14 november 2006

NEC - Blauw Wit 4

 

Een gelijkspel en andere ergernissen

 

De jeugd van tegenwoordig is niet alleen het zoveelste vervelende Nederlandse rapgroepje, maar ook een enigszins verwend deel van onze samenleving. Jeroen, een van de jonkies van ons team, scoorde voor de eerste keer niet in een officiële wedstrijd voor NEC en was behoorlijk verbolgen. Terwijl hij 5 dagen ervoor vader was geworden van een gezonde, bijna 4 kilo wegende zoon met de uiterst Hollandse naam Gijs, na een zeer vlot verlopen bevalling. En dan toch ervan balen dat hij niet met één of meer goals had bijgedragen aan het zwaarbevochten 4-4 gelijkspel tegen de pubers van Blauw Wit. Hij zou er een boek over kunnen schrijven, of een film maken, maar daarover later meer. Op zijn Man-bijt-honds vroeg Paul: Wat is úw grootste ergernis waarover u wel een boek zou willen schrijven? De antwoorden: Louis van Gaal, clowns, kapitalisme, 1H, natte nootjes. De kandidaten: Gerard, Patrick, Paul, Sjoerd, Wim. Wie zei wat? Het boek van Erik heeft waarschijnlijk als titel: Omgaan met laat tennissende echtgenotes. Overigens komen uit een waterorgel ook natte nootjes. 

 

Zou Sjoerd het woord "waterorgel" begrijpen? Hij lijdt aan een moeilijke-woordenallergie (gelukkig niet een moeilijke woordenallergie). Toen Paul in de auto van Jeroen, waaruit met enige moeite het kinderzitje van de achterbank was gesloopt, op de Graafsweg uitlegde dat het leggen van bloemen op de plek waar een scooterrijder was verongelukt tot een vicieuze cirkel leidt of kan leiden, haakte onze kale Kahn af. Kinderzitje? Scooterrijder? Vicieus? Pauls redenering was toch niet zo onbegrijpelijk: de volgende scooterrijder knalt tegen de bloemen, overlijdt, nieuwe bloemenzee, volgende scooterrijder et cetera. De analyse van de wedstrijd was ook niet aan Sjoerd besteed, tot hij begreep dat het om "een beetje zinvol kletsen achteraf" ging. We begonnen opnieuw sloom aan de wedstrijd en kwamen met 2-0 achter. Toen we wat meer druk gingen zetten leidde dat tot goals van Patrick en Paul, die onverwacht bij de tweede paal opdook en met links knap scoorde. Onze mooiste aanval werd na rust bekroond door Gerard, die na een langgerekte 1-2 met Jeroen via en tussen de benen van de keeper de bal binnenkant paal binnenschoffelde (3-2). We kwamen ook nog met 4-3 voor toen Patrick terecht besloot niet nogmaals een rollertje met links te produceren, maar met rechts in de korte hoek te punteren. Helaas konden we de tsunami van blauwwitte aanvallen niet geheel pareren. Eén keer kon de weer excellerende (Sjoerd: Huh?) Sjoerd van dichtbij worden gepasseerd.

 

4-4 was een terechte uitslag, die tot vreugde had geleid als we met 4-3 hadden achtergestaan, maar nu moesten we onze teleurstelling wegdrinken. Een raar fenomeen, niet alleen dat zuipen, maar ook dat dezelfde uitslag verschillende gevoelens kan oproepen. Zou de film "Tussen goot en geluk" hierover gaan? Volgens de uitnodiging voor de première speelt een aantal ex-daklozen in deze documentaire 'gebeurtenissen uit hun verleden, zingeving in het heden en hun dromen voor de toekomst'. Dat zou zomaar over NEC 1 kunnen gaan, met een niet onbelangrijke rol voor Jeroen. Op 24 november kunnen we dat gaan controleren in De Lindenberg, aanvang 20.00 uur.

 

Op woensdag 15 november om 1.02 uur (the night after the day before) kreeg ik van Paul de volgende mail:

 

Ha Gerard,

Ja, iedereen is naar huis. Je kunt nog een quote toevoegen aan je verslag: Sjoerd wil wel in het onderwijs, maar in eerste instantie liever met moeilijke kinderen, want dat is makkelijker.

Cheers

Paul

 

Sjoerd lijdt tenminste niet aan een moeilijke-kinderenallergie, of toch wel? Of zit hij in een vicieuze cirkel?

 

Gerard