2 oktober 2007

NEC - SCE 2:  4-2

 

Toekomst

 

Jari van Ginkel, jongste zoon van onze teamgenoot Erik, is gevraagd voor een proeftraining bij NEC. De appel valt niet ver van de boom, want Erik speelt nu al weer een jaartje of tien in het rood-groen-zwart. Erik bevindt zich in goed gezelschap, want enkele andere teamgenoten hebben ook nog vele seizoenen de kleuren van NEC op het veld verdedigd bij het eerste elftal op zaterdag. Het zou dus tijd worden dat ons kroost serieus werk maakt van onze opvolging. Wordt nog een heikel punt, want verder zorgen alleen Paul, Wim, Sjoerd en Jeroen voor mannelijke erfopvolgers. Misschien kan Cas in zijn adoptiepogingen aanleg voor voetbal als belangrijkste criterium opvoeren. Of we kunnen ons team openstellen voor zoons van ex-spelers, zoals Sam Overbeek (8), Sandro Stevens (8), Abel de Leeuw (5, zoon van Joppe) en het zoontje van Pim van Zoest, wiens naam en leeftijd mij zijn ontschoten. Maar dan moeten dat nu alvast schriftelijk vastleggen, want voor je het weet liggen er weer kapers op de kust. Jari is bijvoorbeeld al op 9-jarige leeftijd gescout. Als hij na de proeftraining bij NEC wordt aangenomen, moet hij een contract tekenen. Als hij vervolgens bij een andere club wil gaan voetballen, moet die ander club daar een slordige 8000 euro voor neerleggen. Een schrijnend voorbeeld hoever de commercie is doorgedrongen in het voetbal. Voetbal is louter mensenhandel geworden, en de objecten van die handel - de voetballers - worden steeds jonger. Waar moet het heen met de wereld als nu al E-tjes van Beuningse Boys worden gevolgd en beoordeeld op hun latere marktwaarde?

 

Gelukkig dat we op ons niveau geen last van hebben van contractaanbiedingen en scouts met dollartekens in de ogen. We zijn natuurlijk al te oud om nog in aanmerking te komen voor een rendabele investering (hoewel ons zaad het op de voetbalmarkt natuurlijk goud waard is). Daarom mogen we in alle rust en vrijwel zonder toeschouwers een potje ballen, en ziet ook niemand hoe dramatisch we soms spelen. Zoals gisteravond tegen SCE 2. Nu is het ook lastig voetballen tegen onze voormalige angstgegners: op een of andere manier dwingen ze ons tot initiatief en straffen ons daarna af op kleine foutjes. Vorig jaar verloren we twee keer kansloos, als ik mij niet vergis. Ook nu leek het weer die kant op te gaan, maar we hadden het geluk dat we voorkwamen, zodat de verleiding tot initiatief minder groot was dan normaal. Je zou ook kunnen zeggen dat we dit keer wat meer discipline hadden. Eigenlijk dus best goed van ons. De initiatiefloosheid van SCE manifesteerde zich vooral in het eindeloos achterin heen en weer blijven schuiven van de bal, ondanks hun achterstand - of waren wij zo goed aan het verdedigen? Na de verdiende 2-0 (Patrick, Jeroen) leek er geen vuiltje aan de lucht. Toch brachten we onszelf in de problemen, enerzijds door te verzuimen om de voorsprong uit te breiden, anderzijds door verslapte concentratie, waardoor SCE terugkwam tot 2-1. Daardoor bleef het spannend, zeker omdat het na de 3-1 (Patrick) ook weer 3-2 werd. Patrick bracht de uiteindelijke verlossing (4-2), waarna de weerstand definitief was gebroken.

 

Na afloop bij het Haantje zagen we, samen met miljoenen andere televisiekijkers, PSV slordig en roemloos ten ondergaan bij Inter. Dan hebben wij het toch beter gedaan: matig spelen, niemand die het ziet en toch drie punten mee naar huis nemen.

 

Paul

 

Het is toch verschrikkelijk inderdaad hoe dat nu gaat. Kan me trouwens herinneren dat op ons kampioensfeest van NEC 2 (wanneer was dat ook al weer?) mijn 12 jaar jongere broer Quirien gespot was door scouts/clubmensen. Ze hadden hem zien balletjetrappen met mij op een stukje gras naast de kantine. Ze hadden het echt over contracten etc. Ik verraste mezelf hoe boos ik werd op die gasten! Broertje beschermen.

Afgelopen zaterdag fietste ik met Abel en Emiel (toevallig) langs Willem van Hanegem op het trainingsveld naast de Galgenwaard. Ik ben toen afgestapt en heb net zo lang gewacht tot die eindelijk iets zou doen met een bal, liefst een subtiel krom passje geven. Ik hoop dan echt dat Abel en Emiel er iets van meepikken, al zijn ze nog zo jong (2 en 4). Het bleef beperkt tot een balletje opvangen met de binnenkant van zijn voet, maar hoe dan ook, wat een voetbalgod !

 

Groeten,

Joppe