5 oktober 2007

NEC - Tinnegieter: 4-6

 

B-A-L-L-E-N

 

Vroeger H-A-D-D-E-N we een frietsnijder thuis, zo'n keukenhulp, waar je geschilde aardappels doorheen moest halen en waar dan rechthoekige, langwerpige piepertjes uit tevoorschijn K-W-A-M-E-N. Mijn M-O-E-D-E-R deed die dan tot twee keer toe in de frituurpan en tot op heden is dat de lekkerste patat die ik ooit gegeten heb. Bij Jan thuis ging dat ook zo. Nu verbaast hij zich E-R-O-V-E-R dat hij het grootste en goudste frietje voor het L-A-A-T-S-T bewaarde. Dat was koud en klam geworden, toen het eindelijk aan de beurt was om verorberd te W-O-R-D-E-N. W-A-A-R-O-M bewaren we het lekkerste en het mooiste A-L-T-I-J-D, zodat we er vaak niet meer aan toe komen? Waarom eerst die bittere spruitjes eten en D-A-A-R-N-A de zoete appelmoes? Waarom G-O-O-I-E-N we K-L-E-D-E-N over B-A-N-K-E-N en stoelen tegen slijtage? Het is het calvinisme ten top, dat blijkbaar in de jaren Z-E-S-T-I-G ook al in Limburg was doorgedrongen.

 

Wat wil ik hiermee Z-E-G-G-E-N? Geen idee, maar het was het gespreksonderwerp in Jan's vervuilende, maar niet patserige Golf D-I-E-S-E-L op weg naar de Olympichal te W-IJ-C-H-E-N, waar we het op de E-E-R-S-T-E V-R-IJ-D-A-G van de maand oktober tegen Tinnegieter Z-O-U-D-E-N opnemen. De pijntjes van de chauffeur, daar ging het natuurlijk ook over. Paul had van een arts gehoord dat je Paracetamol tot in het oneindige mag slikken en ried dit geneesmiddel bij onze N-E-S-T-O-R aan, maar Jan verbeet de pijn. Je moet trouwens wel uitkijken met Ibuprofen vr een lichamelijke inspanning, want een hart staat zo stil. Dat gold ook voor de T-W-E-E-D-E en T-E-V-E-N-S laatste teamwagen die kort na ons arriveerde, bevattende S-J-O-E-R-D, C-A-S-P-E-R en Patrick. We K-O-N-D-E-N ons niet herinneren dat we ooit drie P-U-N-T-E-N uit Wijchen H-A-D-D-E-N meegenomen en de gemiddelde leeftijd van de tegenstander deed niet veel goeds vermoeden. Van huisgesneden F-R-I-T-E-S H-A-D-D-E-N zij waarschijnlijk nog nooit gehoord. Toch K-W-A-M-E-N we op een comfortabele 0-2 voorsprong, omdat G-E-R-A-R-D zijn E-E-R-S-T-E twee goals van het seizoen produceerde. Ook Patrick scoorde er n voor de rust, maar Tinnegieter H-A-A-K-T-E S-T-E-E-D-S weer aan en nam na de rust van het scheidsrechterloze duel zelfs een voorsprong toen Sjoerd zich verkeek op een houdbaar schot. Zat hij met zijn hoofd al bij Lucille? Wij H-A-D-D-E-N het beste dit keer terecht voor het laatst bewaard. Patrick M-A-A-K-T-E er nog drie, waarvan de gelijkmaker (4-4) en breekpunt van de wedstrijd vermeldenswaard is. Hij controleerde een zeer precieze uitgooi van S-J-O-E-R-D, omspeelde de K-E-E-P-E-R en scoorde R-U-S-T-I-G in de hoek waar de verdedigers niet stonden.

 

De drie P-U-N-T-E-N namen we dus mee, langs de pinautomaat, naar Trianon, waar het zo druk was, dat we in het tussengedeelte moesten afpilzen. B-O-E-I-E-N, ja, die was er ook. Wie er uiteindelijk als laatste naar huis vertrok, weet ik niet. En of dat de beste S-P-E-L-E-R was van NEC 1, is dubieus. Of de beste drinker? Of de beste D-A-N-S-E-R? Of de beste muzikant? Of de lekkerste TV-persoonlijkheid? In ieder geval niet de kansrijkste Lingokandidaten van NEC, want die waren toen A-L-L-A-N-G thuis, dromend van B-A-L-L-E-N met letters en getallen.

 

G-E-R-A-R-D