1 december 2006

NEC - Brakkenstein

 

Een aantal weken geleden kon ik melden dat onze gemiddelde leeftijd de 40 is gepasseerd. Dat heuglijke feit had toen nog niet zoveel consequenties, maar inmiddels brengt het ons wel in de problemen. Alsof de Almachtige met een stopwatch onze verrichtingen bekijkt, en meent dat het nu tijd wordt om de leeftijd voelbaar te maken. Al een aantal wedstrijden hebben we een voorsprong uit handen gegeven door gebrek aan conditie, nu komt daar nog een opeenhoping van blessures bij. Erik sukkelt met zijn enkel, Jeroen (nota bene ons jonkie!) heeft ook iets aan zijn been, en Gerard maakt het helemaal dol met hartritmestoornissen. De zes overgebleven strijdkameraden liepen ook niet over van fitheid: Casper, Paul en Wim waren amper hersteld van lichamelijk ongerief, terwijl Jan balanceerde op het randje van een acute knieholte-infarct.

 

Niettemin konden we een nieuw wapen in de strijd gooien: de nieuwe tenues, gesponsord door Café Trianon, dat dankzij onze aanwezigheid beter draait dan ooit. Onze shirts maakten indruk, doch slecht één helft. In de rust stonden we nog met 5-3 voor, maar daarna was de magie uitgewerkt en liepen we achter de feiten aan. Sjoerd pareerde een hoop knallen en afzwaaiers, maar kon niet verhinderen dat de eindstand uitliep naar 6-6. Weer zo'n uitslag waar je niet weet of je er mee blij moet zijn of niet.

 

De leeftijd dwong de meesten van ons tot vroegtijdig huiswaarts keren. En dat op een vrijdag! Vrouwen, kinderen, de oppas, wat is nu belangrijker? Alleen Wim en ik vonden de weg naar onze kersverse sponsor, waar we gelukkig konden aanschuiven bij Wim's buurman en ex-teamgenoot René, die overigens nog steeds last heeft van een peesaanhechting onder zijn knie. Een rentree zit er voorlopig niet in. Tja, René is ook niet meer de jongste...

 

De leeftijd deed ons weemoedig terugkijken naar de tijden van weleer. Immers: hoe ouder je bent, des te meer verleden je hebt. Vorig jaar kreeg ik een briefje van een klasgenote van de middelbare school in Venlo, doorgegeven via mijn zus tijdens een schoolreünie waar ik zelf afwezig was. Het was een kort, lief briefje: ze had nog steeds spijt dat ze destijds niet met mij was meegegaan naar Freek de Jonge. Zoiets prikkelt. Sinds de middelbare school heb ik haar nooit meer gezien. Hoe anders was mijn leven verlopen als wij wél samen naar Freek waren gegaan? Is ons bestaan louter een aaneenrijging van toevalligheden, of houdt de Almachtige die ons steeds blessures bezorgt, ook verder alles touwtjes in handen?

 

Wim heeft middelbare-school-ervaring in dezelfde categorie, maar dan andersom. Hij heeft een jarenlange verkering eenzijdig ontbonden, zij bleef in Limburg hangen terwijl Wim in Nijmegen het leven ging ontdekken. Een niet-werkbare relatie. Binnen een jaar was zij zwanger van een ander. Daar is Wim toch mooi de dans ontsprongen. Wim verzuchtte dat al zijn vrienden van vroeger net als zijn ex eenzelfde conservatieve levenshouding hebben aangenomen. Als hij daarentegen aan ons denkt, ziet hij gelijkgestemde jongens, jonge honden die ondanks het bezit van vrouw, kind en stationcar toch proberen er iets van te maken en actief in het leven staan.

 

Een mooi compliment. Dat geeft weer energie.

 

Paul