6 februari 2007

NEC - Blauw Wit 3

 

De Methode

 

Sinds het begin van dit jaar ben ik trainer van Union F6. Dat is andere koek, trainer zijn. Het lot van tien voetbalcarrières ligt geheel in mijn handen. Dat schept verwachtingen en verplichtingen. Gelukkig heeft Erik mij allerhande trainersmateriaal toegeschoven, boeken en stencils met oefeningen en spelvormen. En ook een dvd over de Coerver-methode. Wiel Coerver speelde ooit bij Rapid JC, de voorloper van Roda JC, waarmee hij in 1956 landskampioen werd. Daarna begon hij een imposante trainerscarrière. Met Feyenoord won hij in 1974 de UEFA-cup. Vanaf 1977 heeft Coerver een trainingsmethode ontwikkeld die vrijwel helemaal is gericht op balbeheersing. Op de dvd van Erik zie je tienjarige Egyptische spelertjes met de bal de meest waanzinnige passeerbewegingen uithalen. Coerver heeft succes, want veel clubs en nationale voetbalbonden omarmen zijn methode, onder andere de KNVB en de jeugdafdeling van Manchester United. De dvd is overigens een draak van een film. De aanvankelijke euforie - zouden mijn jongens dat straks echt ook kunnen? - slaat na de zoveelste oefening al snel om in verveling en ongeloof. Union F6 is duidelijk geen doelgroep, dat niveau halen we nooit. En die hele Coerver-methode, ik geloof er niet in. Leuk om iemand te kunnen passeren, maar leer je ook iets van tactiek? Wiel Coerver is inmiddels 82, vier jaar ouder dan mijn moeder, heeft opa Coerver nog wel voeling met de jeugd van tegenwoordig?

 

Afgelopen dinsdag viel ik bijkans van de reservebank toen sommige spelers tijdens het duel tegen Blauw Wit 3 precies dezelfde Coerver-bewegingen lieten zien als op de dvd van Erik. Niet onze spelers natuurlijk, want de enige die dat een heel klein beetje kan heeft zijn pols gebroken tijdens een skivakantie (zeker te weinig sneeuw om zacht te vallen...). Nee, het waren een stuk of drie indo's van Blauw Wit die met hun schoenen konden toveren. We keken dan ook snel tegen een 0-2 achterstand aan. Alleen met heel compact spel en veel rugdekking konden we het gevaar enigszins afwimpelen. Maar toen onze defensie langzamerhand begon af te brokkelen (ik moest er in de eerste helft af met een liesblessure, Gerard speelde voorzichtig vanwege zijn hamstring en Jan klaagde over snotterigheid), viel ook het fundament van onze NEC-methode weg. Met het nodige opportunisme kwamen we nog wel op gelijke hoogte, met dank aan Jeroen die zijn kansen rook door de Patricks afwezigheid, maar daarna was het gedaan. Coerver leidde de geelgeschoeide indo's naar een onafwendbare overwinning. Als doekje voor het snotten mocht Jan nog een goaltje erin frommelen. (Merkwaardig beeld van de wedstrijd: ik zit geblesseerd op de bank, Gerard zit naast me en Jan loopt in de spits - onze drie aanvallers degraderend tot verdedigers). Uiteindelijk werd het, meen ik, 3-7. Overigens hielden onze tegenstanders er ook hele andere methoden op na. Zo schoten ze hard tegen Gerards edele delen om aldus kaatsend een goal te maken - wat gelukkig niet lukte, omdat bij Gerard net alles scheef hing. En Jeroen klaagde na afloop dat hij aan zijn onderbroek getrokken was. Wat een vuilakken. De scheids zag dat allemaal door de vingers, maar voelde zich wel geroepen om tijdens de rust naar ons toe te komen en met arbitraire stappen te laten zien hoe ver vijf meter is (scheids: 'Dat is in Borculo een meter ' - Wim: 'In de achterhoek is dat toch dertien bier?').

 

In Trianon debatteerde een dispuut over de zojuist gevolgde lezing over filosofie en humor, die niet diepgaand en niet grappig was. De toevallig aanwezige voorzitter van Union moest zich telefonisch verantwoorden voor de spelerspasjeschaos bij Union Dames 2, Erik zinde op een list om de volgende alcoholfuik te omzeilen en Gerard had het hoogste woord nu zijn officiële staat van beschuldiging door de KNVB is omgezet in 'slechts' een berisping. En Frank Boeijen, ach, daar hebben we het niet meer over. Maar hij was er natuurlijk wel. Een rode draad in ons voetbalbestaan. Volgende keer vragen we of hij een liedje over ons schrijft.

 

Misschien dat we alsnog een beroep kunnen doen op Wiel Coerver. Niet dat de oude baas ons nog mooie bewegingen kan bijbrengen, daar zijn we zelf ook al te oud voor, maar misschien kan hij ons wel leren wat we er tegen kunnen doen. Saillant detail: Coerver was ook trainer van NEC, van 1970 tot 1973. Daar kunnen we hem mee paaien. Komt het allemaal toch nog goed.

 

Paul