14 november 2007

NEC - Sportrijk 1: 14-4

 

Live-vertraging

 

Afgelopen vrijdag ging ik met het hele voetbalteam van Max (Union E12) naar de wedstrijd Jong Oranje - Jong MacedoniŽ in de Goffert. Een erg leuk uitstapje, goed voor het teamgevoel en minstens zo nuttig voor de chemie tussen de ouders. Hoogtepunt van de avond was een actie van keeper Piet Velthuizen (Nijmegenaar en gedoodverfde opvolger van Van der Sar), waarbij hij twee man uitspeelde in zijn eigen strafschopgebied. Maar daar gaat het nu niet over. Nadat Evander Sno (waar kwamen we die eerder tegen in de verslagen?) het eerste en enige doelpunt maakte, werd ik gebeld door Yvonne die als thuiskijker wilde delen in de euforie van het moment. Grappig dat je naar hetzelfde zit te kijken: ik in het stadion, zij naar de live-uitzending op televisie. Maar al vrij snel merkte ik dat Yvonne wat traag reageerde op de gebeurtenissen in het stadion. Aangezien er niets mis is met haar reactievermogen, moest er iets anders aan de hand zijn. Wat bleek: tussen de actualiteit en de uitzending op televisie zat een verschil van vijf seconden (echt waar, ik heb het getimed).†

 

Vijf seconden. Tja, vanuit een mensenleven bezien is dat niet veel, zeker als je het afzet tegen de geschiedenis van de mensheid. Maar live is live en niet live plus 5 seconden. Het televisiepubliek wordt genept en heeft het kennelijk niet in de gaten. En misschien is het ook helemaal niet erg. Of toch? Iedereen die van voetbal houdt, weet dat 'live' even magisch als onverklaarbaar is. Het is een gevoel. Een belangrijke live-wedstrijd op televisie kun je wel opnemen, maar het uren later kijken geeft niet dezelfde kick. Maar waar ligt de grens? Na een half uur? Tien minuten? Eťn minuut? Of toch een paar seconden? Als wij pas vijf seconden later zouden weten dat Nederland Europees kampioen is geworden, zou dat voor ons gevoel uitmaken?

 

Het merkwaardige is dat de Nederlandse televisie uitblinkt door live-vertraging. Het viel mij al vaker op dat er een verschil was tussen live-uitzendingen van de BRT en de NOS. In BelgiŽ zien de kijkers zo'n twee seconden eerder de ontknoping van Champions League wedstrijden; onze bevoorrechte zuiderburen zien ook een wielrenner tijdens de Tour de France twee seconden eerder demarreren dan in Nederland. De wedstrijd Engeland-KroatiŽ van woensdagavond - Engeland verloor nipt waardoor Hiddink en Rusland naar het EK mogen - werd tegelijkertijd uitgezonden door de BBC en door RTL 7. Het verschil: 6 seconden. De klokken-in-beeld gaven zelfs een verschil aan van 7 seconden.

 

Wat mij zo verbaast is: waar blijven die seconden? Hoe kan die tijd 'kwijt' raken? Beelden worden overgeseind met de snelheid van het licht, ongeveer 300.000 kilometer per seconde. In vijf seconden zijn die beelden 1,5 miljoen kilometer verder, dat is bijna 40 keer de wereld rond. De afstand van de Goffert naar de Javastraat is ironisch genoeg vrijwel exact een miljoenste van die afstand. Maar waar blijven de beelden dan al die tijd? Verdwaald in oneindige Hilversumse kabels? Afgetapt door de censuur? Of wordt de live-vertraging veroorzaakt door het structureel achterlopen van het Nederlandse voetbal? Is het Nederlandse voetbal zo achterhaald dat zelfs de klok er voor buigt? Zijn hier nieuwe relativiteitstheorieŽn in het spel die zelfs Einstein niet kon bevroeden?

 

Gelukkig hebben wij als NEC niet zoveel last van relativerend gepeins. Misschien zouden onze tegenstanders van Sportrijk daar wel baat bij hebben. Een paar leuke voetballers, maar samenspelen: ho maar. Het kostte ons weinig moeite om er met 12-4 overheen te walsen. Na afloop was Sportrijk buitengewoon complimenteus en vond dat wij ook speelden als het 'echte' NEC, met al ons snelle getik. Patrick meende dat hij negen goals heeft gemaakt, maar die bewering is louter gebaseerd op het slechte geheugen van de andere doelpuntenmakers. Was onze wedstrijd maar live uitgezonden, met een live-vertraging van een uur, dan hadden we deze kwestie in Trianon nog op ons gemak kunnen aanschouwen. Maar nu, na een week, vervaagt de herinnering, als een droom die na het ontwaken langzaam maar onverbiddelijk vervliegt.

 

Wat uiteindelijk overblijft zijn de voetbalverslagen. Met een vertraging van een week, maar wel voor eeuwig.

 

Paul