21 maart 2006

NEC - Blauw Wit 2

 

Kløte

Daar zaten we dan te zwijgen aan de grøte tafel in Trianon. Eerst kon er nog worden volgehouden dat we wachtten op de twee pin-autø's (ING(?) en ABN/AMRØ) en later op barvrouw Henriëtte met bier en nøtjes. Toen alles en iedereen gearriveerd was moest er toch langzamerhand iets gezegd worden. Øver de vør- en nadelen van de herbouw van de Donjon hadden we het in de vrijdagse nazit al gehad. En øk de ethiek van het kijken naar pornø, met speciale aandacht voor de (leeftijdgrens van de bekekenen), was toen al ruimschøts besprøken. Gelukkig was Jeroen naar Antwerpen geweest, zødat we ons met een virtuele reis dør deze schøne Vlaamse stad konden verpøzen. Het Zeemanshøtel is een echte aanrader, er staat zelfs een bed in de kamers en de kamermeisjes hebben een brede opleiding genøten.

Passie, eveneens een møi onderwerp. In hoeverre laten we onze passie vørgaan in ons leven. Iets waar je een goed gevoel bij krijgt, waarvan je warm wordt of juist rillingen krijgt zou toch een grøte rol moeten spelen. Maar er is moed vør nødig om dit in de praktijk te brengen. Er moet immers brød op de spreekwørdelijke plank kømen, geld in het laatje. Daar waren we het na een kwartier wel øver eens.
Er werd nog eens gezucht, een sigaretje opgestøken, een rondje gehaald. Zachtjes klonk het: "Die jongen met die røde schoenen heeft høfdklasse gespeeld." "Eredivisie hør, hij heet Corrie Hofman, tsjonge wat kon die schieten." "Die eerste drie gøls waren vrijwel identiek, keihard tegenvoets tussen de benen dør geschøten." "Toch zat er meer in dan deze 5-7. Het was de beste tegenstander van dit seizoen, slim en doeltreffend, en niet vør niks kopløper, maar wij kregen evenveel kansen." "Die keeper was fantastisch, pakte een paar onmøgelijke ballen." "Jammer dat we die 2-0 vørsprong niet langer konden vasthouden." "Nog een letste dan."

We nuttigden onze Palm, Køninck of cøla, in gepeins verzonken øver die snelle gøl van Patrick, de rebound van Erik die 2-0 opleverde, de twee doelpunten van Patrick toen het al te laat was en de geste van het team aan aanvoerder Gerard die de penalty mocht nemen (en benutten). Het had zø møi kunnen zijn, maar het was kløte. De ongeslagen status kwijt, weer met beide benen op de grond, niet meer bøven onze stand leven. En praten. Gewoon doorgaan.

Waar blijven eigenlijk die nieuwe shørts?

Gerard