12 oktober 2007

UniZVV3 - NEC: 3-4

 

Voetbalromantiek

 

Het was een gemoedelijk weerzien met onze roots, daar in het nieuwe Sportcentrum. Hier begon ons voetbalavontuur, in 1989, met UniZVV. Niet dat in het Gymnasion ook nog maar iets herinnert aan de tijden van weleer, want de vooruitgang heeft zorgvuldig alle sporen uitgewist. In de Nieuwe Tijd is geen plaats voor voetbalromantiek, daarvoor zijn we louter aangewezen op onze herinnering. Het gekke is dat we nooit een competitiewedstrijd in het oude Sportcentrum hebben gespeeld. De zaal was te smal geloof ik, of er was iets anders niet in orde. Hoe dan ook, het mocht niet van de KNVB. Maar hier lag wel de gemeenschappelijke kiem van onze zaalvoetbalcarrière: de interne competitie om acht uur 's morgens (zonder Mevrouw Michiel, want die was natuurlijk nog niet wakker), de trainingen van Jasper van der Heijden en vooral het marathonzaalvoetbaltoernooi waar je ooit nog met meerdere teams mee kon doen (mijn record is vier) - soms bleef je er hele dagdelen rondhangen, viel je in de kantine op de rode plastic stoeltjes in slaap of ging je beneden een balletje trappen, in de hal met meegelopen voetbalgras van buiten, de stenen trap met bovenaan de zware blauwe klapdeur die toegang verschafte tot de altijd warme, zweterige hal waar maar één klein deurtje open kon, de grote betonnen tribune waar altijd wel wat verdwaalde badmintonners en judoka's neervleiden, de houten ijshockey-achtige wisselspelerbank, de drie kleedkamers met onhandig brede banken en enorme doucheruimtes met douchekoppen over het hele plafond...

 

Maar op een mooie dag in de lente was alles ineens voorbij. Tegen Tegen was - eindelijk - kampioen geworden van de Eredivisie, maar we mochten niet meedoen aan het NSK omdat de meesten van ons geen sportkaart meer hadden. In dat jaar wisten we de toenemende controles nog grotendeels te omzeilen door over het hek te klimmen en op afspraak de achterdeur van de hal te openen, maar een jaar later viel definitief het doek voor ons studentenvoetbal - en daarmee ook voor onze hele studententijd. We waren volwaardig lid van de grotemensenwereld en de voetbalzaal van het Sportcentrum zouden we nooit meer zien...

 

Inmiddels is het sportcentrum tegen de vlakte gegaan en vervangen door het Gymnasion. Alles is daar anders. Twee KNVB-gekeurde hallen vormen het sportieve hart van een megafitnesscentrum met klimwanden, squashbanen en computergestuurde spinningrooms. Met een vage mix van nostalgie en ontheemding zochten we naar aanknopingspunten uit het verleden, maar vergeefs. Het enige dat nog hetzelfde is gebleven, zijn de shirts van UniZVV.

 

Na de aftrap bleek er toch nog een andere overeenkomst met vroeger: nog altijd speelt UniZVV in de verdedigende ruit van Jasper, wat ons een hoop problemen bezorgde. Weliswaar hadden we het betere van het spel, maar we konden het surplus aan balbezit niet omzetten in goals. Stug en fysiek verdedigen, goed keeperswerk en een beetje geluk hield UniZVV op de been. Aan onze kant hield gelegenheidskeeper Gerard veel meer ballen tegen dan je op grond van zijn ervaring zou mogen verwachten. Gevolg was dat de wedstrijd gelijk op ging, tot onze - en vooral Patricks - grote frustratie. Alleen door oogstrelend snelle combinaties wisten we drie keer te scoren (Pat, Cas en Jan), terwijl onze tegenstanders het moesten hebben van een dwarrelschot dat ver naast zou zijn gegaan, ware het niet dat de bal via de rug van een UniZVV-er alsnog in onze goal belandde. Vlak voor tijd stond het 3-3 en liep de wedstrijd nog bijna uit de hand, opgestookt door smerig fysiek spel en zuigerij van hun spelverdeler. Met een uitstekende redding behoedde Gerard ons nog voor een blamerende nederlaag. Na een fraaie combinatie perste Jeroen al zijn energie in een verwoestend schot waardoor wij (en het Recht) uiteindelijk zegevierden.

 

De studenten wilden na afloop nog een discussie met ons aangaan wie er met de onvriendelijkheden was begonnen, maar daar trapten we niet in. Wij houden zo onze eigen discussies, over remedies tegen RSI-polsen en verrekte hamstrings, over voetbalsystemen en systeemvoetballers, over leven en vrijheid, over de keuze om Koninck te drinken als de Palmpjes lauw zijn, over de identiteit van grote groepen feestgangers in Trianon, over dansbaarheid van muziek in de achterzaal.

 

Zo stapelen we herinnering op herinnering. Ooit zal ook deze avond zacht landen in het zoete bed van de nostalgie.

 

Paul