3 april 2007

NEC - Brakkenstein

 

Ketser

 

Biljarten is ook een leuke sport. Met tal van voordelen: omkleden en shirts wassen is niet nodig, je wordt er niet moe van, je kunt meteen aan het bier, niet blessuregevoelig. En ondertussen een goed gesprek of slap ouwehoeren à la de clichémannetjes van Van Kooten en De Bie. Ik geloof dat André van Duin ook ooit nog zoiets op tv heeft gedaan. Ketsen en kletsen. Misschien zijn we na de desastreus verlopen voetbalavond toe aan een nieuwe uitdaging. Door een matig ploegje als Brakkenstein werden we, op een opleving in de tweede helft na, kansloos weggetikt. Erik moet maar eens een mooi grafiekje maken van de resultaten van de afgelopen weken. Dat geeft ongetwijfeld een lijn met een dalingspercentage, waar de Kemmelberg uit Gent-Wevelgem een molshoopje bij is. Niet alleen qua punten, of het ontbreken daarvan, maar vooral het niveau van het spel van onze ploeg. De helaas inmiddels overbekende mankementen deden zich meer dan eens voor: misverstanden, dekkingsfouten, kansen missen, niet meeverdedigen, houdbare ballen doorlaten. Het was hoe PSV daarna in de Champions League thuis tegen Liverpool speelde en dat in het kwadraat. Op het grote scherm van 't Haantje was dat overduidelijk te zien, ondanks de storende aanwezigheid van veel te jonge jongetjes in veel te ouderlijke pakken, met een mud aardappels in de keel. Dáár was de eindstand 0-3, bij welke tussenstand NEC tenminste nog twee keer wist te scoren (Pat en Cas, dacht ik). Maar de hoop op een goed resultaat werd door opnieuw drie tegentreffers snel de grond ingeboord.

 

Op naar 't Haantje dus, want Trianon had de tv niet aan staan. En toen Paul op het lumineuze idee kwam te gaan biljarten, werd het toch nog een leuke avond. Ondanks de grote tijdspanne tussen onze laatste keuhantering (dat moet tegen Christ van der Smissen zijn geweest) en nu caramboleerden we als jonge goden, waarbij de tap-Palmpjes een niet te onderschatten rol speelden. Paul bleek een kei in de doorstoot, Wim was de keizer van de trekstoot en Gerard direbandenspecialist. Kortom: het is maar een kleine stap van Hennie naar Piet Huisman.

 

Gerard