2 maart 2007

NEC - Chabbab Hees (beker)

 

Is voetbal Kut?

 

Zo'n 170 kilometer ten zuidoosten van Bagdad, in Irak, ligt de stad Kut (nee, dit is geen grap). Kut (spreek uit: Koet) ligt in het vruchtbare dal van de Tigris en telt 400.000 inwoners die nog altijd lijden aan de nasleep van de zoveelste Golfoorlog. Oorlog is er altijd al geweest, in deze uithoek van de wereld. Zo is Kut tijdens de Eerste Wereldoorlog bezet door de Engelsen, die op deze manier hun overzeese bezittingen stiekem wilden uitbreiden. De stad werd vervolgens belegerd door het leger van het Turks-Ottomaanse Rijk onder aanvoering van Baron von der Goltz (inderdaad, een Duitser). De Britten verloren uiteindelijk 27.000 man - vooral Indiërs.

Maar wat heeft Kut nu te maken met voetbal? Is voetbal oorlog? Was onze wedstrijd een belegering? Is voetbal kut? Wordt er in Kut gevoetbald? Niets van dat al. Maar vlakbij Kut, niet ver van de grens met Iran, ligt het plaatsje Chabbab. Het ligt op 8 meter boven de zeespiegel en er wonen amper 2000 mensen. Gemiddeld wordt het er 23 graden. Heeft dit plaatsje dan iets te maken met voetbal? Eigenlijk niet, behalve dat onze tegenstander van afgelopen vrijdag ook diezelfde naam draagt, Chabbab Hees. Deze vereniging is vier jaar geleden opgericht als project om Marokkaanse schoffies in Nijmegen-West van de straat te krijgen. En het werkt. Sport verbroedert. Inmiddels hebben ze meer dan 60 leden en stromen er ook niet-Marokkanen toe. Bovendien zijn ze heel goed. Vorig jaar is een jeugdteam zelfs kampioen van Nederland geworden. Onze tegenstander, Chabbab 1, staat ruim bovenaan in de 2e klasse, een klasse hoger dan waar wij in zwemmen. We maakten dus bij voorbaat al weinig kans.

 

Maar toch, in de geschiedenis van ons team hebben we nog nooit de kwartfinale van het KNVB-toernooi bereikt. We deden het zeker niet slecht, ondanks dat Jan zijn voetpoeder was vergeten. Met geconcentreerd verdedigen hielden we het redelijk dicht en kregen zelfs ook nog een aantal prima kansen. Maar - daar komen de excuses weer - Jeroen was nog moe van begeleiden van cliniclowns bij de gemeente Arnhem, Erik probeerde op de naam te komen van een zware Dolomietenpas, Wim zag in het publiek een leerling die ooit in zijn lokaal had geürineerd, Patrick moest nog wennen aan zijn René-van-der-Kerkhof-manchet (maar scoorde wel een keer), Jan zat zich af te vragen waarom je ook al weer een achterwiel moet omdraaien en Paul was naarstig op zoek naar excuses om het onvermijdelijke verlies te verklaren.

(Eigenlijk wil er niet over beginnen, maar ze waren ook wel erg jong - ik schat dat ze gemiddeld zo'n vijf jaar ouder zijn dan Eriks dochter Nina.)

De werkelijke oorzaak van de 1-4 nederlaag ligt echter niet bij ons. Ditmaal hoeven we niet de hand in eigen boezem te steken. Chabbab was gewoon beter. Een sympathieke ploeg met leuke, fanatieke, technische spelers. Je gunt het ze bijna. Niks geen oorlog. En helemaal niet Kut. Gewoon leuk voetbal.

 

Nu nog te weten komen wat Marokko met Irak heeft.

 

Paul

 

Kleine opmerking nav. dit mooie verslag; wij hebben één keer eerder de 1/4 finale van dit toernooi gehaald. Destijds werden we door Beuningse Boys met 7 - 2 verslagen. Die plaatsten toen nog een stukje in de krant. De homo's.

Sjoerd