassen geblazen, de komende tijd. Geen badkamers laten installeren!)

 

We moesten tegen Brakkenstein, de koplopers van onze poule. Erg veel vertrouwen op een goede afloop hadden we niet, niet alleen vanwege hun ongeslagen status, maar ook omdat we maar met z'n vijven waren. Normaal zou dat aanleiding zijn voor grote ergernis - waarbij opnieuw geluiden zouden opborrelen om de selectie uit te breiden - maar dit keer was er een collectieve berusting. We hebben immers voor heter vuren gestaan (met z'n vieren en toch winnen!). Maar de berusting kwam voornamelijk door de afwezigheid van twee van onze spelers, die beiden op deze zelfde vrijdag naar het Radboud ziekenhuis waren gegaan: Gerard voor zijn derde cardioversie, Wim voor een chemokuur tegen leukemie. Deze brute herinnering aan de vergankelijkheid werkt behoorlijk relativerend en snoert de mond van elke mopperaar. Misschien is onze gedwongen extra inspanning een soort offer, dat het lijden van onze teambroeders verzacht.

 

Sjoerd: 'Die hebben tenminste echt ergens last van, Jan!'

Jan: 'Nee hoor. Of je echt iets hebt of alleen maar denkt dat je iets hebt, maakt voor de last die je ervaart niet uit.'

 

Ondanks het gebrek aan wissels, speelden we zeker niet onverdienstelijk. We hadden zelfs kans op een gelijkspel, als we met wat meer samenspel onze flauwe doch verraderlijke counters hadden uitgespeeld. Over de uitslag, 4-6, hoorde je echter niemand klagen. Jan Franssen, die de wedstrijd vanaf de tribune heeft gadegeslagen, zal nog zorgen voor een technische analyse van de wedstrijd, op z'n Jan-van-Halsts, met leuke computeranimaties. Dan zullen we zien of zijn visie strookt met de door ons beleefde werkelijkheid, zoals die achteraf in Trianon werd geanalyseerd: al met al hebben zij wel terecht gewonnen, maar wij hebben niet terecht verloren. Maar zoals het meestal gaat met Trianon-gesprekken verschoof het thema al snel naar wat toegankelijkere dimensies. Het was de week van de bekendmaking van wethouder Paul Depla's slippertje in het fietsenhok, gewillig doelwit voor allerlei grappen en verwijzingen. Ergens anders op de wereld schijnt onlangs iemand te zijn veroordeeld wegens sex met een fiets, betrapt in een hotelkamer door een kamermeisje. Wat je je daarbij moet voorstellen is de vraag, maar de link met de fietskelder is snel gelegd.

 

Aan de tafel naast ons zaten spelers van SCE 2, diezelfde avond roemloos afgedroogd door UniZVV. De jongens van SCE komen we al jarenlang tegen, een prettig sportief team met een nog hogere gemiddelde leeftijd dan dat van ons. Nog meer dan wij hebben ze te maken met de keerzijde van de leeftijd: hun keeper (overigens een collega van Wim) moest flink afvallen vanwege acuut gevaar voor hartfalen. En hun oudste speler (54 jaar) heeft onlangs een open hart operatie ondergaan (maar voetbalt gelukkig weer).

 

Kan het erger? Ja hoor. Patrick gaf via sms onze uitslag door aan Wim, die in het Radboud eenzaam lag te wachten op de chemo, de dag erna. Wim voelde zich tamelijk beroerd, niet alleen vanwege het wrange vooruitzicht van radioactief gif in zijn aderen, maar vooral omdat zojuist in de kamer naast hem een vrouw van 31 jaar was overleden.

 

Zitten we daar een beetje gezellig te doen in Trianon, terwijl anderhalve kilometer verderop tientallen mensen liggen te vechten voor hun leven.

 

Daar wordt je stil en deemoedig van.

 

Paul