28 april 2006

NEC - ZVW

 

Offday

 

Een collectieve offday, zo noemden we dat vroeger thuis. Mijn broers, zusje en ik haalden dan alleen maar onvoldoendes, spijbelden en waren brutaal tegen de meester of juf. Mijn moeder liet het eten aanbranden, viel door enkele ruiten heen tijdens het ramen lappen en deed een paar rode sokken bij de witte was, zodat we collectief roze ondergoed moesten dragen. En mijn vader, die bij de kinderbescherming werkte, gaf menig peuter een oorvijg of muilpeer en bracht hordes kleuters onder bij de familie Dutroux in België.

 

Zo'n dag hadden we vrijdag 28 april 2006, waarop we de voorlaatste wedstrijd van het futsalseizoen speelden. Paul, Casper en uiteindelijk ook Jan waren echt "off",  in respectievelijk Spanje, Italië en bed. En de rest van de ploeg leek er het grootste deel van de wedstrijd tegen ZVW ook niet echt bij. Gerard leek met zijn hoofd nog bij het gemiste bibliotheekuitstapje. René was het huis in de Ardennen en zijn futsalcarrière aan het afbouwen. En terwijl voetbal toch meer doelen heeft kon Patrick het vijandelijke niet vinden. Speelt de scheiding van de KNVB hem parten? Sjoerd was onbewust misschien bezig met een vervelend bericht over zijn en Regiens tweede kindje. Jeroen stapte in een Wolfskuil en liep een kuitblessure op. Zoals al het hele seizoen was Erik wederom de stabiele factor. Geen spoortje van zenuwen of concentratiegebrek, hoewel de prestigieuze veldvoetbalwedstrijd tegen Beuningse Boys 9 op het programma stond.

 

De aftrap met de veel te lichte stuiterbal, waar Jeel met zijn gymschoenen van zou likkebaarden, was symptomatisch. De door Gerard te hard teruggespeelde bal werd door René ruim gemist en verdween over de zijlijn van veld 1. Toch kregen we een flink aantal grote kansen voordat we collectief ineenstorten, maar het oude keepertje redde de situatie voor zijn doel verbazingwekkend vaak. De meeste tegenstanders leken oud-libero's van het eerste Wijchense elftal, maar de watervlugge, slimme, tweebenige krullenbol compenseerde hun traagheid met gemak. Hij kreeg het op zijn heupen, was bij alle goals betrokken en scoorde er een stuk of 10. Bij 12-2 wisten we ons enigszins te herstellen. Patrick scoorde zoals gezegd niet, maar gaf Erik een aantal, soms ongewilde assists, waaruit hij uiteindelijk 5 keer scoorde. René maakte er twee, Gerard één en een Wijchense verdediger leerde Patrick hoe het keepertje gepasseerd moest worden. Sjoerd werd tot zijn grote woede ook nog een keer geklopt. Een belachelijke 13-9 eindstand was het gevolg.

 

In Trianon wisten we al snel weer dat er belangrijkere zaken zijn dan een potje futsal. Bovendien kunnen we ons op 5 mei definitief bevrijden uit de degradatienood. Dan ook antwoord op de vraag: Halen we de 100 doelpunten en wie scoort de jubileumgoal?

 

Gerard