23 oktober 2007

NEC - Hangmat United 2: 10-5

 

De baard van de keizer

 

De Taino-indianen, de oorspronkelijke inwoners van de Bahama's in het Caribisch gebied, kenden het woord amaca. Via het Spaanse hamaca en het Franse hamac is het uiteindelijk in de Nederlandse taal gekomen als hangmat. Volgens Van Dale betekent het zoveel als een hangend net of stuk zeildoek waarin men kan liggen, met name als slaapplaats op schepen, in kazernes en dergelijke. Met voetbal heeft het allemaal weinig te maken, ware het niet dat een zaalvoetbalvereniging uit Rheden zichzelf zo heeft gedoopt. Apart gevoel voor humor hebben ze daar. We waren dan ook benieuwd of het een lollige wedstrijd zou worden, deze laatste bekerwedstrijd. Er stond in ieder geval niets meer op het spel. Zowel Hangmat als wij waren al uitgeschakeld. Het ging dus om des keizers baard.

 

Misschien was het ook daarom minder erg dat we maar met z'n vieren waren. Normaalgesproken zou dat het dieptepunt van het seizoen betekenen, maar de baard van de keizer maakt alles milder. We hadden met de tegenstander afgesproken dat ze ook met z'n vieren zouden spelen, als de score teveel uit de hand zou lopen. Misschien weinig gevoel voor humor, maar wel sociaal, die bijna-Achterhoekers. Dat we dezelfde scheids hadden als vorige week, deerde ons ook al niet. Met genoegen sprintte ik op zijn bevel weer naar de kleedkamer om de aanvoerdersband op te halen. De scheids had ook geen bezwaar tegen een wedstrijd van vier tegen vier, waarschijnlijk omdat hij geen enkele regel kon verzinnen die dat verbood. Enkele verdwaalde jochies in de hal zagen ons aan voor beroemde NEC-ers en vroegen onze handtekening, wat wij uiteraard met gespeelde arrogantie negeerden.

 

Hangmat bestond voornamelijk uit spelers van het derde, omdat de spelers van het tweede verhinderd waren. Een gemêleerd gezelschap, waar vooral één speler opviel vanwege zijn enorme buik - daar zou geen enkele hangmat bestand tegen zijn. We begonnen dus met een man minder en stonden de hele wedstrijd met de rug tegen Sjoerds muur. Hangmat speelde echter traag en slordig, waardoor wij vaak de bal konden veroveren en met snelle uitbraken gevaarlijk werden. Misschien een beetje flauw, maar uiterst effectief. Zo kwamen we zelfs met 4-1 voor, met name dankzij flukse dribbels van Patrick. Wel moesten we onze rushes goed doseren, want spelen zonder wissels met een man minder is doodvermoeiend. Zelfs voor een conditiewonder als Erik.

 

Hangmat had geen reden meer om een man eraf te halen en ook met z'n vieren te gaan spelen. Ze hadden al moeite genoeg! Ondanks onze toenemende vermoeidheid hielden we stand. Om beurten gingen we op solo-avontuur om onze medespelers uit te laten rusten. Zelfs Sjoerd dook af en toe op in de buurt van de andere goal, wat geen doelpunten opleverde maar wel de jochies langs de kant tot groot enthousiasme bracht ('Keeper, heeft u al gescoord?'). Met een ijzeren mix van discipline, routine en inzet klaarden we het ongelofelijke en wonnen we met 10-5. Daarbij scoorde Patrick maarliefst zeven keer, een evenaring van het record van Alves, ware het niet dat de Braziliaan er ruim anderhalf uur voor nodig had, en Patrick amper 50 minuten...

 

De wedstrijd om des keizers baard werd voor ons dus een gedenkwaardige avond. Maar wat heeft de baard van de keizer eigenlijk met voetbal te maken? En om welke keizer gaat het? Piet Keizer had in de jaren zeventig wel grote bakkebaarden, maar nooit een baard. Datzelfde geldt voor 'Kaiser' Franz Beckenbauer. Gaat het dan om een mooie anekdote over een beroemde keizer zoals Karel de Grote? Helaas. In Duitsland bestaat de uitdrukking um des Kaisers Bart streiten. Dat schijnt een verbastering te zijn van um den Siegenbart streiten, om de baard van de geit. Keizersbaard of geitensik, het zal ons een worst zijn. We hebben gewonnen onder krankzinnige omstandigheden. Met z'n vieren. Zo'n wedstrijd maak je maar een keer in je leven mee.

 

Paul