5 september 2006

NEC - Tinnegieter (beker)

 

Futsal en andere levensvragen

 

Iedere eerste dinsdag van de maand is het tegenwoordig Filosofisch Caf in Trianon, het etablissement dat nog steeds geen shirtsponsor is van NEC 1. Slim natuurlijk om de dinsdag te kiezen, want dat is voor de thuiswedstrijden de vaste speeldag van ons futsalteam, dat bekend staat om zijn bedachtzame, soms peinzende manier van voetballen. De Theorie van het Winnende Balverlies is inmiddels een begrip en de diepgaande discussies aan een van de houten Trianontafels over futsal en andere levensvragen zijn legendarisch. Een groot verschil met de filosofen is het alcoholgebruik. De vage wetenschappers plukken bij iedere vraag (antwoorden blijven meestal uit) doorgaans vele malen met een serieus gezicht aan hun al dan niet behaarde kin, waarna ze met gesloten ogen in een licht kreunend gepeins verzinken, lurkend aan een kwalijk geurende pijp en nippend aan een kopje bamboekoffie. Bij de voetballers vliegen de nootjes over tafel, wordt het ene na het andere rondje Koninck, Palm en Paulaner besteld, waarna het gouden vocht in rap tempo in de dorstige kelen verdwijnt en zijn de moppen, woordspelingen en andere flauwigheden niet van de lucht. En dan worden er ook nog vragen beantwoord, na een korte, heldere discussie, als: hoe reel is een virtuele vriend?,  maakt een vallende boom geluid als niemand het hoort?, en wat doe je als futsaller als je een sportschoen n een voetbalschoen met noppen naar de zaal hebt meegenomen?

 

Niet; misschien; andere taken doen: formulier invullen, ballen oppompen, waterfles vullen, scorebord bedienen, aanmoedigen. En het antwoord op de laatste vraag was dus niet: snel naar huis rijden en de goede schoen halen, want we hadden in de bekerwedstrijd tegen Tinnegieter voldoende mensen. Wim maakte zijn debuut en zoals het een echte topper betaamt scoorde hij meteen. Nadat we tegen de gevreesde Beuningse tegenstander al een paar goed kansen hadden benut, stak onze leraar aardrijkskunde het middenveld over met een mooie slepende beweging, balletje onder de voet, en schoot de plofbal droog in de rechterhoek. Daarna ging het snel: Jeroen, Erik (2) en Patrick maakten de vijf vr de rust vol, waarbij de laatste meer moeite had om het scorebord bij te werken, gedelegerard, dan de bal in de hoek te prikken. De tegenstander kwam nog terug tot 5-2, drong in de tweede helft behoorlijk aan, maar we hielden het hoofd koel. Erik maakte aan de virtuele onzekerheid een eind door de meevoetballende keeper te verschalken met een lob strak in de kruising. Pat en Wim (dacht ik, of toch Jeroen?) troffen nog doel en Tinnegieter ook nog tweemaal. Door naar de volgende ronde!

 

De laatste Beuningse goal was een ongekend blundertje van Sjoerd, maar hij had een geldig of geldend of valide excuus: de geboorte van zijn dochter Fien, hoera! Zij is nog in het ziekenhuis, met moeder Regine, voor enkele noodzakelijke medische ingrepen, waardoor onze doorgaans betrouwbare doelman dagelijks pendelt tussen woon- en ziekenhuis. Vermoeiend, omdat ook nog zoon Ch vermaakt moet worden. Dan is n misgreep niet veel, hij viel meer op door zijn hagelwitte keepershirt, waar Kahn zich niet voor zou schamen, ware het niet dat er "SOET" op de rug stond. Misschien staat er wel "REIJN" op het nieuwe huis van Jeroen aan de Wolfskuilseweg. Over enkele weken gaan we dat bekijken, want er is een feest beloofd. Verder geen nieuws: Jan had pijntjes. Erik loopvermogen, Paul enthousiasme, Patrick voetbalcontacten, van die dingen.

 

Terug in Trianon zaten we tussen Zomergasten, die gevangen zaten in hun hoofd, zoals Paul de filosoof Ad Verbrugge raak typeerde. Gelukkig kwam er nog een heuse schrijfster langs, die een van de volgende verslagen gaat maken. Dat was nu de taak van de man met de ene sportschoen,

 

Gerard